The Time Machine

The Fourth Dimension

มิติที่สี่

I am going to call him the Time Traveller. That is the easiest name for him. He was a scientist, and he lived in a big house in Richmond, near London. Every Thursday a few of us had dinner at his house.

ผมจะเรียกเขาว่านักเดินทางข้ามเวลา เป็นชื่อที่เรียกง่ายที่สุด เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ และอยู่บ้านหลังใหญ่ที่ริชมอนด์ ใกล้ลอนดอน ทุกวันพฤหัสบดีพวกเราไม่กี่คนไปกินมื้อค่ำที่บ้านของเขา

That Thursday we were sitting by the fire after dinner. The Time Traveller made his chairs himself, and they were very comfortable. It was the lazy hour after a good meal, when ideas come easily.

วันพฤหัสบดีวันนั้นหลังมื้อค่ำพวกเรานั่งอยู่ข้างเตาผิง นักเดินทางข้ามเวลาทำเก้าอี้เองทุกตัว และมันนั่งสบายมาก เป็นช่วงเวลาเอื่อยๆ หลังอาหารอร่อย ซึ่งความคิดต่างๆ ผุดขึ้นมาง่าย

The Time Traveller was explaining something difficult to us. His grey eyes were shining, and his pale face was red with excitement. We sat back and listened. At that time we thought his new idea was only a clever game with words.

นักเดินทางข้ามเวลากำลังอธิบายเรื่องยากให้พวกเราฟัง ตาสีเทาของเขาเป็นประกาย และใบหน้าซีดของเขาแดงเพราะตื่นเต้น พวกเรานั่งพิงเก้าอี้และฟัง ตอนนั้นพวกเราคิดว่าความคิดใหม่ของเขาเป็นแค่เกมคำพูดที่ฉลาดเท่านั้น

“Listen to me carefully,” he said. “I want to show you that one or two old ideas are wrong. For example, the maths they taught you at school is wrong.”

“ฟังผมให้ดีนะ” เขาพูด “ผมอยากให้พวกคุณเห็นว่าความคิดเก่าๆ หนึ่งหรือสองอย่างผิด เช่น คณิตศาสตร์ที่พวกคุณเรียนที่โรงเรียนก็ผิด”

“That is a big thing to start with,” said Filby. Filby had red hair, and he liked to argue.

“เริ่มด้วยเรื่องใหญ่จริงๆ” ฟิลบีพูด ฟิลบีผมสีแดง และชอบเถียง

“I am not asking you to believe anything without a good reason,” the Time Traveller answered. “Think about a line. A true line has no thickness at all, so it cannot really exist. You learned that at school, didn’t you?”

“ผมไม่ได้ขอให้พวกคุณเชื่ออะไรโดยไม่มีเหตุผลดีๆ” นักเดินทางข้ามเวลาตอบ “ลองคิดถึงเส้นหนึ่งเส้น เส้นที่แท้จริงไม่มีความหนาเลย ดังนั้นมันจึงมีอยู่จริงไม่ได้ พวกคุณเรียนเรื่องนี้ที่โรงเรียนใช่ไหม”

One of the guests was a psychologist. “Yes, that is right,” said the Psychologist.

แขกคนหนึ่งเป็นนักจิตวิทยา “ใช่ ถูกต้อง” นักจิตวิทยาพูด

“Now think about a box,” the Time Traveller went on. “It has length, width and height. But can a box with only those three things really exist?”

“ทีนี้ลองคิดถึงกล่องใบหนึ่ง” นักเดินทางข้ามเวลาพูดต่อ “มันมีความยาว ความกว้าง และความสูง แต่กล่องที่มีแค่สามอย่างนี้มีอยู่จริงได้หรือ”

“Of course it can,” said Filby. “All real things …”

“ได้สิ” ฟิลบีพูด “ของจริงทุกอย่าง …”

“Wait a moment,” said the Time Traveller. “Can a box exist for no time at all? Can it be there for not even one second?”

“เดี๋ยวก่อน” นักเดินทางข้ามเวลาพูด “กล่องจะมีอยู่ได้ไหมโดยไม่มีเวลาเลย จะอยู่ตรงนั้นได้ไหมแม้แต่หนึ่งวินาทีก็ไม่มี”

“I don’t understand you,” said Filby.

“ผมไม่เข้าใจคุณ” ฟิลบีพูด

Filby started to think, and the Time Traveller went on with his explanation.

ฟิลบีเริ่มคิด และนักเดินทางข้ามเวลาก็อธิบายต่อ

“Every real thing has length, width and height,” he said. “But it also lasts. It is there for some time. Each of these four things is a dimension. So time is the fourth dimension. It is not really different from the other three. But our mind moves along it, from the day we are born to the day we die. That is why we think it is different.”

“ของจริงทุกอย่างมีความยาว ความกว้าง และความสูง” เขาพูด “แต่มันยังคงอยู่ด้วย มันอยู่ตรงนั้นช่วงเวลาหนึ่ง สี่อย่างนี้แต่ละอย่างเป็นมิติ ดังนั้นเวลาคือมิติที่สี่ มันไม่ได้ต่างจากอีกสามมิติจริงๆ แต่จิตใจของเราเคลื่อนไปตามมัน ตั้งแต่วันที่เราเกิดจนถึงวันที่เราตาย เราจึงคิดว่ามันต่างออกไป”