The Shop Across the Road

Ana turns. Walter is at the door to the shop. Fast, she puts the paper square in the pocket of her jeans.

Ana draait zich om. Walter staat bij de deur naar de winkel. Snel stopt ze het papieren vierkant in de zak van haar spijkerbroek.

“Nothing,” she says. “I want some air. It is very hot in here.”

“Niets,” zegt ze. “Ik wil wat lucht. Het is hier erg warm.”

Walter looks at her. Then he looks at the step. The step is empty. His face doesn’t move.

Walter kijkt naar haar. Dan kijkt hij naar de trede. De trede is leeg. Zijn gezicht beweegt niet.

“Close that door,” he says. “And go to bed. You’re slow, but you’re not bad. Sleep now. Work is at three again.”

“Doe die deur dicht,” zegt hij. “En ga naar bed. Je bent traag, maar je bent niet slecht. Ga nu slapen. Het werk is weer om drie uur.”

Ana closes the door. Not bad. From Walter, that is good. She goes upstairs and sleeps.

Ana sluit de deur. Niet slecht. Van Walter is dat goed. Ze gaat naar boven en slaapt.

At three in the afternoon, Ana’s alarm rings. She gets up. She has no milk in her room, and no money on her phone. She needs a phone card.

Om drie uur in de middag gaat Ana’s wekker. Ze staat op. Ze heeft geen melk in haar kamer en geen geld op haar telefoon. Ze heeft een telefoonkaart nodig.

Across the road, there is a small shop. Its name is over the door: SHAH’S. In the window, there are newspapers, sweets and a cat. The cat is asleep.

Aan de overkant van de weg is een kleine winkel. De naam staat boven de deur: SHAH’S. In het raam liggen kranten, snoep en een kat. De kat slaapt.

Ana goes in. A small woman stands behind the counter. She has gold glasses and a pen behind her ear. “Hello, my dear!” she says. “You’re new. I know everybody, and I don’t know you.”

Ana gaat naar binnen. Een kleine vrouw staat achter de toonbank. Ze heeft een gouden bril en een pen achter haar oor. “Hallo, liefje!” zegt ze. “Je bent nieuw. Ik ken iedereen, en ik ken jou niet.”

“Hello. Good afternoon. I’m Ana. I work at the bakery.”

“Hallo. Goedemiddag. Ik ben Ana. Ik werk in de bakkerij.”

“At Walter’s? The new night baker! I’m Priya. Priya Shah. This is my shop. Where are you from, Ana? How old are you? Have you got a family? Do you like it here?”

“Bij Walter? De nieuwe nachtbakker! Ik ben Priya. Priya Shah. Dit is mijn winkel. Waar kom je vandaan, Ana? Hoe oud ben je? Heb je familie? Vind je het fijn hier?”

Ana laughs. “Sorry. Slowly, please. One question.”

Ana lacht. “Sorry. Langzaam, alstublieft. Eén vraag.”

“Sorry, my dear. One question. Where are you from?”

“Sorry, liefje. Eén vraag. Waar kom je vandaan?”

“From far away. Very far,” Ana says. “I am twenty-four. I have a brother. He is at home.”

“Van ver weg. Heel ver,” zegt Ana. “Ik ben vierentwintig. Ik heb een broer. Hij is thuis.”

“That’s three questions. Good!” Priya says. “What can I get for you?”

“Dat zijn drie vragen. Goed!” zegt Priya. “Wat kan ik voor je pakken?”