The Postman

Fifteen days to find a name, and one idea: whoever brought the answers had to be out on the square before eight.

Δεκαπέντε μέρες για να βρω ένα όνομα και μία ιδέα: όποιος έφερνε τις απαντήσεις έπρεπε να είναι έξω στην πλατεία πριν από τις οκτώ.

So on Tuesday the eighth of December I got up at five.

Έτσι την Τρίτη 8 Δεκεμβρίου σηκώθηκα στις πέντε.

My phone alarm didn’t wake me. I had slept through it, so I had set the old alarm clock from my childhood too, the one with two bells on top, which I found in my desk drawer. It rang like a fire alarm. Across the landing, Karim shouted something rude in Arabic. I got dressed in the dark: two jumpers, my camel coat, my teal scarf, and a pair of my father’s old boots, which were too big and very warm.

Το ξυπνητήρι του κινητού δεν με ξυπνούσε. Κοιμόμουν και δεν το άκουγα, γι’ αυτό είχα βάλει και το παλιό ξυπνητήρι από τα παιδικά μου χρόνια, αυτό με τα δύο κουδούνια από πάνω, που βρήκα στο συρτάρι του γραφείου μου. Χτύπησε σαν συναγερμός πυρκαγιάς. Απέναντι στο πλατύσκαλο, ο Karim φώναξε κάτι αγενές στα αραβικά. Ντύθηκα στο σκοτάδι: δύο πουλόβερ, το καμηλό παλτό μου, το πράσινο-μπλε κασκόλ μου και ένα ζευγάρι παλιές μπότες του πατέρα μου, που ήταν πολύ μεγάλες και πολύ ζεστές.

The square at half past five in the morning was a different place. It was dark and blue and completely quiet. The snow had stopped in the night, and the new snow lay smooth and clean over everything: the steps, the market huts, the roofs of the cars. The lights on the huts were off. Only one window was lit, the window of my father’s shop, because the bakery van comes at five, and my father is always there to meet it.

Η πλατεία στις πεντέμισι το πρωί ήταν ένα άλλο μέρος. Ήταν σκοτεινή και μπλε και απόλυτα ήσυχη. Το χιόνι είχε σταματήσει μέσα στη νύχτα και το καινούργιο χιόνι ήταν λείο και καθαρό πάνω σε όλα: στα σκαλιά, στα σπιτάκια της αγοράς, στις στέγες των αυτοκινήτων. Τα φώτα στα σπιτάκια ήταν σβηστά. Μόνο ένα παράθυρο ήταν αναμμένο, το παράθυρο του μαγαζιού του πατέρα μου, γιατί το φορτηγάκι του φούρνου έρχεται στις πέντε και ο πατέρας μου είναι πάντα εκεί να το περιμένει.

I sat in the bus shelter at the top of the square, by the church. From there I could see almost every door. I had a coffee in a paper cup from the shop, and my hands round it, and my notebook on my knee. I felt like a detective in an old film. I also felt very cold.

Κάθισα στη στάση του λεωφορείου στο πάνω μέρος της πλατείας, δίπλα στην εκκλησία. Από εκεί έβλεπα σχεδόν κάθε πόρτα. Είχα έναν καφέ σε χάρτινο ποτήρι από το μαγαζί, τα χέρια μου γύρω του και το σημειωματάριό μου στο γόνατο. Ένιωθα σαν ντετέκτιβ σε παλιά ταινία. Ένιωθα και πολύ κρύο.

At ten to six, a light came on in a house on the left. At six, the church bell rang once. At five past six, a man walked into the square from the street behind the church.

Στις έξι παρά δέκα άναψε ένα φως σε ένα σπίτι αριστερά. Στις έξι η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε μία φορά. Στις έξι και πέντε ένας άντρας μπήκε στην πλατεία από τον δρόμο πίσω από την εκκλησία.

He was wearing a red jacket and carrying a big bag across his chest. A postman. He walked fast, with long steps, and he was whistling something. A Christmas song, badly. He went to the first house on the left, took a pile of letters out of his bag and pushed them through the letter box. Then the next house. Then the next.

Φορούσε κόκκινο μπουφάν και κουβαλούσε μια μεγάλη τσάντα στο στήθος του. Ταχυδρόμος. Περπατούσε γρήγορα, με μεγάλα βήματα, και σφύριζε κάτι. Ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, άσχημα. Πήγε στο πρώτο σπίτι αριστερά, έβγαλε ένα σωρό γράμματα από την τσάντα και τα έσπρωξε στη θυρίδα. Μετά στο επόμενο σπίτι. Μετά στο επόμενο.

I watched him do six houses. Then I got up and walked across the snow to meet him.

Τον είδα να κάνει έξι σπίτια. Μετά σηκώθηκα και περπάτησα στο χιόνι για να τον συναντήσω.

He saw me coming when I was halfway across the square. He stopped whistling. He looked at me, at my big boots, at my coffee, and his face changed. It went from friendly to careful in about one second.

Με είδε να έρχομαι όταν ήμουν στη μέση της πλατείας. Σταμάτησε να σφυρίζει. Με κοίταξε, κοίταξε τις μεγάλες μπότες μου, τον καφέ μου, και το πρόσωπό του άλλαξε. Από φιλικό έγινε προσεκτικό σε ένα δευτερόλεπτο.

“Morning,” he said.

«Καλημέρα», είπε.

“Good morning,” I said. “You’re the postman.”

«Καλημέρα», είπα. «Είστε ο ταχυδρόμος.»

“The jacket gives it away, doesn’t it?” He had a nice voice, warm, with the accent of the square in it. He was about my age, a little older, with short red hair and blue eyes and cheeks that were pink from the cold. “And you’re Leila Yousef.”

«Το μπουφάν με προδίδει, έτσι;» Είχε ωραία φωνή, ζεστή, με την προφορά της πλατείας. Ήταν στην ηλικία μου, λίγο μεγαλύτερος, με κοντά κόκκινα μαλλιά, μπλε μάτια και μάγουλα ροζ από το κρύο. «Και εσείς είστε η Leila Yousef.»