Zakrystia

Mój ojciec poprosił, żebym zostawiła N. w spokoju.

My father had asked me to leave N. alone.

W niedzielę szóstego grudnia, w dzień świętego Mikołaja, otwiera się skrzynkę w kruchcie kościoła. Jako dziecko byłam przy tym co roku. Tamtego roku przyszłam czterdzieści minut wcześniej i stałam w śniegu z kawą ze sklepu mojego ojca i z telefonem w ręce.

On Sunday the sixth of December, Saint Nicholas’s day, the box in the church porch is opened. I had been there for it every year as a child. That year I was there forty minutes early, standing in the snow with a coffee from my father’s shop and my phone in my hand.

Skrzynka wisi na ścianie kruchty, przy dużych drewnianych drzwiach. Jest z ciemnego drewna, stara, wielkości małej walizki, ma szczelinę u góry i mały zamek z przodu. Ktoś namalował na niej złotą farbą „ŚWIĘTY MIKOŁAJ”, a ktoś inny, dużo później, namalował to jeszcze raz, nie całkiem w tym samym miejscu. Sfotografowałam ją z trzech stron. Kobieta z wózkiem spojrzała na mnie, jakbym była turystką.

The box hangs on the wall of the porch, by the big wooden door. It is dark wood, old, about the size of a small suitcase, with a slot at the top and a little lock at the front. Someone has painted “SAINT NICHOLAS” on it in gold, and someone else, much later, has painted it again, not quite in the same place. I photographed it from three sides. A woman with a pushchair looked at me as if I was a tourist.

O wpół do jedenastej kruchta była pełna. Były dzieci w czapkach, dzieci w kozakach i dzieci na ramionach rodziców. Były babcie i dziadkowie, którzy sześćdziesiąt lat temu wrzucali listy do tej samej skrzynki. W oknie domu po drugiej stronie placu widziałam srebrny świecznik na dziewięć świec. To było okno Ruth Adler. Przez jeden okropny rok uczyła mnie gry na pianinie, a każdego wieczoru tego tygodnia zapalała jeszcze jedną świecę na Chanukę. Tego też zapomniałam.

By half past ten the porch was full. There were children in hats and children in boots and children on their parents’ shoulders. There were grandparents who had posted letters in the same box sixty years ago. In the window of a house across the square, I could see a silver candle holder with places for nine candles. Ruth Adler’s window. She had been my piano teacher for one terrible year, and every evening that week she lit one more candle for Hanukkah. I had forgotten that too.

Obok mnie stała mała dziewczynka w czerwonym płaszczu. Trzymała kopertę obiema rękami, jakby mogła odfrunąć.

A little girl in a red coat stood next to me. She was holding an envelope with both hands, as if it might fly away.

– Czy to twój list? – zapytałam.

“Is that your letter?” I asked her.

Kiwnęła głową. – Wrzucę go teraz, zanim otworzą skrzynkę. To ostatnia chwila.

She nodded. “I’m going to post it now, before they open the box. It’s the last minute.”

– O co prosiłaś?

“What did you ask for?”

Spojrzała na mnie uważnie. Zastanawiała się, czy może mi zaufać. Potem otworzyła kopertę, która nie była zaklejona, i podała mi list, żebym mogła go przeczytać.

She looked at me carefully. She was deciding if I could be trusted. Then she opened the envelope, which wasn’t closed, and held out the letter so I could read it.

– „Drogi Święty Mikołaju, jestem Lily i mam siedem lat. Proszę, żeby mój dziadek przestał zapominać moje imię. Zapomina je głównie w niedziele. Nie chcę prezentu, tylko tego. Z miłością, Lily. P.S. Dostaniesz ciastko, jeśli przyjdziesz.”

“Dear Saint Nicholas, I am Lily and I am seven. Please can my grandad stop forgetting my name. He forgets it on Sundays mostly. I don’t want a present, only that. Love from Lily. P.S. You can have a biscuit if you come.”

Przeczytałam go dwa razy. Nie wiedziałam, co powiedzieć. – To bardzo dobry list – powiedziałam w końcu.

I read it twice. I didn’t know what to say. “That’s a very good letter,” I said at last.

– Wiem – powiedziała Lily, przepchnęła się przez tłum do skrzynki i wrzuciła list.

“I know,” said Lily, and she pushed through the crowd to the box and posted it.

O jedenastej drzwi kościoła się otworzyły i wyszedł Father Tom. Nie znałam go wcześniej. Stary proboszcz z mojego dzieciństwa przeszedł na emeryturę wiele lat temu. Father Tom był wysoki i szeroki, miał okrągłą twarz i szeroki uśmiech, a na czarnej koszuli nosił długi szary płaszcz. Czegoś szukał w kieszeniach, we wszystkich, jedna po drugiej.

At eleven o’clock the church door opened and Father Tom came out. I had not met him before. The old priest of my childhood had retired years ago. Father Tom was tall and broad, with a round face and a wide smile, and he wore a long grey coat over his black shirt. He was looking for something in his pockets, all of them, one after another.

– Klucz – powiedział do tłumu. – Czy ktoś widział klucz?

“The key,” he said to the crowd. “Has anybody seen the key?”