Not Your Business

Bridge Street is dark and wet. There is a light in Priya’s shop and a light at the bus stop. A cat sits under a car. But there are no people. Nobody is in the street.

ถนนบริดจ์มืดและเปียก มีไฟหนึ่งดวงในร้านของปรียาและมีไฟหนึ่งดวงที่ป้ายรถเมล์ แมวตัวหนึ่งนั่งอยู่ใต้รถยนต์ แต่ไม่มีคนเลย ไม่มีใครอยู่บนถนน

Ana comes back in. She closes the door. In the kitchen, Walter has the two pieces of the card in his hands. He puts them in the pocket of his shirt, carefully.

อานากลับเข้ามาข้างใน เธอปิดประตู ในห้องครัว วอลเตอร์ถือการ์ดสองชิ้นไว้ในมือ เขาใส่พวกมันลงในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง

“Thank you for the cake,” he says. “Good night, everybody.” And he goes upstairs. The party is over.

เขาพูดว่า “ขอบคุณสำหรับเค้กนะ ราตรีสวัสดิ์ทุกคน” แล้วเขาก็เดินขึ้นบันไดไป งานเลี้ยงเลิกแล้ว

Priya puts on her coat. At the door, she looks at Ana. “Be kind to him tonight, my dear,” she says. Then she goes across the road to her shop.

ปรียาใส่เสื้อโค้ตของเธอ ที่ประตู เธอมองอานา เธอพูดว่า “คืนนี้ใจดีกับเขาหน่อยนะจ๊ะหนู” หลังจากนั้นเธอก็เดินข้ามถนนไปที่ร้านของเธอ

Daniel takes his mug from the table. “Ana,” he says quietly. “Don’t look for M. OK? It’s a sad story.” And he goes too.

แดเนียลหยิบแก้วน้ำของเขาขึ้นมาจากโต๊ะ เขาพูดเบาๆ ว่า “อานา อย่าตามหาเอ็มเลยนะ เข้าใจไหม มันเป็นเรื่องเศร้า” แล้วเขาก็ไปเหมือนกัน

Ana is alone in the kitchen with the cake and Crumb. She thinks. A bag of bread every night. A neat paper square. A burnt sign. A card with no stamp. And everybody says: don’t ask.

อานาอยู่คนเดียวในห้องครัวกับเค้กและครัมบ์ เธอคิด ถุงขนมปังทุกคืน กระดาษสี่เหลี่ยมที่เรียบร้อย ป้ายที่ไหม้ การ์ดที่ไม่มีแสตมป์ และทุกคนพูดว่า อย่าถาม

“OK, Crumb,” she says. “I don’t ask. I look.”

เธอพูดว่า “ได้จ้ะครัมบ์ ฉันไม่ถาม ฉันจะดู”

That night, at three o’clock, Walter puts the bag on the back step. Then he starts work. Ana makes the dough with him. She doesn’t say anything about the bag.

คืนนั้น ตอน 3 นาฬิกา วอลเตอร์วางถุงไว้บนบันไดหลังบ้าน หลังจากนั้นเขาเริ่มทำงาน อานาทำแป้งโดกับเขา เธอไม่พูดอะไรเกี่ยวกับถุงนั้น

At half past three, Walter is busy at the oven. Ana goes into the store room. It is dark there. In the store room, there is a small window. From the window, she can see the back step.

ตอน 3 นาฬิกาครึ่ง วอลเตอร์ยุ่งอยู่ที่เตาอบ อานาเดินเข้าไปในห้องเก็บของ ที่นั่นมืด ในห้องเก็บของมีหน้าต่างบานเล็กหนึ่งบาน จากหน้าต่าง เธอมองเห็นบันไดหลังบ้านได้

She doesn’t turn on the light. She stands at the window and waits. The bag is still there, on the step. The river is black. Nothing moves.

เธอไม่เปิดไฟ เธอยืนอยู่ที่หน้าต่างและรอ ถุงยังคงอยู่ที่นั่น บนบันได แม่น้ำเป็นสีดำ ไม่มีอะไรขยับ

Five minutes. Ten minutes. Then the light goes on behind her.

5 นาที 10 นาที หลังจากนั้นไฟข้างหลังเธอก็เปิดขึ้น

Walter is at the door of the store room. His face is red. “What are you doing?”

วอลเตอร์อยู่ที่ประตูห้องเก็บของ หน้าของเขาแดง “เธอทำอะไรอยู่”

“I… I want to see,” Ana says. “Who takes the bread?”

อานาพูดว่า “ฉัน… ฉันอยากดู ใครเอาขนมปังไปคะ”

“That is not your business!” Walter’s voice is very loud. Crumb goes under the table. “The bag is not your business. The card is not your business. You’re here for the bread. Only the bread. Do you understand?”

เสียงของวอลเตอร์ดังมาก “นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ!” ครัมบ์มุดไปอยู่ใต้โต๊ะ “ถุงไม่ใช่เรื่องของคุณ การ์ดไม่ใช่เรื่องของคุณ คุณมาที่นี่เพื่อขนมปัง เพื่อขนมปังเท่านั้น เข้าใจไหม”