Ο άντρας δίπλα στη φωτιά

«Για ποιον λόγο;» είπα.

“On what grounds?” I said.

Γύρισε προς το μέρος μου, σαν να είχε μόλις προσέξει ότι ήμουν εκεί. «Δεν μιλούσα σε σένα, νεαρέ.»

He turned to me as if he had only just noticed I was there. “I wasn’t talking to you, young man.”

«Μιλάτε για τον πατέρα μου. Άρα με αφορά.» Πίσω μου δώδεκα έμποροι είχαν σταματήσει τη δουλειά για να ακούσουν. Δώδεκα ονόματα από τα είκοσι που ήθελε ο δήμος μέχρι τις 11 του μήνα, και ο κύριος Pike είχε μόλις φέρει άλλους πέντε στην πλατεία μόνο και μόνο για να τους πάρει πίσω.

“You’re talking about my father. That makes it my business.” Behind me twelve stall-holders had stopped working to listen. Twelve names, out of the twenty the council wanted by the eleventh, and Mr Pike had just brought five more across the square only to take them away.

«Τότε να οι λόγοι μου.» Έσφιξε το κασκόλ του. «Αυτή είναι χριστουγεννιάτικη αγορά. Γίνεται στα σκαλιά μιας εκκλησίας, τη γιορτή της γέννησης του Χριστού. Τριάντα χρόνια τη διευθύνει ο Walter Brandt, που είναι χριστιανός και μέλος αυτής της εκκλησίας, και πριν από αυτόν ο Father Gregory, που ήταν ο ιερέας της. Δεν έχω τίποτα με τον πατέρα σου. Αγοράζω το γάλα μου από αυτόν εδώ και είκοσι χρόνια. Αλλά δεν είναι χριστιανός, και μια χριστιανική γιορτή πρέπει να τη διευθύνει χριστιανός. Αυτά.»

“Then here are my grounds.” He pulled his scarf tighter. “This is a Christmas market. It’s held on the steps of a church, on the feast of the birth of Christ. It has been run for thirty years by Walter Brandt, who is a Christian and a member of that church, and before him by Father Gregory, who was its priest. I’ve nothing against your father. I’ve bought my milk from him for twenty years. But he is not a Christian, and a Christian feast should be run by a Christian. That’s all.”

Πίσω του οι πέντε έμποροι κοιτούσαν το χιόνι. Μία από αυτούς, μια νεαρή γυναίκα που πουλούσε πλεκτά σκουφιά, έδειχνε σαν να ήθελε να είναι αλλού.

Behind him the five stall-holders looked at the snow. One of them, a young woman who sold knitted hats, looked as if she wished she were somewhere else.

Είμαι καλός σε τέτοιες στιγμές. Έχω διαλύσει καλύτερα επιχειρήματα από του κυρίου Pike μπροστά σε δικαστές. Έκανα λοιπόν αυτό που ξέρω να κάνω.

I am good at this kind of moment. I have taken apart better arguments than Mr Pike’s in front of judges. So I did what I am good at.

«Κύριε Pike», είπα, «καταλαβαίνετε ότι αυτό που μόλις είπατε είναι διάκριση; Λόγω θρησκείας. Αν το λέγατε σε χώρο εργασίας, θα σας απέλυαν. Αν ο δήμος άκουγε ότι έμποροι αρνούνται να δουλέψουν εξαιτίας της πίστης του διοργανωτή, θα είχε κάθε δικαίωμα να αρνηθεί την άδεια σε σας, όχι σε αυτόν. Θα σας συμβούλευα πολύ έντονα να σκεφτείτε αυτό που είπατε, πριν το ξαναπείτε.»

“Mr Pike,” I said, “you understand that what you’ve just said is discrimination? On grounds of religion. If you said it in a workplace, you’d be dismissed. If the council heard that stall-holders were refusing to trade because of the organiser’s faith, they’d be within their rights to refuse your licence, not his. I’d advise you very strongly to think about what you’ve said before you say it again.”

Ήταν μια καλή ομιλία. Ήταν καθαρή, ακριβής και σύντομη. Ήταν όμως και, το είδα αμέσως, καταστροφή.

It was a good speech. It was clear, accurate and short. It was also, I saw at once, a disaster.

Το πρόσωπο του κυρίου Pike σκλήρυνε και ακινητοποιήθηκε. Η νεαρή με τα σκουφιά με κοίταξε με κάτι που έμοιαζε με φόβο. Δύο από τους εμπόρους που δούλευαν μαζί μας όλο το βράδυ, ένα ζευγάρι που πουλούσε ψητά κάστανα, άφησαν ήσυχα κάτω τα εργαλεία τους και πήγαν να σταθούν δίπλα του.

Mr Pike’s face went hard and still. The young woman with the hats looked at me with something close to fear. Two of the stall-holders who had been working with us all evening, a married couple who sold roasted chestnuts, quietly put down their tools and walked over to stand beside him.

«Απειλές», είπε ο κύριος Pike. «Από έναν δικηγόρο του Λονδίνου. Στη μέση της δικής μας πλατείας.» Έγνεψε αργά, σαν να είχα αποδείξει κάτι που πάντα ήξερε. «Σας ευχαριστώ, κύριε Yousef. Είναι πολύ ξεκάθαρο.»

“Threats,” said Mr Pike. “From a London lawyer. In the middle of our own square.” He nodded slowly, as if I had proved something he had always known. “Thank you, Mr Yousef. That’s very clear.”

Γύρισε πίσω στο καφέ, διασχίζοντας την πλατεία. Οι άλλοι τον ακολούθησαν, και το ζευγάρι με τα κάστανα το ίδιο, κουβαλώντας τα εργαλεία του. Η πόρτα του καφέ έκλεισε πίσω τους και το μικρό κουδούνι της χτύπησε.

He walked back across the square to the café. The others followed him, and the chestnut couple went too, carrying their tools. The door of the café closed behind them, and its little bell rang.

Ο πατέρας μου δεν είχε πει ούτε μία λέξη. Κρατούσε ακόμα τη σανίδα του. Την άφησε προσεκτικά πάνω στο καβαλέτο, πήρε το πριόνι και συνέχισε να κόβει.

My father had not said a single word. He was still holding his plank. He put it down carefully on the trestle, picked up the saw, and went on cutting.

«Μίλησες πολύ καλά», είπε τα μεσάνυχτα, όταν είχαμε σβήσει τα φώτα εργασίας και περπατούσαμε τα σαράντα βήματα ως το μαγαζί μέσα στο χιόνι. «Είχες δίκιο σε όλα. Και τώρα έχουμε δέκα.»

“You argued very well,” he said, at midnight, when we had turned off the work lights and were walking the forty steps back to the shop through the snow. “You were right about everything. And now we have ten.”