Το τρένο για το Λιντς

Ο Γουόλτερ έσκυψε αργά και πήρε τη βρεγμένη σακούλα με το καλό του χέρι. Κοίταξε μέσα το κρύο ψωμί. Μετά πέρασε δίπλα από την Άνα, μπήκε στην κουζίνα και το πέταξε στον κάδο.

Walter bent down slowly and picked up the wet bag with his good hand. He looked inside at the cold bread. Then he walked past Ana, into the kitchen, and threw it in the bin.

Δεν είπε τίποτα άλλο. Η Άνα δεν ρώτησε. Και οι δύο ήξεραν ότι υπήρχαν ερωτήσεις στο δωμάτιο, και τις άφησαν εκεί.

He didn’t say anything more. Ana didn’t ask. They both knew there were questions in the room, and they both left them there.

Στο πρωινό, η Τζες κατέβηκε με ένα γράμμα στο χέρι. Το πρόσωπό της ήταν ροζ. «Παππού. Άνα. Πρέπει να σας πω κάτι.» Κοίταξε την Άνα. Η Άνα της χαμογέλασε λίγο.

At breakfast, Jess came down with a letter in her hand. Her face was pink. “Grandad. Ana. I have to tell you something.” She looked at Ana. Ana gave her a small smile.

«Το Σάββατο υπάρχει μια ημέρα γνωριμίας στο πανεπιστήμιο στο Λιντς. Μπορείς να δεις τα κτίρια και να μιλήσεις με τους καθηγητές. Για αρχιτεκτονική. Θέλω να πάω.» Πήρε μια ανάσα. «Και έχω ένα γράμμα και από το Λονδίνο. Θέλουν να με δουν την άνοιξη.»

“There’s an open day at the university in Leeds on Saturday. You can see the buildings and talk to the teachers. For architecture. I want to go.” She took a breath. “And I have a letter from London too. They want to see me in the spring.”

Ο Γουόλτερ άφησε κάτω το φλιτζάνι του. Κοίταξε την Τζες για πολλή ώρα. Η Άνα φοβήθηκε ότι θα θύμωνε. Αλλά είπε μόνο: «Αρχιτεκτονική. Σαν τα σχέδιά σου.»

Walter put down his cup. He looked at Jess for a long time. Ana was afraid he was going to be angry. But he only said, “Architecture. Like your drawings.”

«Ξέρεις για τα σχέδιά μου;»

“You know about my drawings?”

«Είμαι μεγάλος, Τζες. Δεν είμαι τυφλός.» Ήπιε το τσάι του. «Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου το Σάββατο. Κάποιος πρέπει να φτιάξει το ψωμί, και το χέρι μου…»

“I’m old, Jess. I’m not blind.” He drank his tea. “I can’t go with you on Saturday. Somebody has to make the bread, and my hand…”

«Μπορώ να πάω εγώ μαζί της», είπε η Άνα. «Μετά το ψήσιμο. Αν μπορείς να ανοίξεις το μαγαζί μόνος σου.»

“I can go with her,” Ana said. “After the baking. If you can do the shop alone.”

Ο Γουόλτερ έγνεψε. Και για ένα δευτερόλεπτο, η Τζες αγκάλιασε τον παππού της. Μετά έτρεξε επάνω, πολύ γρήγορα, για να μην δει κανείς το πρόσωπό της.

Walter nodded. And for one second, Jess put her arms round her grandad. Then she ran upstairs, very fast, so nobody could see her face.

Το Σάββατο, στις οκτώ και τέταρτο, η Άνα και η Τζες ήταν στον σταθμό του Χόλιν Μπριτζ. Ήταν ένας μικρός σταθμός στην κορυφή της πόλης, με δύο αποβάθρες και ένα μηχάνημα εισιτηρίων.

On Saturday, at a quarter past eight, Ana and Jess were at Hollin Bridge station. It was a small station at the top of the town, with two platforms and one ticket machine.

«Δύο εισιτήρια με επιστροφή για το Λιντς, παρακαλώ», είπε η Άνα στο μηχάνημα. Μετά γέλασε. «Πάντα μιλάω στα μηχανήματα. Στα αγγλικά με καταλαβαίνουν καλύτερα από τους ανθρώπους.»

“Two returns to Leeds, please,” Ana said to the machine. Then she laughed. “I always talk to machines. In English, they understand me better than people.”

Η Τζες κοίταξε το πρόγραμμα. «Αποβάθρα δύο. Οκτώ και τριάντα δύο. Η διαδρομή είναι πενήντα λεπτά. Για μια φορά θα φτάσουμε νωρίς.»

Jess looked at the timetable. “Platform two. Eight thirty-two. The journey is fifty minutes. We’re going to be early for once.”

Το τρένο πέρασε μέσα από πράσινους λόφους, μικρές πέτρινες πόλεις και χωράφια με πρόβατα. Η Άνα ήταν κουρασμένη μετά τη νυχτερινή δουλειά της, αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κοίταξε την Τζες. Η Τζες κοίταζε το παράθυρο, με τα ακουστικά στον λαιμό της.

The train went through green hills, little stone towns and fields with sheep. Ana was tired after her night of work, but she couldn’t sleep. She watched Jess. Jess was watching the window, with her headphones round her neck.

«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;» είπε ξαφνικά η Τζες. «Σου λείπει ο μπαμπάς σου;»

“Can I ask you something?” Jess said suddenly. “Do you miss your dad?”