De standvastige tinnen soldaat

Er waren eens vijfentwintig tinnen soldaten, die allemaal broers waren, want ze waren gemaakt uit dezelfde oude tinnen lepel. Ze hielden het geweer over de schouder en keken recht voor zich uit, en droegen een prachtig uniform, rood en blauw.

There were once five-and-twenty tin soldiers, who were all brothers, for they had been made out of the same old tin spoon. They shouldered arms and looked straight before them, and wore a splendid uniform, red and blue.

Het allereerste wat ze ooit in de wereld hoorden, waren de woorden: “Tinnen soldaten!” geroepen door een kleine jongen, die van vreugde in zijn handen klapte toen het deksel van de doos waarin ze lagen werd afgehaald.

The first thing in the world they ever heard were the words, “Tin soldiers!” uttered by a little boy, who clapped his hands with delight when the lid of the box, in which they lay, was taken off.

Ze waren hem voor zijn verjaardag gegeven, en hij stond bij de tafel om ze neer te zetten.

They were given him for a birthday present, and he stood at the table to set them up.

De soldaten leken allemaal precies op elkaar, behalve één, die maar één been had; hij was als laatste gegoten, en toen was er niet genoeg gesmolten tin meer over om hem af te maken, dus maakten ze hem zo dat hij stevig op één been stond, en dit zorgde ervoor dat hij heel opmerkelijk was.

The soldiers were all exactly alike, excepting one, who had only one leg; he had been left to the last, and then there was not enough of the melted tin to finish him, so they made him to stand firmly on one leg, and this caused him to be very remarkable.

De tafel waarop de tinnen soldaten stonden, lag vol met ander speelgoed, maar het aantrekkelijkst voor het oog was een mooi klein papieren kasteel. Door de kleine raampjes kon je de kamers zien.

The table on which the tin soldiers stood, was covered with other playthings, but the most attractive to the eye was a pretty little paper castle. Through the small windows the rooms could be seen.

Vóór het kasteel omringden een aantal kleine boompjes een spiegeltje, dat bedoeld was om een helder meer voor te stellen. Zwanen, gemaakt van was, zwommen op het meer en werden erin weerspiegeld.

In front of the castle a number of little trees surrounded a piece of looking-glass, which was intended to represent a transparent lake. Swans, made of wax, swam on the lake, and were reflected in it.

Dit alles was heel mooi, maar het allermooist was een piepklein dametje dat voor de open deur van het kasteel stond; zij was ook van papier gemaakt, en ze droeg een jurk van fijn gaasdoek, met een smal blauw lint over haar schouders precies als een sjerp.

All this was very pretty, but the prettiest of all was a tiny little lady, who stood at the open door of the castle; she, also, was made of paper, and she wore a dress of clear muslin, with a narrow blue ribbon over her shoulders just like a scarf.

Daarop was een glinsterende rozet van klatergoud bevestigd, zo groot als haar hele gezicht.

In front of these was fixed a glittering tinsel rose, as large as her whole face.

Het dametje was een danseres, en ze strekte beide armen uit en tilde een van haar benen zo hoog op, dat de tinnen soldaat het helemaal niet kon zien, en hij dacht dat zij, net als hijzelf, maar één been had.

The little lady was a dancer, and she stretched out both her arms, and raised one of her legs so high, that the tin soldier could not see it at all, and he thought that she, like himself, had only one leg.

“Dat is de vrouw voor mij,” dacht hij; “maar zij is te voornaam, en woont in een kasteel, terwijl ik alleen maar een doos heb om in te wonen, met zijn vijfentwintigen bij elkaar, dat is geen plek voor haar. Toch moet ik proberen met haar kennis te maken.”

“That is the wife for me,” he thought; “but she is too grand, and lives in a castle, while I have only a box to live in, five-and-twenty of us altogether, that is no place for her. Still I must try and make her acquaintance.”

Toen ging hij languit op de tafel liggen achter een snuifdoos die erop stond, zodat hij kon gluren naar het fijne dametje, dat op één been bleef staan zonder haar evenwicht te verliezen.

Then he laid himself at full length on the table behind a snuff-box that stood upon it, so that he could peep at the little delicate lady, who continued to stand on one leg without losing her balance.

Toen het avond werd, werden de andere tinnen soldaten allemaal in de doos gezet, en de mensen van het huis gingen naar bed. Toen begon het speelgoed zelf spelletjes met elkaar te spelen, bij elkaar op bezoek te gaan, schijngevechten te houden en bals te geven.

When evening came, the other tin soldiers were all placed in the box, and the people of the house went to bed. Then the playthings began to have their own games together, to pay visits, to have sham fights, and to give balls.

De tinnen soldaten rammelden in hun doos; ze wilden eruit en meedoen met de pret, maar ze konden het deksel niet openkrijgen. De notenkrakers speelden haasje-over en het potlood sprong rond over de tafel.

The tin soldiers rattled in their box; they wanted to get out and join the amusements, but they could not open the lid. The nut-crackers played at leap-frog, and the pencil jumped about the table.