Silent Night

On Tuesday, at 9:15, Jonas sits down. At the first stop he is asleep. His head is on the window. His case is on his knees.

วันอังคาร เวลา 9:15 โจนาสนั่งลง ที่ป้ายแรกเขาหลับ หัวของเขาอยู่ตรงหน้าต่าง กระเป๋าของเขาอยู่บนเข่า

At the last stop I look at him. Grey face. No sleep for days, I think.

ที่ป้ายสุดท้ายฉันมองเขา หน้าสีเทา ไม่ได้นอนหลายวันแล้ว ฉันคิด

I don’t wake him. I drive him back to the station, and round again.

ฉันไม่ปลุกเขา ฉันขับรถพาเขากลับไปที่สถานี แล้วก็วนมาอีกรอบ

At the square, at 10:40, he wakes up. He looks at his watch. His face goes red.

ที่ลาน เวลา 10:40 เขาตื่นขึ้นมา เขามองนาฬิกา หน้าของเขาแดงขึ้นมา

“One hour! Rosa! I have two days!”

“หนึ่งชั่วโมง โรซา ผมมีเวลาสองวัน”

“You sleep. That’s good.”

“คุณนอนเถอะ ดีแล้ว”

He doesn’t answer. He gets off and walks across the square, fast. No “good night”. Nothing.

เขาไม่ตอบ เขาลงจากรถแล้วเดินข้ามลานไปอย่างเร็ว ไม่มีคำว่า “ราตรีสวัสดิ์” ไม่มีอะไรเลย

On Wednesday at 9:15 he gets on. He sits down. Then he says it.

วันพุธ เวลา 9:15 เขาขึ้นรถ เขานั่งลง แล้วเขาก็พูด

“I’m sorry. I sleep for one hour, and today my hands are good again. You’re right.” He looks at me in the mirror. “Rosa. Come to midnight mass. Tomorrow.”

“ผมขอโทษ ผมนอนไปหนึ่งชั่วโมง และวันนี้มือของผมก็ดีขึ้นแล้ว คุณพูดถูก” เขามองฉันในกระจก “โรซา มามิสซาเที่ยงคืนนะ พรุ่งนี้”

“I’m driving tomorrow. My last bus is at the square at 11:50.”

“พรุ่งนี้ฉันขับรถ รถบัสคันสุดท้ายของฉันอยู่ที่ลานตอน 11:50”

“I know. Come after.”

“ผมรู้ มาหลังจากนั้นสิ”

After? I don’t want after.

หลังจากนั้นหรือ ฉันไม่อยากไปหลังจากนั้น

At the depot I ask Mr Hale. “Tomorrow night, the last bus. Can somebody take it?”

ที่อู่รถฉันถามคุณเฮล “พรุ่งนี้ตอนกลางคืน รถบัสคันสุดท้าย มีใครขับแทนได้ไหมคะ”

“It’s Christmas Eve, Rosa. There’s nobody. No.”

“นี่คือวันคริสต์มาสอีฟนะโรซา ไม่มีใครหรอก ไม่ได้”