Leave Me Alone

Ana looked down at the dough. She couldn’t look at Walter. “No,” she said. “I saw it on a video. On my phone. A baker in France does it like that.”

Η Άνα κοίταξε κάτω τη ζύμη. Δεν μπορούσε να κοιτάξει τον Γουόλτερ. «Όχι», είπε. «Το είδα σε ένα βίντεο. Στο τηλέφωνό μου. Ένας φούρναρης στη Γαλλία το κάνει έτσι».

It was her second lie to Walter. This one was bigger than the first.

Ήταν το δεύτερο ψέμα της στον Γουόλτερ. Αυτό ήταν μεγαλύτερο από το πρώτο.

Walter looked at her for a long time. The radio played. Crumb moved in his sleep by the oven. Then Walter sat back in his chair.

Ο Γουόλτερ την κοίταξε για πολλή ώρα. Το ραδιόφωνο έπαιξε. Ο Κραμπ κουνήθηκε στον ύπνο του δίπλα στον φούρνο. Μετά ο Γουόλτερ κάθισε πίσω στην καρέκλα του.

“A video,” he said. “Of course. Everything is on the phone now.” He closed his eyes. “Put them in the oven. Twenty-five minutes.”

«Ένα βίντεο», είπε. «Φυσικά. Όλα είναι στο τηλέφωνο τώρα». Έκλεισε τα μάτια του. «Βάλ’ τα στον φούρνο. Είκοσι πέντε λεπτά».

But he didn’t open his eyes again for a long time, and Ana knew that he didn’t believe her.

Αλλά δεν άνοιξε ξανά τα μάτια του για πολλή ώρα, και η Άνα ήξερε ότι δεν την πίστεψε.

At two o’clock in the afternoon, Ana walked to the canal. It was raining again. She didn’t stop at the red boat or the blue boat. She went straight to the Second Chance and knocked hard on the door.

Στις δύο το μεσημέρι, η Άνα περπάτησε προς το κανάλι. Έβρεχε πάλι. Δεν σταμάτησε στην κόκκινη βάρκα ούτε στην μπλε βάρκα. Πήγε κατευθείαν στο Σεκόντ Τσανς και χτύπησε δυνατά την πόρτα.

“Mick! I know you’re there. Please. I need to talk to you.”

«Μικ! Ξέρω ότι είσαι εκεί. Σε παρακαλώ. Πρέπει να σου μιλήσω».

After a minute, the door opened. Mick was wearing his old blue jumper. His eyes were red, and he looked like he didn’t sleep. “I start work in fourteen hours,” he said. “What do you want?”

Μετά από ένα λεπτό, η πόρτα άνοιξε. Ο Μικ φορούσε το παλιό μπλε πουλόβερ του. Τα μάτια του ήταν κόκκινα, και έμοιαζε σαν να μην κοιμήθηκε. «Αρχίζω δουλειά σε δεκατέσσερις ώρες», είπε. «Τι θέλεις;»

Ana didn’t go in. She stood on the path in the rain. “Walter burned his hand last week. He can’t hold a tray now. His hands shake all the time. The doctor wants him to go to the hospital for tests, and he won’t go.”

Η Άνα δεν μπήκε μέσα. Στάθηκε στο μονοπάτι μέσα στη βροχή. «Ο Γουόλτερ έκαψε το χέρι του την περασμένη εβδομάδα. Δεν μπορεί να κρατήσει ένα ταψί τώρα. Τα χέρια του τρέμουν συνέχεια. Ο γιατρός θέλει να πάει στο νοσοκομείο για εξετάσεις, και αυτός δεν θέλει να πάει».

Mick’s face didn’t move. But his hand was holding the door very hard.

Το πρόσωπο του Μικ δεν κουνήθηκε. Αλλά το χέρι του κρατούσε την πόρτα πολύ δυνατά.

“And last night,” Ana said, “he talked about his son. He said: I have a son, somewhere. Every day I think, today I’m going to look for him. And every day I don’t.”

«Και χθες το βράδυ», είπε η Άνα, «μίλησε για τον γιο του. Είπε: “Έχω έναν γιο, κάπου. Κάθε μέρα σκέφτομαι, σήμερα θα τον ψάξω. Και κάθε μέρα δεν τον ψάχνω”».

“Why are you telling me this?”

«Γιατί μου το λες αυτό;»

“Because I turned a loaf the way you showed me. Two fast turns at the end. And Walter saw it. He said only one person in the world turns a loaf like that.”

«Επειδή γύρισα ένα καρβέλι όπως μου έδειξες. Δύο γρήγορες στροφές στο τέλος. Και ο Γουόλτερ το είδε. Είπε ότι μόνο ένας άνθρωπος στον κόσμο γυρίζει ένα καρβέλι έτσι».

For a second, Mick closed his eyes. When he opened them, they were hard and cold.

Για ένα δευτερόλεπτο, ο Μικ έκλεισε τα μάτια του. Όταν τα άνοιξε, ήταν σκληρά και κρύα.