Η βαλίτσα της Έλενας

Το πρώτο φέρι

The first ferry

Κυριακή, έξι το πρωί. Η λίμνη είναι γκρίζα και ήσυχη, και πάνω στο νερό έχει ομίχλη.

Sunday, six o’clock in the morning. The lake is grey and quiet, and there is mist on the water.

Κατεβάζω τη μεγάλη μαύρη βαλίτσα της Σόφι στο λιμάνι. Εκείνη περπατάει δίπλα μου. Δεν μιλάμε.

I carry Sophie’s big black suitcase down to the pier. She walks next to me. We don’t talk.

Το φέρι είναι ήδη εκεί. Ένας άντρας με μπλε πουκάμισο παίρνει τη βαλίτσα.

The ferry is already there. A man in a blue shirt takes the suitcase.

Σόφι: Λοιπόν. Αυτό ήταν. Δύο χρόνια, και τώρα ένα φέρι στις έξι το πρωί.

Sophie: So. That’s it. Two years, and now a ferry at six in the morning.

«Λυπάμαι, Σόφι.»

“I’m sorry, Sophie.”

Σόφι: Δεν χρειάζεται. Σου είπα ψέματα, Τομ. Το ξέρω. Αλλά σου λέω κάτι ως δικηγόρος σου. Δωρεάν.

Sophie: Don’t be. I lied to you, Tom. I know that. But let me tell you one thing as your lawyer. For free.

Σόφι: Πούλα το σπίτι ή μην το πουλάς. Αλλά αποφάσισε εσύ. Μην αφήνεις άλλους να αποφασίζουν για σένα. Ούτε τον Μάρκο, ούτε τη γιαγιά σου, ούτε εμένα.

Sophie: Sell it or don’t sell it. But decide. Don’t let other people decide for you. Not Marco, not your grandmother, and not me.

Ανεβαίνει στο φέρι. Δεν κοιτάζει πίσω. Το φέρι φεύγει αργά μέσα στη λίμνη, και μετά από λίγα λεπτά είναι μόνο μια μικρή λευκή κουκκίδα στην ομίχλη.

She walks up onto the ferry. She doesn’t look back. The ferry moves slowly out onto the lake, and after a few minutes it is only a small white point in the mist.

Στέκομαι πολλή ώρα στην αποβάθρα. Μετά γυρίζω πίσω στη βίλα. Στο χολ υπάρχει ακόμα μία βαλίτσα.

I stand on the pier for a long time. Then I walk back up to the villa. There is one more suitcase in the hall.