Το λάστιχο κάτω από την ταμαρινθιά

1

1

Ο κύριος Χάι, ο καθηγητής γεωγραφίας του 8β, μπήκε στην τάξη τη Δευτέρα με ένα χαρτί και χαμογέλασε έτσι όπως χαμογελούν οι δάσκαλοι όταν σχεδιάζουν κάτι τρομερό.

On Monday, Mr Hai, the geography teacher of class 8b, came into the room with a slip of paper and smiled the way teachers smile when they are planning something terrible.

«Την Παρασκευή ο καθένας σας θα κάνει μια παρουσίαση», είπε. «Πέντε λεπτά. Το θέμα είναι: η δουλειά της οικογένειάς μου. Τι κάνετε εσείς, τι κάνουν οι γονείς σας και τι το ιδιαίτερο υπάρχει σε αυτό; Μπορείτε να δείξετε εικόνες».

“On Friday each of you will give a talk,” he said. “Five minutes. The topic is: my family’s work. What do you do, what do your parents do, and what is special about it? You may show pictures.”

Ο Μινχ, που καθόταν δίπλα στη Λιν, στέναξε δυνατά. «Η οικογένειά μου δουλεύει σε ένα μαγειρείο με σούπα νουντλς», είπε. «Εγώ δουλεύω εκεί μόνο όταν τρώω». Όλη η τάξη γέλασε και ο Μινχ υποκλίθηκε, σαν να έπαιρνε βραβείο.

Minh, who sat next to Linh, groaned loudly. “My family works in a noodle soup kitchen,” he said. “I only work there when I’m eating.” The whole class laughed, and Minh bowed as if he had won a prize.

Η Λιν δεν γέλασε. Είχε ένα πρόβλημα, και το πρόβλημα είχε δύο ρόδες.

Linh did not laugh. She had a problem, and the problem had two wheels.

Η μητέρα της μπάλωνε λάστιχα. Ο πάγκος της ήταν στη γωνία κοντά στην αγορά, κάτω από μια παλιά ταμαρινθιά: ένα πλαστικό σκαμνί, ένας κουβάς με νερό, μια τρόμπα χειρός και μια ταμπέλα που κρεμόταν εκεί από τότε που η Λιν ήταν μικρή. Κάθε πρωί η Λιν έπρεπε να περάσει από αυτή τη γωνία. Πήγαινε πάντα από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Η μητέρα της χαιρετούσε κάθε πρωί κουνώντας το χέρι, και κάθε πρωί η Λιν προσποιούνταν ότι δεν το έβλεπε.

Her mother repaired tyres. Her stall was on the corner by the market, under an old tamarind tree: a plastic stool, a bucket of water, a hand pump and a sign that had already been hanging there when Linh was little. Every morning Linh had to pass that corner. She always walked on the other side of the street. Her mother waved every morning, and every morning Linh pretended she had not seen it.

Μετά το μάθημα, ο Μινχ περπάτησε δίπλα της τρώγοντας ένα μπισκότο. Είχε πάντα ένα μπισκότο. «Κι εσύ;», ρώτησε. «Τι θα πεις την Παρασκευή;»

After class Minh walked beside her, eating a biscuit. He always had a biscuit. “And you?” he asked. “What will you talk about on Friday?”

«Για τον θείο μου», είπε η Λιν. «Δουλεύει σε ένα ξενοδοχείο στο Ντα Νανγκ. Ως διευθυντής».

“About my uncle,” Linh said. “He works in a hotel in Da Nang. As the boss.”

«Αλήθεια;», ρώτησε ο Μινχ. «Δεν το ήξερα αυτό».

“Really?” Minh asked. “I didn’t know that.”

Αυτό δεν ήταν εντελώς ψέμα. Ο θείος Τουάν δούλευε πράγματι σε αυτό το ξενοδοχείο. Μόνο που ήταν ο νυχτοφύλακας εκεί, και αυτό με τον διευθυντή ήταν κάτι καινούργιο.

That was not quite a lie. Uncle Tuan really did work in that hotel. But he was the night porter there, and the part about the boss was new.