Μικ

Μικ

Mick

Ο άντρας ήταν περίπου σαράντα πέντε χρονών. Είχε κοντά γκρίζα γένια και σκούρα μαλλιά με πολλά γκρίζα. Τα μάτια του ήταν γκριζογάλαζα και πολύ κουρασμένα. Κοίταξε την Άνα για πολλή ώρα και δεν χαμογέλασε.

The man was about forty-five. He had a short grey beard and dark hair with a lot of grey in it. His eyes were grey-blue and very tired. He looked at Ana for a long moment, and he didn’t smile.

«Εσύ είσαι αυτή από το παράθυρο», είπε επιτέλους.

“You’re the one from the window,” he said at last.

«Ναι», είπε η Άνα. Η φωνή της δεν ήταν τόσο δυνατή όσο ήθελε. «Και εσύ είσαι αυτός από το πίσω σκαλοπάτι».

“Yes,” Ana said. Her voice was not as strong as she wanted. “And you’re the one from the back step.”

Κατέβηκε αργά από τη στέγη, κάτω στο μονοπάτι. Ήταν ψηλός και αδύνατος. Το μπλε πουλόβερ του ήταν παλιό, με μια τρύπα στο ένα μανίκι.

He climbed down from the roof slowly, onto the path. He was tall and thin. His blue jumper was old, with a hole in one arm.

«Έτρεξες πίσω μου», είπε. «Μέσα στη νύχτα, στη βροχή, με ένα πουλόβερ. Αυτό ήταν πολύ γενναίο. Ή πολύ ανόητο. Δεν είμαι σίγουρος».

“You ran after me,” he said. “In the night, in the rain, in a jumper. That was very brave. Or very silly. I’m not sure.”

«Ανόητο», είπε η Άνα. «Ήμουν πολύ βρεγμένη την επόμενη μέρα».

“Silly,” Ana said. “I was very wet the next day.”

Για ένα δευτερόλεπτο, κάτι άλλαξε στο πρόσωπό του. Ήταν σχεδόν ένα χαμόγελο, αλλά όχι ακριβώς. «Είμαι ο Μικ», είπε.

For a second, something moved in his face. It was almost a smile, but not quite. “I’m Mick,” he said.

«Μικ», είπε η Άνα. «Και από πού είσαι, Μικ;»

“Mick,” Ana said. “And where are you from, Mick?”

«Από το Μάντσεστερ. Ήρθα εδώ πριν από δύο μήνες για δουλειά. Δουλεύω νύχτα στην αποθήκη του σούπερ μάρκετ, στην άκρη της πόλης. Αρχίζω στις τέσσερις το πρωί». Κοίταξε το κανάλι. «Το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για εκεί».

“Manchester. I came here two months ago, for work. I work nights at the supermarket warehouse, at the edge of town. I start at four in the morning.” He looked at the canal. “The river path is the fastest way there.”

«Και στον δρόμο, παίρνεις το ψωμί».

“And on the way, you take the bread.”

«Ναι. Παίρνω το ψωμί». Δεν φάνηκε να λυπάται. «Την πρώτη εβδομάδα, είδα μια σακούλα σε ένα σκαλοπάτι. Κάθε νύχτα. Το πρωί ήταν πάντα ακόμα εκεί. Καλό ψωμί, που πήγαινε στα σκουπίδια. Και πεινούσα. Είναι έγκλημα αυτό;»

“Yes. I take the bread.” He didn’t look sorry. “The first week, I saw a bag on a step. Every night. In the morning, it was always still there. Good bread, going in the bin. And I was hungry. Is that a crime?”

«Πώς ξέρεις ότι ήταν πάντα ακόμα εκεί το πρωί;»

“How do you know it was always still there in the morning?”

Την κοίταξε. «Γυρίζω σπίτι από αυτόν τον δρόμο επίσης. Στις έξι».

He looked at her. “I walk home that way too. At six.”