Leave Me Alone

Ana looked down at the dough. She couldn’t look at Walter. “No,” she said. “I saw it on a video. On my phone. A baker in France does it like that.”

Ana heeft omlaag gekeken naar het deeg. Ze kon niet naar Walter kijken. “Nee,” zei ze. “Ik heb het op een video gezien. Op mijn telefoon. Een bakker in Frankrijk doet het zo.”

It was her second lie to Walter. This one was bigger than the first.

Het was haar tweede leugen tegen Walter. Deze was groter dan de eerste.

Walter looked at her for a long time. The radio played. Crumb moved in his sleep by the oven. Then Walter sat back in his chair.

Walter heeft lange tijd naar haar gekeken. De radio heeft gespeeld. Crumb heeft bij de oven in zijn slaap bewogen. Daarna is Walter naar achteren gaan zitten in zijn stoel.

“A video,” he said. “Of course. Everything is on the phone now.” He closed his eyes. “Put them in the oven. Twenty-five minutes.”

“Een video,” zei hij. “Natuurlijk. Alles is nu op de telefoon.” Hij heeft zijn ogen dichtgedaan. “Doe ze in de oven. Vijfentwintig minuten.”

But he didn’t open his eyes again for a long time, and Ana knew that he didn’t believe her.

Maar hij heeft zijn ogen lange tijd niet meer opengedaan, en Ana wist dat hij haar niet dacht.

At two o’clock in the afternoon, Ana walked to the canal. It was raining again. She didn’t stop at the red boat or the blue boat. She went straight to the Second Chance and knocked hard on the door.

Om twee uur in de middag is Ana naar het kanaal gelopen. Het heeft weer geregend. Ze is niet gestopt bij de rode boot of de blauwe boot. Ze is direct naar de Second Chance gegaan en heeft hard op de deur geklopt.

“Mick! I know you’re there. Please. I need to talk to you.”

“Mick! Ik weet dat je er bent. Alsjeblieft. Ik moet met je praten.”

After a minute, the door opened. Mick was wearing his old blue jumper. His eyes were red, and he looked like he didn’t sleep. “I start work in fourteen hours,” he said. “What do you want?”

Na een minuut is de deur opengegaan. Mick had zijn oude blauwe trui aan. Zijn ogen waren rood, en hij zag eruit alsof hij niet heeft geslapen. “Ik begin over veertien uur met werken,” zei hij. “Wat wil je?”

Ana didn’t go in. She stood on the path in the rain. “Walter burned his hand last week. He can’t hold a tray now. His hands shake all the time. The doctor wants him to go to the hospital for tests, and he won’t go.”

Ana is niet naar binnen gegaan. Ze was op het pad in de regen. “Walter heeft vorige week zijn hand gebrand. Hij kan nu geen bakplaat vasthouden. Zijn handen beven de hele tijd. De dokter wil dat hij naar het ziekenhuis gaat voor onderzoek, en hij wil niet gaan.”

Mick’s face didn’t move. But his hand was holding the door very hard.

Micks gezicht heeft niet bewogen. Maar zijn hand heeft de deur heel stevig vastgehouden.

“And last night,” Ana said, “he talked about his son. He said: I have a son, somewhere. Every day I think, today I’m going to look for him. And every day I don’t.”

“En gisteravond,” zei Ana, “heeft hij over zijn zoon gepraat. Hij zei: Ik heb een zoon, ergens. Elke dag denk ik, vandaag ga ik hem zoeken. En elke dag doe ik het niet.”

“Why are you telling me this?”

“Waarom vertel je me dit?”

“Because I turned a loaf the way you showed me. Two fast turns at the end. And Walter saw it. He said only one person in the world turns a loaf like that.”

“Omdat ik een brood heb gedraaid zoals jij me hebt laten zien. Twee snelle draaien aan het einde. En Walter heeft het gezien. Hij zei dat maar één persoon in de wereld een brood zo draait.”

For a second, Mick closed his eyes. When he opened them, they were hard and cold.

Even heeft Mick zijn ogen dichtgedaan. Toen hij ze heeft opengedaan, waren ze hard en koud.