The Back Door

Ana and Jess run down Bridge Street. The rain is very heavy now. Their shoes are wet. Their hair is wet. Ana’s new jacket is wet too.

Ana en Jess rennen door Bridge Street. De regen is nu heel zwaar. Hun schoenen zijn nat. Hun haar is nat. Ana’s nieuwe jas is ook nat.

In the bakery, there is water on the floor. A lot of water. The back door is open, and the wind and the rain come in. Walter is at the door. He pushes it with his big hands, but it doesn’t close.

In de bakkerij is er water op de vloer. Veel water. De achterdeur is open en de wind en de regen komen binnen. Walter staat bij de deur. Hij duwt met zijn grote handen, maar de deur gaat niet dicht.

“Grandad! Are you OK?” Jess asks.

“Opa! Gaat het goed met je?”, vraagt Jess.

“I’m fine. The door isn’t fine. The wind opens it, and it doesn’t close. The wood is old.” He looks at the water. “The flour, Jess. The flour can’t get wet.”

“Met mij gaat het goed. Met de deur gaat het niet goed. De wind maakt hem open en hij gaat niet dicht. Het hout is oud.” Hij kijkt naar het water. “Het meel, Jess. Het meel mag niet nat worden.”

Jess and Ana carry the bags of flour upstairs. They are very heavy. Then Jess goes to her room. She has homework. Ana comes back down.

Jess en Ana dragen de zakken meel naar boven. Ze zijn heel zwaar. Dan gaat Jess naar haar kamer. Ze heeft huiswerk. Ana komt weer naar beneden.

“Walter, I can help with the door,” she says. “My father has a lot of tools. At home, I help him.”

“Walter, ik kan helpen met de deur”, zegt ze. “Mijn vader heeft veel gereedschap. Thuis help ik hem.”

Walter looks at her. Then he gives her a small box. “Tools,” he says. “Hold the door. I take out this piece of wood, and you put in the new one.”

Walter kijkt naar haar. Dan geeft hij haar een kleine doos. “Gereedschap”, zegt hij. “Houd de deur vast. Ik haal dit stuk hout weg en jij doet het nieuwe erin.”

They work for an hour. The radio is on. Outside, the rain doesn’t stop. Walter’s hands shake, so Ana does the small things. Walter does the heavy things.

Ze werken een uur. De radio staat aan. Buiten stopt de regen niet. Walters handen beven, daarom doet Ana de kleine dingen. Walter doet de zware dingen.

Then Walter talks. Not a lot, but more than every other day.

Dan praat Walter. Niet veel, maar meer dan elke andere dag.

“My wife likes this song,” he says. “Mary. Mary likes all the old songs. She sings in the shop, and the customers sing too.”

“Mijn vrouw houdt van dit liedje”, zegt hij. “Mary. Mary houdt van alle oude liedjes. Ze zingt in de winkel en de klanten zingen ook.”

“Where is she now?” Ana asks.

“Waar is ze nu?”, vraagt Ana.

“In the church yard. Up the hill. Twenty years now.” He is quiet for a moment. “Bread is easy, Ana. Flour, water, salt. Families are not easy.”

“Op het kerkhof. Boven op de heuvel. Twintig jaar nu.” Hij is even stil. “Brood is makkelijk, Ana. Meel, water, zout. Families zijn niet makkelijk.”

“I’m sorry, Walter.”

“Het spijt me, Walter.”

“And you? Your family? Why are you here, at night, in the rain, in Hollin Bridge?”

“En jij? Jouw familie? Waarom ben je hier, in de nacht, in de regen, in Hollin Bridge?”