Το σκευοφυλάκιο

Ο πατέρας μου μού είχε ζητήσει να αφήσω το N. ήσυχο.

My father had asked me to leave N. alone.

Την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου, ημέρα του Αγίου Νικολάου, ανοίγει το κουτί στην είσοδο της εκκλησίας. Ως παιδί ήμουν εκεί κάθε χρόνο. Εκείνη τη χρονιά ήμουν εκεί σαράντα λεπτά νωρίτερα, στεκόμουν στο χιόνι με έναν καφέ από το μαγαζί του πατέρα μου και το κινητό στο χέρι.

On Sunday the sixth of December, Saint Nicholas’s day, the box in the church porch is opened. I had been there for it every year as a child. That year I was there forty minutes early, standing in the snow with a coffee from my father’s shop and my phone in my hand.

Το κουτί κρέμεται στον τοίχο της εισόδου, δίπλα στη μεγάλη ξύλινη πόρτα. Είναι από σκούρο ξύλο, παλιό, στο μέγεθος μιας μικρής βαλίτσας, με μια σχισμή από πάνω και μια μικρή κλειδαριά μπροστά. Κάποιος έχει γράψει πάνω του «ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ» με χρυσό χρώμα και κάποιος άλλος, πολύ αργότερα, το έγραψε ξανά, όχι ακριβώς στο ίδιο σημείο. Το φωτογράφισα από τρεις πλευρές. Μια γυναίκα με καρότσι με κοίταξε σαν να ήμουν τουρίστρια.

The box hangs on the wall of the porch, by the big wooden door. It is dark wood, old, about the size of a small suitcase, with a slot at the top and a little lock at the front. Someone has painted “SAINT NICHOLAS” on it in gold, and someone else, much later, has painted it again, not quite in the same place. I photographed it from three sides. A woman with a pushchair looked at me as if I was a tourist.

Μέχρι τις δέκα και μισή η είσοδος ήταν γεμάτη. Υπήρχαν παιδιά με σκούφους, παιδιά με μπότες και παιδιά στους ώμους των γονιών τους. Υπήρχαν παππούδες και γιαγιάδες που είχαν ρίξει γράμματα στο ίδιο κουτί πριν από εξήντα χρόνια. Στο παράθυρο ενός σπιτιού απέναντι, στην πλατεία, έβλεπα ένα ασημένιο κηροπήγιο με θέσεις για εννιά κεριά. Το παράθυρο της Ruth Adler. Ήταν η δασκάλα μου στο πιάνο για μια φοβερή χρονιά και κάθε βράδυ εκείνης της εβδομάδας άναβε ένα κερί ακόμα για τη Χανουκά. Και αυτό το είχα ξεχάσει.

By half past ten the porch was full. There were children in hats and children in boots and children on their parents’ shoulders. There were grandparents who had posted letters in the same box sixty years ago. In the window of a house across the square, I could see a silver candle holder with places for nine candles. Ruth Adler’s window. She had been my piano teacher for one terrible year, and every evening that week she lit one more candle for Hanukkah. I had forgotten that too.

Ένα μικρό κορίτσι με κόκκινο παλτό στάθηκε δίπλα μου. Κρατούσε έναν φάκελο με τα δύο χέρια, σαν να μπορούσε να πετάξει.

A little girl in a red coat stood next to me. She was holding an envelope with both hands, as if it might fly away.

«Αυτό είναι το γράμμα σου;» τη ρώτησα.

“Is that your letter?” I asked her.

Κούνησε το κεφάλι. «Θα το ρίξω τώρα, πριν ανοίξουν το κουτί. Είναι η τελευταία στιγμή.»

She nodded. “I’m going to post it now, before they open the box. It’s the last minute.”

«Τι ζήτησες;»

“What did you ask for?”

Με κοίταξε προσεκτικά. Αποφάσιζε αν μπορούσε να με εμπιστευτεί. Μετά άνοιξε τον φάκελο, που δεν ήταν κλειστός, και μου έδειξε το γράμμα για να το διαβάσω.

She looked at me carefully. She was deciding if I could be trusted. Then she opened the envelope, which wasn’t closed, and held out the letter so I could read it.

«Αγαπητέ Άγιε Νικόλαε, είμαι η Lily και είμαι εφτά χρονών. Σε παρακαλώ, μπορεί ο παππούς μου να μην ξεχνά πια το όνομά μου; Το ξεχνά κυρίως τις Κυριακές. Δεν θέλω δώρο, μόνο αυτό. Με αγάπη, Lily. Υ.Γ. Μπορείς να πάρεις ένα μπισκότο αν έρθεις.»

“Dear Saint Nicholas, I am Lily and I am seven. Please can my grandad stop forgetting my name. He forgets it on Sundays mostly. I don’t want a present, only that. Love from Lily. P.S. You can have a biscuit if you come.”

Το διάβασα δύο φορές. Δεν ήξερα τι να πω. «Είναι πολύ καλό γράμμα», είπα επιτέλους.

I read it twice. I didn’t know what to say. “That’s a very good letter,” I said at last.

«Το ξέρω», είπε η Lily, και πέρασε μέσα από το πλήθος μέχρι το κουτί και το έριξε.

“I know,” said Lily, and she pushed through the crowd to the box and posted it.

Στις έντεκα άνοιξε η πόρτα της εκκλησίας και βγήκε ο Father Tom. Δεν τον είχα γνωρίσει πριν. Ο παλιός ιερέας της παιδικής μου ηλικίας είχε βγει στη σύνταξη πριν από χρόνια. Ο Father Tom ήταν ψηλός και γεροδεμένος, με στρογγυλό πρόσωπο και πλατύ χαμόγελο, και φορούσε ένα μακρύ γκρίζο παλτό πάνω από το μαύρο πουκάμισό του. Έψαχνε κάτι στις τσέπες του, σε όλες, τη μία μετά την άλλη.

At eleven o’clock the church door opened and Father Tom came out. I had not met him before. The old priest of my childhood had retired years ago. Father Tom was tall and broad, with a round face and a wide smile, and he wore a long grey coat over his black shirt. He was looking for something in his pockets, all of them, one after another.

«Το κλειδί», είπε στον κόσμο. «Έχει δει κανείς το κλειδί;»

“The key,” he said to the crowd. “Has anybody seen the key?”