Η πίσω πόρτα

Η Άνα και η Τζες τρέχουν στην οδό Μπριτζ. Η βροχή είναι πολύ δυνατή τώρα. Τα παπούτσια τους είναι βρεγμένα. Τα μαλλιά τους είναι βρεγμένα. Το καινούριο μπουφάν της Άνας είναι βρεγμένο επίσης.

Ana and Jess run down Bridge Street. The rain is very heavy now. Their shoes are wet. Their hair is wet. Ana’s new jacket is wet too.

Στον φούρνο έχει νερό στο πάτωμα. Πολύ νερό. Η πίσω πόρτα είναι ανοιχτή και ο άνεμος και η βροχή μπαίνουν μέσα. Ο Γουόλτερ είναι στην πόρτα. Τη σπρώχνει με τα μεγάλα του χέρια, αλλά δεν κλείνει.

In the bakery, there is water on the floor. A lot of water. The back door is open, and the wind and the rain come in. Walter is at the door. He pushes it with his big hands, but it doesn’t close.

«Παππού! Είσαι καλά;» ρωτά η Τζες.

“Grandad! Are you OK?” Jess asks.

«Είμαι καλά. Η πόρτα δεν είναι καλά. Ο άνεμος την ανοίγει και δεν κλείνει. Το ξύλο είναι παλιό». Κοιτάζει το νερό. «Το αλεύρι, Τζες. Το αλεύρι δεν πρέπει να βραχεί».

“I’m fine. The door isn’t fine. The wind opens it, and it doesn’t close. The wood is old.” He looks at the water. “The flour, Jess. The flour can’t get wet.”

Η Τζες και η Άνα πάνε τα σακιά με το αλεύρι επάνω. Είναι πολύ βαριά. Μετά η Τζες πηγαίνει στο δωμάτιό της. Έχει μαθήματα για το σχολείο. Η Άνα κατεβαίνει πάλι κάτω.

Jess and Ana carry the bags of flour upstairs. They are very heavy. Then Jess goes to her room. She has homework. Ana comes back down.

«Γουόλτερ, μπορώ να βοηθήσω με την πόρτα», λέει. «Ο πατέρας μου έχει πολλά εργαλεία. Στο σπίτι τον βοηθώ».

“Walter, I can help with the door,” she says. “My father has a lot of tools. At home, I help him.”

Ο Γουόλτερ την κοιτάζει. Μετά της δίνει ένα μικρό κουτί. «Εργαλεία», λέει. «Κράτα την πόρτα. Εγώ βγάζω αυτό το κομμάτι ξύλο και εσύ βάζεις το καινούριο».

Walter looks at her. Then he gives her a small box. “Tools,” he says. “Hold the door. I take out this piece of wood, and you put in the new one.”

Δουλεύουν για μία ώρα. Το ραδιόφωνο είναι ανοιχτό. Έξω η βροχή δεν σταματά. Τα χέρια του Γουόλτερ τρέμουν, οπότε η Άνα κάνει τα μικρά πράγματα. Ο Γουόλτερ κάνει τα βαριά πράγματα.

They work for an hour. The radio is on. Outside, the rain doesn’t stop. Walter’s hands shake, so Ana does the small things. Walter does the heavy things.

Μετά ο Γουόλτερ μιλά. Όχι πολύ, αλλά περισσότερο από κάθε άλλη μέρα.

Then Walter talks. Not a lot, but more than every other day.

«Στη γυναίκα μου αρέσει αυτό το τραγούδι», λέει. «Στη Μαίρη. Στη Μαίρη αρέσουν όλα τα παλιά τραγούδια. Τραγουδά μέσα στο μαγαζί και οι πελάτες τραγουδούν επίσης».

“My wife likes this song,” he says. “Mary. Mary likes all the old songs. She sings in the shop, and the customers sing too.”

«Πού είναι τώρα;» ρωτά η Άνα.

“Where is she now?” Ana asks.

«Στην αυλή της εκκλησίας. Επάνω στον λόφο. Είκοσι χρόνια τώρα». Μένει ήσυχος για μια στιγμή. «Το ψωμί είναι εύκολο, Άνα. Αλεύρι, νερό, αλάτι. Οι οικογένειες δεν είναι εύκολες».

“In the church yard. Up the hill. Twenty years now.” He is quiet for a moment. “Bread is easy, Ana. Flour, water, salt. Families are not easy.”

«Λυπάμαι, Γουόλτερ».

“I’m sorry, Walter.”

«Και εσύ; Η οικογένειά σου; Γιατί είσαι εδώ, τη νύχτα, μέσα στη βροχή, στο Χόλιν Μπριτζ;»

“And you? Your family? Why are you here, at night, in the rain, in Hollin Bridge?”