De band onder de tamarindeboom

1

1

Meneer Hai, de leraar aardrijkskunde van klas 8b, kwam op maandag met een briefje het lokaal binnen. Hij glimlachte zoals leraren glimlachen als ze iets vreselijks van plan zijn.

On Monday, Mr Hai, the geography teacher of class 8b, came into the room with a slip of paper and smiled the way teachers smile when they are planning something terrible.

“Op vrijdag houdt iedereen van jullie een spreekbeurt,” zei hij. “Vijf minuten. Het thema is: het werk van mijn familie. Wat doen jullie, wat doen jullie ouders, en wat is daar bijzonder aan? Jullie mogen foto’s laten zien.”

“On Friday each of you will give a talk,” he said. “Five minutes. The topic is: my family’s work. What do you do, what do your parents do, and what is special about it? You may show pictures.”

Minh, die naast Linh zat, zuchtte luid. “Mijn familie werkt in een noedelsoepkeuken,” zei hij. “Ik werk daar alleen als ik eet.” De hele klas lachte, en Minh boog alsof hij een prijs had gekregen.

Minh, who sat next to Linh, groaned loudly. “My family works in a noodle soup kitchen,” he said. “I only work there when I’m eating.” The whole class laughed, and Minh bowed as if he had won a prize.

Linh lachte niet. Ze had een probleem, en dat probleem had twee wielen.

Linh did not laugh. She had a problem, and the problem had two wheels.

Haar moeder plakte banden. Haar kraam stond op de hoek bij de markt, onder een oude tamarindeboom: een plastic krukje, een emmer water, een handpomp en een bord dat er al hing toen Linh nog klein was. Elke ochtend moest Linh langs die hoek. Ze liep altijd aan de overkant van de straat. Haar moeder zwaaide elke ochtend, en elke ochtend deed Linh alsof ze het niet had gezien.

Her mother repaired tyres. Her stall was on the corner by the market, under an old tamarind tree: a plastic stool, a bucket of water, a hand pump and a sign that had already been hanging there when Linh was little. Every morning Linh had to pass that corner. She always walked on the other side of the street. Her mother waved every morning, and every morning Linh pretended she had not seen it.

Na de les liep Minh met haar mee en at een koekje. Hij had altijd een koekje. “En jij?” vroeg hij. “Wat vertel jij op vrijdag?”

After class Minh walked beside her, eating a biscuit. He always had a biscuit. “And you?” he asked. “What will you talk about on Friday?”

“Over mijn oom,” zei Linh. “Hij werkt in een hotel in Da Nang. Als directeur.”

“About my uncle,” Linh said. “He works in a hotel in Da Nang. As the boss.”

“Echt?” vroeg Minh. “Dat wist ik niet.”

“Really?” Minh asked. “I didn’t know that.”

Dat was niet helemaal gelogen. Oom Tuan werkte echt in dat hotel. Maar hij was daar de nachtportier, en dat van die directeur was nieuw.

That was not quite a lie. Uncle Tuan really did work in that hotel. But he was the night porter there, and the part about the boss was new.