Thirty

On Monday at half past three there are new timetables at the depot, for January. I read them. Line 12. Line 9. Line 24.

วันจันทร์ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง มีตารางเวลาใหม่สำหรับเดือนมกราคมที่อู่รถ ฉันอ่านดู สาย 12 สาย 9 สาย 24

Line 24: the last bus from the station is at five o’clock.

สาย 24 รถบัสคันสุดท้ายจากสถานีคือเวลาห้าโมงเย็น

Five o’clock? I read it again. After five there is nothing. No evening bus. No 9:15.

ห้าโมงเย็นเหรอ ฉันอ่านอีกครั้ง หลังห้าโมงเย็นไม่มีรถอะไรเลย ไม่มีรถบัสรอบเย็น ไม่มีรอบ 9:15

I go to Mr Hale’s office. Mr Hale runs the depot.

ฉันไปที่ห้องทำงานของคุณเฮล คุณเฮลดูแลอู่รถ

“Mr Hale. The January timetable. Line 24 stops at five. That’s wrong.”

“คุณเฮลคะ ตารางเวลาเดือนมกราคมค่ะ สาย 24 หมดตอนห้าโมงเย็น มันผิดค่ะ”

He looks at his desk. “It isn’t wrong, Rosa.”

เขามองที่โต๊ะทำงานของเขา “มันไม่ผิดหรอก โรซ่า”

“You know?”

“คุณรู้เหรอคะ”

“For a week. It’s the transport office in the city. From the first of January, no evening bus on Line 24. The numbers are bad.” He gives me a letter. “You go to Line 9. Days. Five in the morning.”

“รู้มาหนึ่งสัปดาห์แล้ว สำนักงานการคมนาคมในเมืองสั่งมา ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม จะไม่มีรถบัสรอบเย็นของสาย 24 ตัวเลขไม่ดีเลย” เขายื่นจดหมายให้ฉัน “เธอไปขับสาย 9 รอบกลางวัน ตอนตีห้า”

I am angry. I am very angry. The evening 24 is my bus. Two years now! Then I know why I am so angry. No evening bus. No 9:15.

ฉันโกรธ ฉันโกรธมาก รถบัสสาย 24 รอบเย็นคือรถของฉัน ขับมาสองปีแล้วนะ แล้วฉันก็รู้ว่าทำไมฉันถึงโกรธมากขนาดนี้ ไม่มีรถบัสรอบเย็น ไม่มีรอบ 9:15

On Tuesday morning I go to the city. The transport office is next to the river.

วันอังคารตอนเช้า ฉันไปที่ตัวเมือง สำนักงานการคมนาคมอยู่ข้างแม่น้ำ

“Where is the office for the buses, please?” I ask at the door.

“ขอโทษนะคะ สำนักงานรถบัสอยู่ที่ไหนคะ” ฉันถามที่หน้าประตู

“Up the stairs. Room twelve. On the left.”

“ขึ้นบันไดไป ห้อง 12 อยู่ทางซ้ายครับ”

In room twelve there is a woman with short white hair. She has a lot of paper. Her name is Mrs Lund. She doesn’t smile, but she listens.

ในห้อง 12 มีผู้หญิงผมสั้นสีขาวคนหนึ่ง เธอมีกระดาษเยอะมาก เธอชื่อคุณนายลุนด์ เธอไม่ยิ้ม แต่เธอฟัง

“Line 24,” she says. “Here.” She shows me a paper with numbers. “The 9:15 from the station. Five people. Every night, five people.”

“สาย 24” เธอพูด “นี่ไง” เธอโชว์กระดาษที่มีตัวเลขให้ฉันดู “รอบ 9:15 จากสถานี มีคนห้าคน ทุกคืน มีคนห้าคน”