Kararlı Kurşun Asker

Bir zamanlar yirmi beş kurşun asker vardı. Hepsi de kardeşti, çünkü aynı eski kurşun kaşıktan yapılmışlardı. Tüfeklerini omuzlarına almışlardı, dosdoğru ileriye bakıyorlardı ve kırmızı mavi harika bir üniforma giyiyorlardı.

There were once five-and-twenty tin soldiers, who were all brothers, for they had been made out of the same old tin spoon. They shouldered arms and looked straight before them, and wore a splendid uniform, red and blue.

Dünyada duydukları ilk şey, “Kurşun askerler!” sözleri oldu. Bu sözleri küçük bir çocuk söylemişti. İçinde yattıkları kutunun kapağı açılınca çocuk sevinçle el çırptı.

The first thing in the world they ever heard were the words, “Tin soldiers!” uttered by a little boy, who clapped his hands with delight when the lid of the box, in which they lay, was taken off.

Askerler ona doğum günü hediyesi olarak verilmişti. Çocuk da onları dizmek için masanın başında durdu.

They were given him for a birthday present, and he stood at the table to set them up.

Askerlerin hepsi birbirinin tıpatıp aynısıydı. Yalnızca bir tanesi farklıydı, onun tek bacağı vardı. En sona o kalmıştı ve onu bitirmek için erimiş kurşun yetmemişti. Bu yüzden onu tek bacağı üzerinde sağlam duracak şekilde yaptılar. Bu durum onu çok dikkat çekici kıldı.

The soldiers were all exactly alike, excepting one, who had only one leg; he had been left to the last, and then there was not enough of the melted tin to finish him, so they made him to stand firmly on one leg, and this caused him to be very remarkable.

Kurşun askerlerin durduğu masa başka oyuncaklarla doluydu. Fakat göze en hoş gelen şey, kâğıttan yapılmış sevimli küçük bir kaleydi. Küçük pencerelerinden içerideki odalar görülebiliyordu.

The table on which the tin soldiers stood, was covered with other playthings, but the most attractive to the eye was a pretty little paper castle. Through the small windows the rooms could be seen.

Kalenin önünde birkaç küçük ağaç vardı. Bu ağaçlar, berrak bir gölü andırması amaçlanan bir ayna parçasının çevresini sarıyordu. Balmumu kuğular gölde yüzüyor ve aynaya yansıyordu.

In front of the castle a number of little trees surrounded a piece of looking-glass, which was intended to represent a transparent lake. Swans, made of wax, swam on the lake, and were reflected in it.

Bütün bunlar çok güzeldi, ama en güzeli minik bir hanımefendiydi. Kalenin açık kapısında duruyordu. O da kâğıttan yapılmıştı ve ince tül bir elbise giymişti. Omuzlarında atkı gibi dar, mavi bir kurdele vardı.

All this was very pretty, but the prettiest of all was a tiny little lady, who stood at the open door of the castle; she, also, was made of paper, and she wore a dress of clear muslin, with a narrow blue ribbon over her shoulders just like a scarf.

Bunun önünde, bütün yüzü büyüklüğünde, pırıl pırıl parıldayan simli bir gül takılıydı.

In front of these was fixed a glittering tinsel rose, as large as her whole face.

Küçük hanım bir dansçıydı. İki kolunu birden yana açmıştı ve bacaklarından birini o kadar yukarı kaldırmıştı ki kurşun asker onu hiç göremedi. Bu yüzden onun da tıpkı kendisi gibi tek bacaklı olduğunu sandı.

The little lady was a dancer, and she stretched out both her arms, and raised one of her legs so high, that the tin soldier could not see it at all, and he thought that she, like himself, had only one leg.

“Tam bana göre bir eş,” diye düşündü; “ama o çok asil biri ve bir kalede yaşıyor. Benim ise yaşayacak sadece bir kutum var, üstelik hep birlikte yirmi beş kişiyiz. Orası ona göre bir yer değil. Yine de onunla tanışmaya çalışmalıyım.”

“That is the wife for me,” he thought; “but she is too grand, and lives in a castle, while I have only a box to live in, five-and-twenty of us altogether, that is no place for her. Still I must try and make her acquaintance.”

Sonra masanın üzerinde duran bir enfiye kutusunun arkasına boylu boyunca uzandı. Böylece dengesini kaybetmeden tek bacağı üzerinde durmaya devam eden bu narin hanımefendiyi gizlice izleyebildi.

Then he laid himself at full length on the table behind a snuff-box that stood upon it, so that he could peep at the little delicate lady, who continued to stand on one leg without losing her balance.

Akşam olunca diğer kurşun askerlerin hepsi kutuya kondu ve evdekiler yatmaya gitti. Ardından oyuncaklar kendi aralarında oyunlar oynamaya, birbirlerini ziyaret etmeye, sahte savaşlar yapmaya ve balolar vermeye başladılar.

When evening came, the other tin soldiers were all placed in the box, and the people of the house went to bed. Then the playthings began to have their own games together, to pay visits, to have sham fights, and to give balls.

Kurşun askerler kutularında tıkırdadılar. Dışarı çıkıp eğlencelere katılmak istiyorlardı, ama kapağı açamadılar. Fındıkkıranlar birdirbir oynadı ve kurşun kalem masanın üzerinde zıplayıp durdu.

The tin soldiers rattled in their box; they wanted to get out and join the amusements, but they could not open the lid. The nut-crackers played at leap-frog, and the pencil jumped about the table.

Ortalıkta öyle bir gürültü koptu ki kanarya uyandı ve konuşmaya başladı, üstelik şiir gibi konuştu. Sadece kurşun asker ile dansçı yerlerinden kımıldamadılar. Kız, bacaklarını uzatmış parmak ucunda duruyordu; asker de kendi tek bacağı üzerinde onun kadar sağlam duruyordu.

There was such a noise that the canary woke up and began to talk, and in poetry too. Only the tin soldier and the dancer remained in their places. She stood on tiptoe, with her legs stretched out, as firmly as he did on his one leg.