The Steadfast Tin Soldier

There were once five-and-twenty tin soldiers, who were all brothers, for they had been made out of the same old tin spoon. They shouldered arms and looked straight before them, and wore a splendid uniform, red and blue.

Ήταν κάποτε είκοσι πέντε μολυβένιοι στρατιώτες, που ήταν όλοι αδέλφια, γιατί είχαν φτιαχτεί από το ίδιο παλιό μολυβένιο κουτάλι. Είχαν τα όπλα στον ώμο, κοίταζαν ίσια μπροστά τους και φορούσαν μια θαυμάσια στολή, κόκκινη και μπλε.

The first thing in the world they ever heard were the words, “Tin soldiers!” uttered by a little boy, who clapped his hands with delight when the lid of the box, in which they lay, was taken off.

Το πρώτο πράγμα στον κόσμο που άκουσαν ποτέ ήταν οι λέξεις: «Μολυβένιοι στρατιώτες!», τις οποίες φώναξε ένα μικρό αγόρι, που χτύπησε τα χέρια του από χαρά όταν αφαιρέθηκε το καπάκι του κουτιού στο οποίο κείτονταν.

They were given him for a birthday present, and he stood at the table to set them up.

Του τους είχαν κάνει δώρο γενεθλίων κι εκείνος στεκόταν στο τραπέζι για να τους στήσει.

The soldiers were all exactly alike, excepting one, who had only one leg; he had been left to the last, and then there was not enough of the melted tin to finish him, so they made him to stand firmly on one leg, and this caused him to be very remarkable.

Οι στρατιώτες ήταν όλοι ολόιδιοι, εκτός από έναν, ο οποίος είχε μόνο ένα πόδι· είχε μείνει τελευταίος, και τότε δεν υπήρχε αρκετό λιωμένο μολύβι για να τον τελειώσουν, οπότε τον έκαναν να στέκεται σταθερά στο ένα πόδι, κι αυτό τον έκανε πολύ αξιοπρόσεκτο.

The table on which the tin soldiers stood, was covered with other playthings, but the most attractive to the eye was a pretty little paper castle. Through the small windows the rooms could be seen.

Το τραπέζι πάνω στο οποίο στέκονταν οι μολυβένιοι στρατιώτες ήταν γεμάτο με άλλα παιχνίδια, αλλά το πιο ελκυστικό στο μάτι ήταν ένα όμορφο μικρό χάρτινο κάστρο. Μέσα από τα μικρά παράθυρα μπορούσε κανείς να δει τα δωμάτια.

In front of the castle a number of little trees surrounded a piece of looking-glass, which was intended to represent a transparent lake. Swans, made of wax, swam on the lake, and were reflected in it.

Μπροστά από το κάστρο, μερικά μικρά δέντρα περιέβαλλαν ένα κομμάτι καθρέφτη, που είχε σκοπό να παραστήσει μια διάφανη λίμνη. Κύκνοι, φτιαγμένοι από κερί, κολυμπούσαν στη λίμνη και καθρεφτίζονταν μέσα της.

All this was very pretty, but the prettiest of all was a tiny little lady, who stood at the open door of the castle; she, also, was made of paper, and she wore a dress of clear muslin, with a narrow blue ribbon over her shoulders just like a scarf.

Όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα, αλλά το πιο όμορφο απ’ όλα ήταν μια μικροσκοπική κυρία, που στεκόταν στην ανοιχτή πόρτα του κάστρου· ήταν κι εκείνη φτιαγμένη από χαρτί και φορούσε ένα φόρεμα από καθαρή μουσελίνα, με μια στενή μπλε κορδέλα στους ώμους της σαν εσάρπα.

In front of these was fixed a glittering tinsel rose, as large as her whole face.

Μπροστά από αυτά ήταν στερεωμένο ένα αστραφτερό τσίγκινο τριαντάφυλλο, τόσο μεγάλο όσο ολόκληρο το πρόσωπό της.

The little lady was a dancer, and she stretched out both her arms, and raised one of her legs so high, that the tin soldier could not see it at all, and he thought that she, like himself, had only one leg.

Η μικρή κυρία ήταν χορεύτρια κι άπλωνε και τα δυο της χέρια και σήκωνε το ένα της πόδι τόσο ψηλά, που ο μολυβένιος στρατιώτης δεν μπορούσε να το δει καθόλου, και σκέφτηκε ότι κι εκείνη, όπως κι ο ίδιος, είχε μόνο ένα πόδι.

“That is the wife for me,” he thought; “but she is too grand, and lives in a castle, while I have only a box to live in, five-and-twenty of us altogether, that is no place for her. Still I must try and make her acquaintance.”

«Αυτή είναι η κατάλληλη σύζυγος για μένα», σκέφτηκε· «αλλά είναι πολύ σπουδαία και ζει σε κάστρο, ενώ εγώ έχω μόνο ένα κουτί για να ζω, είκοσι πέντε όλοι μαζί, δεν είναι μέρος αυτό για εκείνη. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να προσπαθήσω να τη γνωρίσω».

Then he laid himself at full length on the table behind a snuff-box that stood upon it, so that he could peep at the little delicate lady, who continued to stand on one leg without losing her balance.

Τότε ξάπλωσε φαρδύς πλατύς πάνω στο τραπέζι πίσω από μια ταμπακιέρα που στεκόταν εκεί, ώστε να μπορεί να κρυφοκοιτάζει τη μικρή, λεπτεπίλεπτη κυρία, η οποία συνέχιζε να στέκεται στο ένα πόδι χωρίς να χάνει την ισορροπία της.

When evening came, the other tin soldiers were all placed in the box, and the people of the house went to bed. Then the playthings began to have their own games together, to pay visits, to have sham fights, and to give balls.

Όταν ήρθε το βράδυ, οι άλλοι μολυβένιοι στρατιώτες μπήκαν όλοι μέσα στο κουτί και οι άνθρωποι του σπιτιού πήγαν για ύπνο. Τότε τα παιχνίδια άρχισαν τα δικά τους παιχνίδια μαζί, να κάνουν επισκέψεις, να στήνουν ψεύτικες μάχες και να δίνουν χορούς.