De postbode

Vijftien dagen om een naam te vinden, en één idee: wie de antwoorden bracht, moest vóór achten op het plein zijn.

Fifteen days to find a name, and one idea: whoever brought the answers had to be out on the square before eight.

Dus stond ik op dinsdag acht december om vijf uur op.

So on Tuesday the eighth of December I got up at five.

Mijn telefoonwekker maakte me niet wakker. Ik had er doorheen geslapen, dus had ik ook de oude wekker uit mijn kindertijd gezet, die met de twee belletjes erop, die ik in mijn bureaula vond. Hij klonk als een brandalarm. Aan de overkant van de overloop riep Karim iets onbeleefds in het Arabisch. Ik kleedde me in het donker aan: twee truien, mijn kamelenkleurige jas, mijn blauwgroene sjaal en een paar oude laarzen van mijn vader, die te groot waren en heel warm.

My phone alarm didn’t wake me. I had slept through it, so I had set the old alarm clock from my childhood too, the one with two bells on top, which I found in my desk drawer. It rang like a fire alarm. Across the landing, Karim shouted something rude in Arabic. I got dressed in the dark: two jumpers, my camel coat, my teal scarf, and a pair of my father’s old boots, which were too big and very warm.

Het plein was om half zes ‘s ochtends een andere plek. Het was donker en blauw en helemaal stil. De sneeuw was in de nacht opgehouden, en de nieuwe sneeuw lag glad en schoon over alles heen: de trappen, de hutjes van de markt, de daken van de auto’s. De lichten van de hutjes waren uit. Maar één raam was verlicht, het raam van de winkel van mijn vader, want de bakkersbus komt om vijf uur en mijn vader staat daar altijd om hem op te wachten.

The square at half past five in the morning was a different place. It was dark and blue and completely quiet. The snow had stopped in the night, and the new snow lay smooth and clean over everything: the steps, the market huts, the roofs of the cars. The lights on the huts were off. Only one window was lit, the window of my father’s shop, because the bakery van comes at five, and my father is always there to meet it.

Ik zat in het bushokje boven aan het plein, bij de kerk. Van daaruit zag ik bijna elke deur. Ik had een koffie in een papieren beker uit de winkel, mijn handen eromheen en mijn notitieboekje op mijn knie. Ik voelde me als een detective in een oude film. Ik had het ook heel koud.

I sat in the bus shelter at the top of the square, by the church. From there I could see almost every door. I had a coffee in a paper cup from the shop, and my hands round it, and my notebook on my knee. I felt like a detective in an old film. I also felt very cold.

Om tien voor zes ging in een huis links een licht aan. Om zes uur luidde de kerkklok één keer. Om vijf over zes liep een man het plein op vanuit de straat achter de kerk.

At ten to six, a light came on in a house on the left. At six, the church bell rang once. At five past six, a man walked into the square from the street behind the church.

Hij droeg een rode jas en had een grote tas schuin over zijn borst. Een postbode. Hij liep snel, met lange passen, en floot iets. Een kerstlied, vals. Hij ging naar het eerste huis links, haalde een stapel brieven uit zijn tas en duwde ze door de brievenbus. Toen het volgende huis. Toen weer het volgende.

He was wearing a red jacket and carrying a big bag across his chest. A postman. He walked fast, with long steps, and he was whistling something. A Christmas song, badly. He went to the first house on the left, took a pile of letters out of his bag and pushed them through the letter box. Then the next house. Then the next.

Ik keek hoe hij zes huizen deed. Toen stond ik op en liep door de sneeuw naar hem toe.

I watched him do six houses. Then I got up and walked across the snow to meet him.

Hij zag me komen toen ik halverwege het plein was. Hij hield op met fluiten. Hij keek naar mij, naar mijn grote laarzen, naar mijn koffie, en zijn gezicht veranderde. In ongeveer één seconde werd het van vriendelijk voorzichtig.

He saw me coming when I was halfway across the square. He stopped whistling. He looked at me, at my big boots, at my coffee, and his face changed. It went from friendly to careful in about one second.

“Goedemorgen,” zei hij.

“Morning,” he said.

“Goedemorgen,” zei ik. “U bent de postbode.”

“Good morning,” I said. “You’re the postman.”

“De jas verraadt het, hè?” Hij had een prettige stem, warm, met het accent van het plein erin. Hij was ongeveer van mijn leeftijd, wat ouder, met kort rood haar en blauwe ogen en wangen die roze waren van de kou. “En u bent Leila Yousef.”

“The jacket gives it away, doesn’t it?” He had a nice voice, warm, with the accent of the square in it. He was about my age, a little older, with short red hair and blue eyes and cheeks that were pink from the cold. “And you’re Leila Yousef.”