Flour, Water, Salt

Walter turns on the light. Then he turns on the radio. There is music. “Wash your hands,” he says. Ana washes her hands.

Walter doet het licht aan. Dan doet hij de radio aan. Er is muziek. “Was uw handen,” zegt hij. Ana wast haar handen.

On the big table, there is a big bowl. Walter puts flour in the bowl. “Flour,” he says. Then he puts in water. “Water. Warm, not hot.” Then a little salt. “Salt. Not a lot.”

Op de grote tafel staat een grote kom. Walter doet bloem in de kom. “Bloem,” zegt hij. Dan doet hij er water in. “Water. Warm, niet heet.” Dan een beetje zout. “Zout. Niet veel.”

“Flour, water, salt,” Ana says. She takes her phone. She wants to write the new words.

“Bloem, water, zout,” zegt Ana. Ze pakt haar telefoon. Ze wil de nieuwe woorden opschrijven.

“No phone,” Walter says. “Hands. Look.” He pushes the dough with his big hands. Push, turn, push, turn.

“Geen telefoon,” zegt Walter. “Handen. Kijk.” Hij duwt het deeg met zijn grote handen. Duwen, draaien, duwen, draaien.

Ana tries. The dough is on her hands. It is on the table. It is on her jumper. “Walter, it is… it is in every place.”

Ana probeert het. Het deeg zit op haar handen. Het ligt op de tafel. Het zit op haar trui. “Walter, het is… het is op elke plek.”

“Everywhere,” Walter says. He doesn’t laugh. “Again. Slowly.”

“Overal,” zegt Walter. Hij lacht niet. “Opnieuw. Langzaam.”

They work. The clock on the wall says four o’clock. Ana makes small rolls. Her rolls are not round. Walter’s rolls are all the same.

Ze werken. De klok op de muur wijst vier uur aan. Ana maakt kleine broodjes. Haar broodjes zijn niet rond. Walter zijn broodjes zijn allemaal gelijk.

Ana takes a tray from the oven. “Not with your hands! It’s hot!” Walter says. Ana puts the tray down fast. “Sorry. Sorry, sorry.”

Ana pakt een plaat uit de oven. “Niet met uw handen! Hij is heet!” zegt Walter. Ana zet de plaat snel neer. “Sorry. Sorry, sorry.”

“Don’t say sorry. Use this.” He gives her a thick cloth.

“Zeg geen sorry. Gebruik dit.” Hij geeft haar een dikke doek.

Then Walter takes a big loaf from a tray. His hands shake. The loaf falls on the floor. Walter looks at his hands. Ana looks at his hands too.

Dan pakt Walter een groot brood van een plaat. Zijn handen beven. Het brood valt op de grond. Walter kijkt naar zijn handen. Ana kijkt ook naar zijn handen.

“Don’t look at me,” he says. “Work.”

“Kijk niet naar mij,” zegt hij. “Werk.”

Ana doesn’t say a word. She picks up the loaf and puts it on the table.

Ana zegt geen woord. Ze raapt het brood op en ze legt het op de tafel.

At ten to five, Walter goes to the front of the shop. Ana hears the bell over the door. People come in. They want bread and rolls. Ana stays at the back with the oven.

Om tien voor vijf gaat Walter naar de voorkant van de winkel. Ana hoort de bel boven de deur. Mensen komen binnen. Ze willen brood en broodjes. Ana blijft achterin bij de oven.

At six o’clock, a girl comes down the stairs. She is tall, with long red hair. She has big headphones round her neck. “Toast, Grandad!” she says. Then she sees Ana. “Oh. You’re the new one.”

Om zes uur komt een meisje de trap af. Ze is lang. Ze heeft lang rood haar. Ze heeft een grote koptelefoon om haar nek. “Toast, opa!” zegt ze. Dan ziet ze Ana. “Oh. Jij bent de nieuwe.”