Mick

Mick

Mick

De man was ongeveer vijfenveertig. Hij had een korte grijze baard en donker haar met veel grijs erin. Zijn ogen waren grijsblauw en heel moe. Hij heeft lang naar Ana gekeken, en hij glimlachte niet.

The man was about forty-five. He had a short grey beard and dark hair with a lot of grey in it. His eyes were grey-blue and very tired. He looked at Ana for a long moment, and he didn’t smile.

“U bent die van het raam,” zei hij ten slotte.

“You’re the one from the window,” he said at last.

“Ja,” zei Ana. Haar stem was niet zo sterk als ze wilde. “En u bent die van de achtertrede.”

“Yes,” Ana said. Her voice was not as strong as she wanted. “And you’re the one from the back step.”

Hij is traag van het dak naar beneden geklommen, op het pad. Hij was lang en dun. Zijn blauwe trui was oud, met een gat in een mouw.

He climbed down from the roof slowly, onto the path. He was tall and thin. His blue jumper was old, with a hole in one arm.

“U bent achter mij aan gerend,” zei hij. “In de nacht, in de regen, in een trui. Dat was heel dapper. Of heel dom. Ik weet het niet zeker.”

“You ran after me,” he said. “In the night, in the rain, in a jumper. That was very brave. Or very silly. I’m not sure.”

“Dom,” zei Ana. “Ik was de volgende dag heel nat.”

“Silly,” Ana said. “I was very wet the next day.”

Een seconde lang heeft iets in zijn gezicht bewogen. Het was bijna een glimlach, maar niet helemaal. “Ik ben Mick,” zei hij.

For a second, something moved in his face. It was almost a smile, but not quite. “I’m Mick,” he said.

“Mick,” zei Ana. “En waar komt u vandaan, Mick?”

“Mick,” Ana said. “And where are you from, Mick?”

“Manchester. Ik ben twee maanden geleden hierheen gekomen, voor werk. Ik werk ’s nachts in het magazijn van de supermarkt, aan de rand van de stad. Ik begin om vier uur in de ochtend.” Hij heeft naar het kanaal gekeken. “Het rivierpad is de snelste weg daarheen.”

“Manchester. I came here two months ago, for work. I work nights at the supermarket warehouse, at the edge of town. I start at four in the morning.” He looked at the canal. “The river path is the fastest way there.”

“En onderweg pakt u het brood.”

“And on the way, you take the bread.”

“Ja. Ik pak het brood.” Hij keek niet schuldig. “De eerste week heb ik een zak op een trede gezien. Elke nacht. In de ochtend was die er altijd nog. Goed brood, dat in de vuilnisbak gaat. En ik had honger. Is dat een misdaad?”

“Yes. I take the bread.” He didn’t look sorry. “The first week, I saw a bag on a step. Every night. In the morning, it was always still there. Good bread, going in the bin. And I was hungry. Is that a crime?”

“Hoe weet u dat het er in de ochtend altijd nog was?”

“How do you know it was always still there in the morning?”

Hij heeft naar haar gekeken. “Ik loop ook via die weg naar huis. Om zes uur.”

He looked at her. “I walk home that way too. At six.”