Άσε με ήσυχο

Η Άνα κοίταξε κάτω τη ζύμη. Δεν μπορούσε να κοιτάξει τον Γουόλτερ. «Όχι», είπε. «Το είδα σε ένα βίντεο. Στο τηλέφωνό μου. Ένας φούρναρης στη Γαλλία το κάνει έτσι».

Ana looked down at the dough. She couldn’t look at Walter. “No,” she said. “I saw it on a video. On my phone. A baker in France does it like that.”

Ήταν το δεύτερο ψέμα της στον Γουόλτερ. Αυτό ήταν μεγαλύτερο από το πρώτο.

It was her second lie to Walter. This one was bigger than the first.

Ο Γουόλτερ την κοίταξε για πολλή ώρα. Το ραδιόφωνο έπαιξε. Ο Κραμπ κουνήθηκε στον ύπνο του δίπλα στον φούρνο. Μετά ο Γουόλτερ κάθισε πίσω στην καρέκλα του.

Walter looked at her for a long time. The radio played. Crumb moved in his sleep by the oven. Then Walter sat back in his chair.

«Ένα βίντεο», είπε. «Φυσικά. Όλα είναι στο τηλέφωνο τώρα». Έκλεισε τα μάτια του. «Βάλ’ τα στον φούρνο. Είκοσι πέντε λεπτά».

“A video,” he said. “Of course. Everything is on the phone now.” He closed his eyes. “Put them in the oven. Twenty-five minutes.”

Αλλά δεν άνοιξε ξανά τα μάτια του για πολλή ώρα, και η Άνα ήξερε ότι δεν την πίστεψε.

But he didn’t open his eyes again for a long time, and Ana knew that he didn’t believe her.

Στις δύο το μεσημέρι, η Άνα περπάτησε προς το κανάλι. Έβρεχε πάλι. Δεν σταμάτησε στην κόκκινη βάρκα ούτε στην μπλε βάρκα. Πήγε κατευθείαν στο Σεκόντ Τσανς και χτύπησε δυνατά την πόρτα.

At two o’clock in the afternoon, Ana walked to the canal. It was raining again. She didn’t stop at the red boat or the blue boat. She went straight to the Second Chance and knocked hard on the door.

«Μικ! Ξέρω ότι είσαι εκεί. Σε παρακαλώ. Πρέπει να σου μιλήσω».

“Mick! I know you’re there. Please. I need to talk to you.”

Μετά από ένα λεπτό, η πόρτα άνοιξε. Ο Μικ φορούσε το παλιό μπλε πουλόβερ του. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, και έμοιαζε σαν να μην κοιμήθηκε. «Αρχίζω δουλειά σε δεκατέσσερις ώρες», είπε. «Τι θέλεις;»

After a minute, the door opened. Mick was wearing his old blue jumper. His eyes were red, and he looked like he didn’t sleep. “I start work in fourteen hours,” he said. “What do you want?”

Η Άνα δεν μπήκε μέσα. Στάθηκε στο μονοπάτι μέσα στη βροχή. «Ο Γουόλτερ έκαψε το χέρι του την περασμένη εβδομάδα. Δεν μπορεί να κρατήσει ένα ταψί τώρα. Τα χέρια του τρέμουν συνέχεια. Ο γιατρός θέλει να πάει στο νοσοκομείο για εξετάσεις, και αυτός δεν θέλει να πάει».

Ana didn’t go in. She stood on the path in the rain. “Walter burned his hand last week. He can’t hold a tray now. His hands shake all the time. The doctor wants him to go to the hospital for tests, and he won’t go.”

Το πρόσωπο του Μικ δεν κουνήθηκε. Αλλά το χέρι του κρατούσε την πόρτα πολύ δυνατά.

Mick’s face didn’t move. But his hand was holding the door very hard.

«Και χθες το βράδυ», είπε η Άνα, «μίλησε για τον γιο του. Είπε: “Έχω έναν γιο, κάπου. Κάθε μέρα σκέφτομαι, σήμερα θα τον ψάξω. Και κάθε μέρα δεν τον ψάχνω”».

“And last night,” Ana said, “he talked about his son. He said: I have a son, somewhere. Every day I think, today I’m going to look for him. And every day I don’t.”

«Γιατί μου το λες αυτό;»

“Why are you telling me this?”

«Επειδή γύρισα ένα καρβέλι όπως μου έδειξες. Δύο γρήγορες στροφές στο τέλος. Και ο Γουόλτερ το είδε. Είπε ότι μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο γυρίζει ένα καρβέλι έτσι».

“Because I turned a loaf the way you showed me. Two fast turns at the end. And Walter saw it. He said only one person in the world turns a loaf like that.”

Για ένα δευτερόλεπτο, ο Μικ έκλεισε τα μάτια του. Όταν τα άνοιξε, ήταν σκληρά και κρύα.

For a second, Mick closed his eyes. When he opened them, they were hard and cold.