Final Reminder

Daniel jumped down from the bus, and Ana ran after him. The night was cold and very quiet. They stopped on the river path, behind the bakery.

Ο Ντάνιελ πήδηξε κάτω από το λεωφορείο, και η Άνα έτρεξε πίσω του. Η νύχτα ήταν κρύα και πολύ ήσυχη. Σταμάτησαν στο μονοπάτι του ποταμού, πίσω από τον φούρνο.

There was nobody there. The path went left to the canal and right to the bridge, and both ways were dark and empty. Only the paper bag was there, on the step, with the bread inside.

Δεν ήταν κανείς εκεί. Το μονοπάτι πήγε αριστερά προς το κανάλι και δεξιά προς τη γέφυρα, και οι δύο δρόμοι ήταν σκοτεινοί και άδειοι. Μόνο η χάρτινη σακούλα ήταν εκεί, στο σκαλοπάτι, με το ψωμί μέσα.

“Where did he go?” Daniel said. He looked left and right. “He was here. Ten seconds ago. I saw him.”

«Πού πήγε;» είπε ο Ντάνιελ. Κοίταξε αριστερά και δεξιά. «Ήταν εδώ. Πριν από δέκα δευτερόλεπτα. Τον είδα.»

“Daniel. Who did you see? In the lights. You said: that’s…”

«Ντάνιελ. Ποιον είδες; Μέσα στα φώτα. Είπες: αυτός είναι…»

Daniel was quiet for a long time. Then he shook his head. “Nobody. I don’t know. For one second, I thought… It was the hat, and the way he walked. But it’s fifteen years, Ana. And it was dark.”

Ο Ντάνιελ έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα. Μετά κούνησε το κεφάλι του. «Κανέναν. Δεν ξέρω. Για ένα δευτερόλεπτο, σκέφτηκα… Ήταν το καπέλο, και ο τρόπος που περπάτησε. Αλλά πέρασαν δεκαπέντε χρόνια, Άνα. Και ήταν σκοτεινά.»

Ana couldn’t keep it inside any more. “His name is Mick,” she said. “He lives on a boat on the canal. He takes the bread every night. He says he’s from Manchester. He says he doesn’t know any Michael Bell. But he folds the bags, like Michael. And he knows how to make bread.”

Η Άνα δεν μπορούσε να το κρατήσει άλλο μέσα της. «Το όνομά του είναι Μικ,» είπε. «Ζει σε μια βάρκα στο κανάλι. Παίρνει το ψωμί κάθε βράδυ. Λέει ότι είναι από το Μάντσεστερ. Λέει ότι δεν ξέρει κανέναν Μάικλ Μπελ. Αλλά διπλώνει τις σακούλες, όπως ο Μάικλ. Και ξέρει πώς να φτιάχνει ψωμί.»

Daniel looked at her for a long time. Behind them, the bus was waiting with its doors open. The nurse was looking out of the window, not happy.

Ο Ντάνιελ την κοίταξε για πολλή ώρα. Πίσω τους, το λεωφορείο περίμενε με τις πόρτες του ανοιχτές. Η νοσοκόμα κοίταξε έξω από το παράθυρο, καθόλου χαρούμενη.

“Listen to me, Ana,” he said quietly. “If it is Michael, Walter mustn’t hear it from you. Not from you, not from me. Do you understand? That’s Michael’s job. Only Michael can walk through that door.”

«Άκουσέ με, Άνα,» είπε ήσυχα. «Αν είναι ο Μάικλ, ο Γουόλτερ δεν πρέπει να το ακούσει από εσένα. Ούτε από εσένα, ούτε από εμένα. Κατάλαβες; Αυτή είναι η δουλειά του Μάικλ. Μόνο ο Μάικλ μπορεί να περάσει αυτή την πόρτα.»

“And if he doesn’t?”

«Και αν δεν το κάνει;»

“Then he doesn’t. It’s not our story.” He walked back to the bus. “I’m going to be late. Go inside. It’s cold.”

«Τότε δεν θα το κάνει. Δεν είναι δική μας ιστορία.» Περπάτησε πίσω στο λεωφορείο. «Θα αργήσω. Μπες μέσα. Έχει κρύο.»

The bus drove away. Ana stood alone on the path. Then she opened the back door and went into the warm kitchen.

Το λεωφορείο έφυγε. Η Άνα στάθηκε μόνη στο μονοπάτι. Μετά άνοιξε την πίσω πόρτα και μπήκε στη ζεστή κουζίνα.

Walter was at the oven. He had a big tray of loaves in his hands. He turned round when he heard the door. “Ana? It’s your night off. What are you—”

Ο Γουόλτερ ήταν στον φούρνο. Είχε ένα μεγάλο ταψί με καρβέλια στα χέρια του. Γύρισε όταν άκουσε την πόρτα. «Άνα; Είναι το ρεπό σου. Τι κάνεις—»

Then his hands shook, very badly. The hot tray fell. The loaves went everywhere on the floor. Walter put out his hand to catch the tray, and his hand touched the hot metal.

Τότε τα χέρια του έτρεμαν πολύ άσχημα. Το καυτό ταψί έπεσε. Τα καρβέλια πήγαν παντού στο πάτωμα. Ο Γουόλτερ άπλωσε το χέρι του για να πιάσει το ταψί, και το χέρι του άγγιξε το καυτό μέταλλο.

He shouted. Crumb barked. Ana ran to him and took his arm. “Cold water! Now!” She held his hand under the cold tap in the sink. Walter’s face was grey.

Φώναξε. Ο Κραμπ γάβγισε. Η Άνα έτρεξε κοντά του και έπιασε το μπράτσο του. «Κρύο νερό! Τώρα!» Κράτησε το χέρι του κάτω από την κρύα βρύση στον νεροχύτη. Το πρόσωπο του Γουόλτερ ήταν γκρίζο.