Mick

Mick

Μικ

The man was about forty-five. He had a short grey beard and dark hair with a lot of grey in it. His eyes were grey-blue and very tired. He looked at Ana for a long moment, and he didn’t smile.

Ο άντρας ήταν περίπου σαράντα πέντε χρονών. Είχε κοντά γκρίζα γένια και σκούρα μαλλιά με πολλά γκρίζα. Τα μάτια του ήταν γκριζογάλαζα και πολύ κουρασμένα. Κοίταξε την Άνα για πολλή ώρα και δεν χαμογέλασε.

“You’re the one from the window,” he said at last.

«Εσύ είσαι αυτή από το παράθυρο», είπε επιτέλους.

“Yes,” Ana said. Her voice was not as strong as she wanted. “And you’re the one from the back step.”

«Ναι», είπε η Άνα. Η φωνή της δεν ήταν τόσο δυνατή όσο ήθελε. «Και εσύ είσαι αυτός από το πίσω σκαλοπάτι».

He climbed down from the roof slowly, onto the path. He was tall and thin. His blue jumper was old, with a hole in one arm.

Κατέβηκε αργά από τη στέγη, κάτω στο μονοπάτι. Ήταν ψηλός και αδύνατος. Το μπλε πουλόβερ του ήταν παλιό, με μια τρύπα στο ένα μανίκι.

“You ran after me,” he said. “In the night, in the rain, in a jumper. That was very brave. Or very silly. I’m not sure.”

«Έτρεξες πίσω μου», είπε. «Μέσα στη νύχτα, στη βροχή, με ένα πουλόβερ. Αυτό ήταν πολύ γενναίο. Ή πολύ ανόητο. Δεν είμαι σίγουρος».

“Silly,” Ana said. “I was very wet the next day.”

«Ανόητο», είπε η Άνα. «Ήμουν πολύ βρεγμένη την επόμενη μέρα».

For a second, something moved in his face. It was almost a smile, but not quite. “I’m Mick,” he said.

Για ένα δευτερόλεπτο, κάτι άλλαξε στο πρόσωπό του. Ήταν σχεδόν ένα χαμόγελο, αλλά όχι ακριβώς. «Είμαι ο Μικ», είπε.

“Mick,” Ana said. “And where are you from, Mick?”

«Μικ», είπε η Άνα. «Και από πού είσαι, Μικ;»

“Manchester. I came here two months ago, for work. I work nights at the supermarket warehouse, at the edge of town. I start at four in the morning.” He looked at the canal. “The river path is the fastest way there.”

«Από το Μάντσεστερ. Ήρθα εδώ πριν από δύο μήνες για δουλειά. Δουλεύω νύχτα στην αποθήκη του σούπερ μάρκετ, στην άκρη της πόλης. Αρχίζω στις τέσσερις το πρωί». Κοίταξε το κανάλι. «Το μονοπάτι δίπλα στο ποτάμι είναι ο πιο γρήγορος δρόμος για εκεί».

“And on the way, you take the bread.”

«Και στον δρόμο, παίρνεις το ψωμί».

“Yes. I take the bread.” He didn’t look sorry. “The first week, I saw a bag on a step. Every night. In the morning, it was always still there. Good bread, going in the bin. And I was hungry. Is that a crime?”

«Ναι. Παίρνω το ψωμί». Δεν φάνηκε να λυπάται. «Την πρώτη εβδομάδα, είδα μια σακούλα σε ένα σκαλοπάτι. Κάθε νύχτα. Το πρωί ήταν πάντα ακόμα εκεί. Καλό ψωμί, που πήγαινε στα σκουπίδια. Και πεινούσα. Είναι έγκλημα αυτό;»

“How do you know it was always still there in the morning?”

«Πώς ξέρεις ότι ήταν πάντα ακόμα εκεί το πρωί;»

He looked at her. “I walk home that way too. At six.”

Την κοίταξε. «Γυρίζω σπίτι από αυτόν τον δρόμο επίσης. Στις έξι».