Η Κόκκινη Πανούκλα

I

I

Το μονοπάτι ακολουθούσε ό,τι είχε απομείνει από το επίχωμα μιας σιδηροδρομικής γραμμής. Κανένα τρένο όμως δεν είχε περάσει από εκεί εδώ και πολλά χρόνια. Το δάσος και από τις δύο πλευρές φούσκωνε στις πλαγιές του επιχώματος και το διέσχιζε σαν πράσινο κύμα από δέντρα και θάμνους. Το μονοπάτι ήταν στενό όσο το σώμα ενός ανθρώπου και δεν ήταν παρά πέρασμα άγριων ζώων. Κάθε τόσο, ένα κομμάτι σκουριασμένου σιδήρου που φαινόταν μέσα από το χώμα του δάσους μαρτυρούσε ότι οι ράγες και οι στρωτήρες υπήρχαν ακόμη. Σε ένα σημείο, ένα δέντρο δέκα ιντσών, που είχε ξεπεταχτεί σε έναν σύνδεσμο, είχε σηκώσει την άκρη μιας ράγας και την είχε κάνει καθαρά ορατή. Ο στρωτήρας είχε προφανώς ακολουθήσει τη ράγα, κρατημένος πάνω της από το καρφί αρκετή ώρα ώστε η θέση του να γεμίσει χαλίκι και σάπια φύλλα, με αποτέλεσμα το θρυμματισμένο, σάπιο ξύλο να ξεπροβάλλει τώρα με περίεργη κλίση. Όσο παλιός κι αν ήταν ο δρόμος, ήταν φανερό ότι ανήκε στον τύπο της μονοσιδηροδρομικής γραμμής.

The way led along upon what had once been the embankment of a railroad. But no train had run upon it for many years. The forest on either side swelled up the slopes of the embankment and crested across it in a green wave of trees and bushes. The trail was as narrow as a man’s body, and was no more than a wild-animal runway. Occasionally, a piece of rusty iron, showing through the forest-mould, advertised that the rail and the ties still remained. In one place, a ten-inch tree, bursting through at a connection, had lifted the end of a rail clearly into view. The tie had evidently followed the rail, held to it by the spike long enough for its bed to be filled with gravel and rotten leaves, so that now the crumbling, rotten timber thrust itself up at a curious slant. Old as the road was, it was manifest that it had been of the mono-rail type.

Ένας γέρος και ένα αγόρι προχωρούσαν σε αυτό το πέρασμα. Κινούνταν αργά, γιατί ο γέρος ήταν πολύ ηλικιωμένος, μια ελαφριά παράλυση έκανε τις κινήσεις του τρεμάμενες και στηριζόταν βαριά στο ραβδί του. Ένα πρόχειρο σκουφί από δέρμα κατσίκας προστάτευε το κεφάλι του από τον ήλιο. Κάτω από αυτό έπεφτε μια αραιή κρόσσα από λερωμένα, βρώμικα άσπρα μαλλιά. Ένα γείσο, έξυπνα φτιαγμένο από ένα μεγάλο φύλλο, σκίαζε τα μάτια του, και από κάτω του κοίταζε προσεκτικά πού πατούσαν τα πόδια του στο μονοπάτι. Η γενειάδα του, που θα έπρεπε να είναι κατάσπρη αλλά έδειχνε την ίδια φθορά από τις καιρικές συνθήκες και τους λεκέδες της κατασκήνωσης όπως τα μαλλιά του, έπεφτε σχεδόν ως τη μέση του σε μια μεγάλη μπερδεμένη μάζα. Γύρω από το στήθος και τους ώμους του κρεμόταν ένα μόνο, ψωριασμένο ρούχο από δέρμα κατσίκας. Τα χέρια και τα πόδια του, αδύναμα και ξερακιανά, μαρτυρούσαν βαθιά γεράματα, όπως και το κάψιμο του ήλιου, οι ουλές και οι γρατσουνιές τους μαρτυρούσαν πολλά χρόνια έκθεσης στα στοιχεία της φύσης.

An old man and a boy travelled along this runway. They moved slowly, for the old man was very old, a touch of palsy made his movements tremulous, and he leaned heavily upon his staff. A rude skull-cap of goat-skin protected his head from the sun. From beneath this fell a scant fringe of stained and dirty-white hair. A visor, ingeniously made from a large leaf, shielded his eyes, and from under this he peered at the way of his feet on the trail. His beard, which should have been snow-white but which showed the same weather-wear and camp-stain as his hair, fell nearly to his waist in a great tangled mass. About his chest and shoulders hung a single, mangy garment of goat-skin. His arms and legs, withered and skinny, betokened extreme age, as well as did their sunburn and scars and scratches betoken long years of exposure to the elements.

Το αγόρι, που προπορευόταν και συγκρατούσε τη ζωντάνια των μυών του για να ακολουθεί τον αργό ρυθμό του γέρου, φορούσε κι αυτό ένα μόνο ρούχο: ένα κομμάτι δέρμα αρκούδας με ξεφτισμένες άκρες και μια τρύπα στη μέση, απ’ όπου είχε περάσει το κεφάλι του. Δεν μπορούσε να είναι πάνω από δώδεκα χρονών. Πάνω από το ένα αυτί, φορεμένη με φιλαρέσκεια, στεκόταν η φρεσκοκομμένη ουρά ενός γουρουνιού. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα μέτριου μεγέθους τόξο και ένα βέλος.

The boy, who led the way, checking the eagerness of his muscles to the slow progress of the elder, likewise wore a single garment—a ragged-edged piece of bear-skin, with a hole in the middle through which he had thrust his head. He could not have been more than twelve years old. Tucked coquettishly over one ear was the freshly severed tail of a pig. In one hand he carried a medium-sized bow and an arrow.

Στην πλάτη του είχε μια φαρέτρα γεμάτη βέλη. Από μια θήκη που κρεμόταν στον λαιμό του με λουρί, ξεπρόβαλλε η φθαρμένη λαβή ενός κυνηγετικού μαχαιριού. Ήταν μαυρισμένος σαν καρύδι και περπατούσε αθόρυβα, σχεδόν με το βήμα της γάτας. Σε έντονη αντίθεση με το ηλιοκαμένο δέρμα του ήταν τα μάτια του: γαλανά, βαθιά γαλανά, αλλά διαπεραστικά και κοφτερά σαν τρυπάνια. Έμοιαζαν να διαπερνούν ό,τι υπήρχε γύρω του, και το έκαναν συνήθως. Καθώς προχωρούσε, μύριζε και τα πράγματα, και τα διαστολισμένα, τρεμάμενα ρουθούνια του μετέφεραν στον εγκέφαλό του μια ατέλειωτη σειρά μηνυμάτων από τον έξω κόσμο. Η ακοή του ήταν επίσης οξεία και τόσο εκπαιδευμένη που λειτουργούσε αυτόματα. Χωρίς συνειδητή προσπάθεια, άκουγε όλους τους ελάχιστους ήχους μέσα στην φαινομενική ησυχία: τους άκουγε, τους ξεχώριζε και τους ταξινομούσε, είτε ήταν ο άνεμος που θρόιζε στα φύλλα, είτε το βουητό των μελισσών και των κουνουπιών, είτε το μακρινό μουγκρητό της θάλασσας που τον έφτανε μόνο στις παύσεις, είτε ο γκόφερ, ακριβώς κάτω από το πόδι του, που έσπρωχνε ένα σακούλι χώμα στην είσοδο της τρύπας του.

On his back was a quiverful of arrows. From a sheath hanging about his neck on a thong, projected the battered handle of a hunting knife. He was as brown as a berry, and walked softly, with almost a catlike tread. In marked contrast with his sunburned skin were his eyes—blue, deep blue, but keen and sharp as a pair of gimlets. They seemed to bore into aft about him in a way that was habitual. As he went along he smelled things, as well, his distended, quivering nostrils carrying to his brain an endless series of messages from the outside world. Also, his hearing was acute, and had been so trained that it operated automatically. Without conscious effort, he heard all the slight sounds in the apparent quiet—heard, and differentiated, and classified these sounds—whether they were of the wind rustling the leaves, of the humming of bees and gnats, of the distant rumble of the sea that drifted to him only in lulls, or of the gopher, just under his foot, shoving a pouchful of earth into the entrance of his hole.