Listonosz

Piętnaście dni na znalezienie nazwiska i jeden pomysł: ktokolwiek przynosił odpowiedzi, musiał być na placu przed ósmą.

Fifteen days to find a name, and one idea: whoever brought the answers had to be out on the square before eight.

We wtorek, ósmego grudnia, wstałam więc o piątej.

So on Tuesday the eighth of December I got up at five.

Budzik w telefonie mnie nie obudził. Przespałam go, więc nastawiłam jeszcze stary budzik z dzieciństwa, ten z dwoma dzwonkami na górze, który znalazłam w szufladzie biurka. Dzwonił jak alarm pożarowy. Po drugiej stronie podestu Karim krzyknął coś niegrzecznego po arabsku. Ubrałam się po ciemku: dwa swetry, mój wielbłądzi płaszcz, turkusowy szalik i stare buty mojego ojca, które były na mnie za duże i bardzo ciepłe.

My phone alarm didn’t wake me. I had slept through it, so I had set the old alarm clock from my childhood too, the one with two bells on top, which I found in my desk drawer. It rang like a fire alarm. Across the landing, Karim shouted something rude in Arabic. I got dressed in the dark: two jumpers, my camel coat, my teal scarf, and a pair of my father’s old boots, which were too big and very warm.

Plac o wpół do szóstej rano był innym miejscem. Było ciemno, niebiesko i zupełnie cicho. Śnieg przestał padać w nocy, a nowy śnieg leżał gładko i czysto na wszystkim: na schodach, na budkach jarmarku, na dachach samochodów. Światła na budkach były zgaszone. Świeciło się tylko jedno okno, okno sklepu mojego ojca, bo furgonetka z piekarni przyjeżdża o piątej, a mój ojciec zawsze na nią czeka.

The square at half past five in the morning was a different place. It was dark and blue and completely quiet. The snow had stopped in the night, and the new snow lay smooth and clean over everything: the steps, the market huts, the roofs of the cars. The lights on the huts were off. Only one window was lit, the window of my father’s shop, because the bakery van comes at five, and my father is always there to meet it.

Usiadłam na przystanku na górze placu, przy kościele. Stamtąd widziałam prawie wszystkie drzwi. Miałam kawę w papierowym kubku ze sklepu, ręce wokół kubka i notes na kolanie. Czułam się jak detektyw ze starego filmu. Czułam też, że jest mi bardzo zimno.

I sat in the bus shelter at the top of the square, by the church. From there I could see almost every door. I had a coffee in a paper cup from the shop, and my hands round it, and my notebook on my knee. I felt like a detective in an old film. I also felt very cold.

Za dziesięć szósta zapaliło się światło w domu po lewej. O szóstej kościelny dzwon uderzył raz. Pięć po szóstej na plac wszedł mężczyzna z ulicy za kościołem.

At ten to six, a light came on in a house on the left. At six, the church bell rang once. At five past six, a man walked into the square from the street behind the church.

Miał czerwoną kurtkę i dużą torbę przewieszoną przez pierś. Listonosz. Szedł szybko, wielkimi krokami, i coś gwizdał. Świąteczną piosenkę, fałszywie. Podszedł do pierwszego domu po lewej, wyjął z torby stos listów i wsunął je przez wrzutnię. Potem następny dom. I następny.

He was wearing a red jacket and carrying a big bag across his chest. A postman. He walked fast, with long steps, and he was whistling something. A Christmas song, badly. He went to the first house on the left, took a pile of letters out of his bag and pushed them through the letter box. Then the next house. Then the next.

Patrzyłam, jak obchodzi sześć domów. Potem wstałam i poszłam po śniegu mu naprzeciw.

I watched him do six houses. Then I got up and walked across the snow to meet him.

Zobaczył mnie, kiedy byłam w połowie placu. Przestał gwizdać. Spojrzał na mnie, na moje wielkie buty, na moją kawę i jego twarz się zmieniła. W mniej więcej sekundę z przyjaznej stała się ostrożna.

He saw me coming when I was halfway across the square. He stopped whistling. He looked at me, at my big boots, at my coffee, and his face changed. It went from friendly to careful in about one second.

– Dzień dobry – powiedział.

“Morning,” he said.

– Dzień dobry – powiedziałam. – Pan jest listonoszem.

“Good morning,” I said. “You’re the postman.”

– Kurtka mnie zdradza, prawda? – Miał miły głos, ciepły, z akcentem naszego placu. Był w moim wieku, trochę starszy, z krótkimi rudymi włosami, niebieskimi oczami i policzkami różowymi od zimna. – A pani to Leila Yousef.

“The jacket gives it away, doesn’t it?” He had a nice voice, warm, with the accent of the square in it. He was about my age, a little older, with short red hair and blue eyes and cheeks that were pink from the cold. “And you’re Leila Yousef.”

To mnie zaskoczyło. – Skąd pan wie?

That surprised me. “How do you know?”

– Wszyscy wiedzą. Córka Hamida wróciła z Toronto. To największa wiadomość na placu od czasu, kiedy piekarnia zmieniła chleb. – Wsunął kilka listów przez następne drzwi. – Poza tym ugryzła pani mojego małego kuzyna Danny’ego na urodzinach w 2001 roku. Ma do dziś ślad.

“Everybody knows. Hamid’s daughter is home from Toronto. It’s the biggest news on the square since the bakery changed its bread.” He pushed some letters through the next door. “Also, you bit my little cousin Danny at a birthday party in 2001. He still has the mark.”