Elenas koffer

De eerste veerboot

The first ferry

Zondag, zes uur ‘s ochtends. Het meer is grijs en stil, en op het water hangt mist.

Sunday, six o’clock in the morning. The lake is grey and quiet, and there is mist on the water.

Ik draag Sophies grote zwarte koffer naar de haven. Ze loopt naast me. We praten niet.

I carry Sophie’s big black suitcase down to the pier. She walks next to me. We don’t talk.

De veerboot is er al. Een man in een blauw overhemd pakt de koffer.

The ferry is already there. A man in a blue shirt takes the suitcase.

Sophie: Zo. Dat was het dan. Twee jaar, en nu een veerboot om zes uur ‘s ochtends.

Sophie: So. That’s it. Two years, and now a ferry at six in the morning.

“Het spijt me, Sophie.”

“I’m sorry, Sophie.”

Sophie: Dat hoeft niet. Ik heb tegen je gelogen, Tom. Dat weet ik. Maar ik zeg je één ding als je advocaat. Gratis.

Sophie: Don’t be. I lied to you, Tom. I know that. But let me tell you one thing as your lawyer. For free.

Sophie: Verkoop het huis of verkoop het niet. Maar kies. Laat anderen niet voor jou kiezen. Marco niet, je grootmoeder niet en mij niet.

Sophie: Sell it or don’t sell it. But decide. Don’t let other people decide for you. Not Marco, not your grandmother, and not me.

Ze loopt de veerboot op. Ze kijkt niet achterom. De veerboot vaart langzaam het meer op, en na een paar minuten is ze nog maar een kleine witte stip in de mist.

She walks up onto the ferry. She doesn’t look back. The ferry moves slowly out onto the lake, and after a few minutes it is only a small white point in the mist.

Ik sta lang op de steiger. Daarna loop ik terug naar de villa. In de hal staat nog een koffer.

I stand on the pier for a long time. Then I walk back up to the villa. There is one more suitcase in the hall.