Το μαγαζί απέναντι από τον δρόμο

Η Άνα γυρίζει. Ο Γουόλτερ είναι στην πόρτα για το μαγαζί. Γρήγορα, βάζει το χάρτινο τετράγωνο στην τσέπη από το τζιν της.

Ana turns. Walter is at the door to the shop. Fast, she puts the paper square in the pocket of her jeans.

«Τίποτα», λέει. «Θέλω λίγο αέρα. Έχει πολλή ζέστη εδώ μέσα».

“Nothing,” she says. “I want some air. It is very hot in here.”

Ο Γουόλτερ την κοιτάζει. Μετά κοιτάζει το σκαλοπάτι. Το σκαλοπάτι είναι άδειο. Το πρόσωπό του δεν κουνιέται.

Walter looks at her. Then he looks at the step. The step is empty. His face doesn’t move.

«Κλείσε αυτή την πόρτα», λέει. «Και πήγαινε για ύπνο. Είσαι αργή, αλλά δεν είσαι κακή. Κοιμήσου τώρα. Η δουλειά είναι στις τρεις πάλι».

“Close that door,” he says. “And go to bed. You’re slow, but you’re not bad. Sleep now. Work is at three again.”

Η Άνα κλείνει την πόρτα. Όχι κακή. Από τον Γουόλτερ, αυτό είναι καλό. Πηγαίνει επάνω και κοιμάται.

Ana closes the door. Not bad. From Walter, that is good. She goes upstairs and sleeps.

Στις τρεις το μεσημέρι, το ξυπνητήρι της Άνα χτυπάει. Σηκώνεται. Δεν έχει γάλα στο δωμάτιό της. Δεν έχει χρήματα στο τηλέφωνό της. Χρειάζεται μία τηλεκάρτα.

At three in the afternoon, Ana’s alarm rings. She gets up. She has no milk in her room, and no money on her phone. She needs a phone card.

Απέναντι από τον δρόμο, υπάρχει ένα μικρό μαγαζί. Το όνομά του είναι πάνω από την πόρτα: ΣΑΧ. Στη βιτρίνα, υπάρχουν εφημερίδες, γλυκά και μία γάτα. Η γάτα κοιμάται.

Across the road, there is a small shop. Its name is over the door: SHAH’S. In the window, there are newspapers, sweets and a cat. The cat is asleep.

Η Άνα μπαίνει μέσα. Μία μικρόσωμη γυναίκα στέκεται πίσω από τον πάγκο. Έχει χρυσά γυαλιά και ένα στυλό πίσω από το αυτί της. «Γεια σου, καλή μου!», λέει. «Είσαι καινούργια. Ξέρω όλο τον κόσμο, και δεν σε ξέρω».

Ana goes in. A small woman stands behind the counter. She has gold glasses and a pen behind her ear. “Hello, my dear!” she says. “You’re new. I know everybody, and I don’t know you.”

«Γεια σας. Καλησπέρα. Είμαι η Άνα. Δουλεύω στον φούρνο».

“Hello. Good afternoon. I’m Ana. I work at the bakery.”

«Στου Γουόλτερ; Η νέα νυχτερινή φούρναρης! Είμαι η Πρίγια. Πρίγια Σαχ. Αυτό είναι το μαγαζί μου. Από πού είσαι, Άνα; Πόσο χρονών είσαι; Έχεις οικογένεια; Σου αρέσει εδώ;»

“At Walter’s? The new night baker! I’m Priya. Priya Shah. This is my shop. Where are you from, Ana? How old are you? Have you got a family? Do you like it here?”

Η Άνα γελάει. «Συγγνώμη. Σιγά, παρακαλώ. Μία ερώτηση».

Ana laughs. “Sorry. Slowly, please. One question.”

«Συγγνώμη, καλή μου. Μία ερώτηση. Από πού είσαι;»

“Sorry, my dear. One question. Where are you from?”

«Από πολύ μακριά. Πολύ μακριά», λέει η Άνα. «Είμαι είκοσι τεσσάρων ετών. Έχω έναν αδελφό. Είναι στο σπίτι».

“From far away. Very far,” Ana says. “I am twenty-four. I have a brother. He is at home.”

«Αυτές είναι τρεις ερωτήσεις. Ωραία!», λέει η Πρίγια. «Τι μπορώ να σου δώσω;»

“That’s three questions. Good!” Priya says. “What can I get for you?”