Jess Shows Ana the Town

Walter doesn’t answer. After a minute, he takes his hands from his face. He gets up. He opens the window, and the smoke goes out.

วอลเตอร์ไม่ตอบ หลังจากนั้นหนึ่งนาที เขาเอามือออกจากใบหน้า เขาลุกขึ้น เขายืนเปิดหน้าต่าง แล้วควันก็ลอยออกไป

“Make more rolls,” he says. “The bus is at ten to five.” And he works. He doesn’t say a word about the fire. Ana doesn’t ask. But she thinks about it all night.

เขาพูดว่า “ทำขนมปังก้อนเพิ่มอีก รถเมล์มาตอนตีสี่ห้าสิบนาที” แล้วเขาก็ทำงาน เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับไฟไหม้เลยสักคำ อานาไม่ถาม แต่เธอคิดถึงเรื่องนั้นตลอดคืน

In the afternoon, Ana has a free day. She comes down the stairs. Jess is in the kitchen. She has her school bag on the floor and her headphones round her neck.

ตอนบ่าย อานามีวันหยุด เธอเดินลงบันไดมา เจสส์อยู่ในครัว เธอวางกระเป๋านักเรียนไว้บนพื้นและคล้องหูฟังไว้ที่คอ

“Jess, where is the market?” Ana asks. “I want to buy a jacket. My jacket is not warm.”

อานาถามว่า “เจสส์ ตลาดอยู่ที่ไหน ฉันอยากซื้อเสื้อแจ็กเก็ต เสื้อแจ็กเก็ตของฉันไม่อุ่น”

Jess looks at Ana’s jacket. “That’s not a jacket. That’s a shirt with ideas. Come on. I can show you the town. It’s very small. It takes ten minutes.”

เจสส์มองดูเสื้อแจ็กเก็ตของอานา “นั่นไม่ใช่เสื้อแจ็กเก็ต นั่นคือเสื้อเชิ้ตที่คิดว่าตัวเองเป็นเสื้อแจ็กเก็ต ไปกันเถอะ ฉันพาเธอไปดูเมืองได้ เมืองเล็กมาก ใช้เวลาสิบนาที”

They walk up Bridge Street. At the top, there is a big square with an old stone building. “That’s the town hall,” Jess says. “And this is the market square. The market is on Tuesdays and Saturdays.”

พวกเขาเดินขึ้นไปตามถนนบริดจ์สตรีท ที่ด้านบนสุดมีลานกว้างใหญ่กับอาคารหินหลังเก่า เจสส์พูดว่า “นั่นคือศาลาว่าการเมือง และนี่คือลานตลาด ตลาดมีวันอังคารและวันเสาร์”

Today is Tuesday. There are a lot of people in the market. Ana buys a warm green jacket. It is twelve pounds. Jess says it is very ugly. Ana says it is very warm.

วันนี้เป็นวันอังคาร มีคนเยอะมากในตลาด อานาซื้อเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวที่อุ่นตัวหนึ่ง ราคา 12 ปอนด์ เจสส์บอกว่ามันน่าเกลียดมาก อานาบอกว่ามันอุ่นมาก

Then it starts to rain. The wind is cold. “Welcome to Hollin Bridge,” Jess says. “It rains here three hundred days a year.”

หลังจากนั้นฝนก็เริ่มตก ลมพัดหนาว เจสส์พูดว่า “ยินดีต้อนรับสู่ฮอลลินบริดจ์ ที่นี่ฝนตก 300 วันต่อปี”

They go down to the river. Jess shows Ana the old stone bridge. “The town’s name is from this bridge. Hollin Bridge. It’s very old.”

พวกเขาเดินลงไปที่แม่น้ำ เจสส์พาอานาดูสะพานหินเก่า “ชื่อของเมืองมาจากสะพานนี้ ฮอลลินบริดจ์ สะพานนี้เก่ามาก”

From the bridge, they walk along the river path. After the bakery, the path goes left, to the canal. On the canal, there are long, thin boats in many colours.

จากสะพาน พวกเขาเดินไปตามทางเดินริมแม่น้ำ หลังร้านขนมปัง ทางเดินเลี้ยวซ้ายไปที่คลอง บนคลองมีเรือลำยาวและแคบหลายสี

“People live on these boats,” Jess says. “All year. In the rain, in the snow. I think they’re crazy.”

เจสส์พูดว่า “คนอาศัยอยู่บนเรือพวกนี้ ตลอดทั้งปี ในสายฝน ในหิมะ ฉันคิดว่าพวกเขาบ้า”

Ana likes the boats. A red boat has flowers on the roof. A blue boat has a bicycle on the roof. A dark green boat is very quiet. On its roof, there is a small brown square of paper. It is wet from the rain.

อานาชอบเรือเหล่านั้น เรือสีแดงลำหนึ่งมีดอกไม้อยู่บนหลังคา เรือสีฟ้าลำหนึ่งมีจักรยานอยู่บนหลังคา เรือสีเขียวเข้มลำหนึ่งเงียบมาก บนหลังคามีกระดาษสีน้ำตาลแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ แผ่นหนึ่ง มันเปียกฝน

Ana looks at it for a second. Then Jess says something, and Ana looks at Jess. She doesn’t think about the paper again.

อานามองดูมันครู่หนึ่ง แล้วเจสส์ก็พูดอะไรบางอย่าง อานาจึงหันไปมองเจสส์ เธอไม่ได้คิดถึงกระดาษแผ่นนั้นอีก

“Have you got a family, Ana?” Jess asks.

เจสส์ถามว่า “อานา เธอมีครอบครัวไหม”