Zostaw mnie w spokoju

Ana spojrzała na ciasto. Nie mogła spojrzeć na Waltera. „Nie” – powiedziała. „Widziałam to na wideo. W telefonie. Piekarz we Francji robi to tak”.

Ana looked down at the dough. She couldn’t look at Walter. “No,” she said. “I saw it on a video. On my phone. A baker in France does it like that.”

To było jej drugie kłamstwo wobec Waltera. To było większe niż pierwsze.

It was her second lie to Walter. This one was bigger than the first.

Walter długo na nią patrzył. Radio grało. Crumb poruszył się we śnie koło pieca. Potem Walter usiadł z powrotem na krześle.

Walter looked at her for a long time. The radio played. Crumb moved in his sleep by the oven. Then Walter sat back in his chair.

„Wideo” – powiedział. „Oczywiście. Teraz wszystko jest w telefonie”. Zamknął oczy. „Włóż je do pieca. Dwadzieścia pięć minut”.

“A video,” he said. “Of course. Everything is on the phone now.” He closed his eyes. “Put them in the oven. Twenty-five minutes.”

Ale długo znowu nie otwierał oczu i Ana wiedziała, że jej nie uwierzył.

But he didn’t open his eyes again for a long time, and Ana knew that he didn’t believe her.

O drugiej po południu Ana poszła nad kanał. Znowu padał deszcz. Nie zatrzymała się przy czerwonej łodzi ani przy niebieskiej łodzi. Poszła prosto do Second Chance i mocno zapukała do drzwi.

At two o’clock in the afternoon, Ana walked to the canal. It was raining again. She didn’t stop at the red boat or the blue boat. She went straight to the Second Chance and knocked hard on the door.

„Mick! Wiem, że tam jesteś. Proszę. Muszę z tobą porozmawiać”.

“Mick! I know you’re there. Please. I need to talk to you.”

Po minucie drzwi się otworzyły. Mick miał na sobie stary, niebieski sweter. Jego oczy były czerwone i wyglądał, jakby nie spał. „Zaczynam pracę za czternaście godzin” – powiedział. „Czego chcesz?”

After a minute, the door opened. Mick was wearing his old blue jumper. His eyes were red, and he looked like he didn’t sleep. “I start work in fourteen hours,” he said. “What do you want?”

Ana nie weszła do środka. Stała na ścieżce w deszczu. „Walter poparzył sobie rękę w zeszłym tygodniu. Nie może teraz utrzymać blachy. Cały czas trzęsą mu się ręce. Lekarz chce, żeby poszedł do szpitala na badania, a on nie chce iść”.

Ana didn’t go in. She stood on the path in the rain. “Walter burned his hand last week. He can’t hold a tray now. His hands shake all the time. The doctor wants him to go to the hospital for tests, and he won’t go.”

Twarz Micka się nie poruszyła. Ale jego ręka bardzo mocno trzymała drzwi.

Mick’s face didn’t move. But his hand was holding the door very hard.

„A wczoraj w nocy” – powiedziała Ana – „mówił o swoim synu. Powiedział: mam syna, gdzieś. Codziennie myślę, że dzisiaj go poszukam. I codziennie tego nie robię”.

“And last night,” Ana said, “he talked about his son. He said: I have a son, somewhere. Every day I think, today I’m going to look for him. And every day I don’t.”

„Dlaczego mi to mówisz?”

“Why are you telling me this?”

„Bo obróciłam chleb tak, jak mi pokazałeś. Dwa szybkie obroty na końcu. I Walter to zobaczył. Powiedział, że tylko jedna osoba na świecie obraca chleb w ten sposób”.

“Because I turned a loaf the way you showed me. Two fast turns at the end. And Walter saw it. He said only one person in the world turns a loaf like that.”

Na sekundę Mick zamknął oczy. Kiedy je otworzył, były twarde i zimne.

For a second, Mick closed his eyes. When he opened them, they were hard and cold.