Breakfast for Three

The next morning, I wake up late. The sun is already high, and I can smell coffee.

เช้าวันต่อมา ผมตื่นสาย พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว และผมได้กลิ่นกาแฟ

I go down to the breakfast room. It is a big room with a view of the lake. The three guests sit at a small table and eat their eggs.

ผมเดินลงไปที่ห้องอาหารเช้า มันเป็นห้องใหญ่ที่มองเห็นทะเลสาบ การ์ดา แขกสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กและกินไข่

And Sophie stands in the middle of the room, with a cup of coffee and a pile of papers.

และโซฟียืนอยู่กลางห้อง ถือถ้วยกาแฟและกระดาษกองหนึ่ง

Sophie: Good morning, darling! I couldn’t sleep, so I started work at six. Look: I called Marco Ferri.

Sophie: “อรุณสวัสดิ์ ที่รัก ฉันนอนไม่หลับ ก็เลยเริ่มทำงานตอนหกโมง ดูสิ ฉันโทรหา มาร์โก แฟร์รี แล้ว”

“You called Marco?” I say. “Sophie, I’m going to meet him on Friday.”

“คุณโทรหามาร์โกเหรอ” ผมพูด “โซฟี ผมจะเจอเขาในวันศุกร์”

Sophie: Exactly. And on Friday you sign. It’s all ready. The price is very good, Tom. Better than good.

Sophie: “ใช่แล้ว และในวันศุกร์คุณก็เซ็นชื่อ ทุกอย่างพร้อมแล้ว ราคาดีมาก ทอม ดีมากจริง ๆ”

Sophie is a lawyer. When she has a plan, nobody can stop her. I know that. I love that, sometimes.

โซฟีเป็นทนายความ ถ้าเธอมีแผน ไม่มีใครหยุดเธอได้ ผมรู้เรื่องนั้น บางครั้งผมก็ชอบสิ่งนี้

Sophie: And this, darling, is the list of everything in the house. Beds, tables, lamps. We sell it all. Elena, could you please count the towels?

Sophie: “และนี่ ที่รัก คือรายการของทุกอย่างในบ้าน เตียง โต๊ะ โคมไฟ เราขายทุกอย่าง เอเลนา ช่วยนับผ้าเช็ดตัวหน่อยได้ไหมคะ”

Elena: Of course, Miss Clarke.

Elena: “ได้ค่ะ คุณคลาร์ก”

Elena’s voice is polite and cold. She doesn’t look at me once. Yesterday on the terrace, her eyes were warm. Now they are cold and far away.

เสียงของเอเลนาสุภาพและเย็นชา เธอไม่มองผมเลยแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อวานบนเฉลียง ตาของเธออบอุ่น ตอนนี้มันเย็นชาและห่างเหิน

Sophie puts the list into my hand and gives me a kiss on the cheek. “Don’t look so sad, darling. In a week, we’re back in London.”

โซฟียื่นรายการใส่มือผม และจูบแก้มผม “อย่าทำหน้าเศร้าสิ ที่รัก อีกหนึ่งสัปดาห์ เราก็กลับลอนดอนแล้ว”

Out of the corner of my eye, I see Elena leave the room. The door closes very quietly. That is worse than a loud noise.

ผมมองเห็นจากหางตา ว่าเอเลนาเดินออกจากห้องไป ประตูปิดลงเบามาก นั่นแย่ยิ่งกว่าเสียงดัง