ริมแม่น้ำ

“ไม่ ไม่ ไม่” อานาพูด เธอไม่ได้คิด เธอวิ่งออกจากห้องและลงบันไดไปทั้งเสื้อไหมพรมและรองเท้าผ้าใบเก่าๆ เธอไม่ได้หยิบเสื้อโค้ตไปด้วย

“No, no, no,” Ana said. She didn’t think. She ran out of her room and down the stairs in her jumper and her old trainers. She didn’t take a coat.

ในร้านขนมปัง วิทยุกำลังเปิดอยู่ และวอลเตอร์ยืนหันหลังให้เธออยู่ที่เตาอบ เขาไม่ได้ยินเธอ ครัมบ์เงยหน้ามองจากพื้น แต่มันไม่ได้เห่า อานาเปิดประตูด้านหลังอย่างเงียบๆ แล้วเดินออกไป

In the bakery, the radio was on and Walter was at the oven with his back to her. He didn’t hear her. Crumb looked up from the floor, but he didn’t bark. Ana opened the back door very quietly and went out.

ข้างนอกหนาวมาก กระดาษสี่เหลี่ยมพับอยู่บนบันได อานาไม่ได้หยุดดู เธอวิ่งไปตามทางเดินริมแม่น้ำ ไปทางซ้าย ทางเดียวกับผู้ชายคนนั้น

It was very cold outside. The folded paper square was on the step. Ana didn’t stop for it. She ran along the river path, to the left, the same way as the man.

ทางเดินนั้นมืด ไม่มีไฟ มีแค่แสงจันทร์ อานาได้ยินเสียงแม่น้ำ และเสียงเท้าของตัวเองบนก้อนหิน เธอมองไม่เห็นผู้ชายคนนั้น

The path was dark. There were no lights there, only the moon. Ana could hear the river, and her own feet on the stones. She couldn’t see the man.

“มีใครอยู่ไหมคะ” เธอตะโกน “รอก่อนค่ะ ได้โปรด ฉันแค่อยากคุยด้วยค่ะ”

“Hello?” she called. “Wait! Please! I only want to talk!”

ไม่มีใครตอบ เธอวิ่งต่อไป หลังจากนั้นห้านาที ทางเดินก็เลี้ยวซ้าย ห่างออกจากแม่น้ำ ตอนนี้มีน้ำอยู่ทั้งสองข้าง มันคือคลอง

Nobody answered. She ran on. After five minutes, the path went left, away from the river. Now there was water on both sides. It was the canal.

มีเรือแคบเรียงกันอยู่ตามคลอง ลำหนึ่งต่ออีกหนึ่งลำ อานาจำเรือพวกนี้ได้ตอนที่ไปเดินเล่นกับเจส มีเรือสีแดงที่มีดอกไม้ เรือสีฟ้าที่มีจักรยาน ในตอนกลางคืน เรือทั้งหมดดูเป็นสีดำ

There were narrowboats along the canal, one after the other. Ana remembered them from her walk with Jess: the red boat with the flowers, the blue boat with the bicycle. In the night, they all looked black.

เธอหยุด เธอฟัง เสียงหมาเห่าอยู่ไกลๆ น้ำกระเพื่อมโดนเรือ แต่ไม่มีเสียงก้าวเดินบนทางเดิน ผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว

She stopped. She listened. A dog barked far away. Water moved against a boat. But there were no steps on the path. The man was gone.

อานาเดินช้าๆ ไปตามเรือเหล่านั้น เรือส่วนใหญ่ปิดไฟมืด บนเรือลำหนึ่งมีไฟดวงเล็กเปิดอยู่ และเธอได้ยินเสียงเพลง บนเรืออีกลำ มีคนกำลังนอนกรน

Ana walked slowly along the boats. Most of them were dark. On one boat, a small light was on, and she could hear music. On another boat, somebody was snoring.

หลังจากนั้นเธอก็เห็นเรือสีเขียวเข้มที่เงียบสงบ เธอจำเรือลำนี้ได้ด้วย เธอหยุดยืนข้างหน้าเรือลำนั้น

Then she saw the quiet dark green boat. She remembered it too. She stopped in front of it.

บนหลังคาเรือ ตอนนี้ไม่ได้มีกระดาษสี่เหลี่ยมแค่แผ่นเดียว มีอยู่ห้าหรือหกแผ่น วางเรียงกันเป็นแถวเรียบร้อยอยู่ใต้ก้อนหิน กระดาษเปียกฝน เป็นกระดาษสี่เหลี่ยมสีน้ำตาล ทั้งหมดเหมือนกัน

On the roof, there wasn’t only one paper square now. There were five or six, in a neat line, under a stone. They were wet from the rain. Brown paper squares, all the same.

ในเรือไม่มีไฟ ม่านปิดอยู่ อานายืนอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน เขาอยู่ข้างในหรือเปล่า ตอนนี้เขากำลังมองเธอจากหลังม่านหรือเปล่า

There was no light in the boat. The curtains were closed. Ana stood there for a long time. Was he inside? Was he looking at her now, from behind the curtains?

เธออยากจะเคาะประตู เธอยกมือขึ้น หลังจากนั้นเธอก็หยุด มันเป็นเวลาตีสามครึ่ง เธออยู่คนเดียว ในเสื้อไหมพรม ที่หน้าประตูของคนแปลกหน้า

She wanted to knock on the door. She lifted her hand. Then she stopped. It was half past three in the morning. She was alone, in her jumper, at a stranger’s door.

“ไม่ใช่ตอนนี้” เธอพูดเบาๆ “ไม่ใช่คืนนี้”

“Not now,” she said quietly. “Not tonight.”