The Train to Leeds

Walter bent down slowly and picked up the wet bag with his good hand. He looked inside at the cold bread. Then he walked past Ana, into the kitchen, and threw it in the bin.

Ο Γουόλτερ έσκυψε αργά και πήρε τη βρεγμένη σακούλα με το καλό του χέρι. Κοίταξε μέσα το κρύο ψωμί. Μετά πέρασε δίπλα από την Άνα, μπήκε στην κουζίνα και το πέταξε στον κάδο.

He didn’t say anything more. Ana didn’t ask. They both knew there were questions in the room, and they both left them there.

Δεν είπε τίποτα άλλο. Η Άνα δεν ρώτησε. Και οι δύο ήξεραν ότι υπήρχαν ερωτήσεις στο δωμάτιο, και τις άφησαν εκεί.

At breakfast, Jess came down with a letter in her hand. Her face was pink. “Grandad. Ana. I have to tell you something.” She looked at Ana. Ana gave her a small smile.

Στο πρωινό, η Τζες κατέβηκε με ένα γράμμα στο χέρι. Το πρόσωπό της ήταν ροζ. «Παππού. Άνα. Πρέπει να σας πω κάτι.» Κοίταξε την Άνα. Η Άνα της χαμογέλασε λίγο.

“There’s an open day at the university in Leeds on Saturday. You can see the buildings and talk to the teachers. For architecture. I want to go.” She took a breath. “And I have a letter from London too. They want to see me in the spring.”

«Το Σάββατο υπάρχει μια ημέρα γνωριμίας στο πανεπιστήμιο στο Λιντς. Μπορείς να δεις τα κτίρια και να μιλήσεις με τους καθηγητές. Για αρχιτεκτονική. Θέλω να πάω.» Πήρε μια ανάσα. «Και έχω ένα γράμμα και από το Λονδίνο. Θέλουν να με δουν την άνοιξη.»

Walter put down his cup. He looked at Jess for a long time. Ana was afraid he was going to be angry. But he only said, “Architecture. Like your drawings.”

Ο Γουόλτερ άφησε κάτω το φλιτζάνι του. Κοίταξε την Τζες για πολλή ώρα. Η Άνα φοβήθηκε ότι θα θύμωνε. Αλλά είπε μόνο: «Αρχιτεκτονική. Σαν τα σχέδιά σου.»

“You know about my drawings?”

«Ξέρεις για τα σχέδιά μου;»

“I’m old, Jess. I’m not blind.” He drank his tea. “I can’t go with you on Saturday. Somebody has to make the bread, and my hand…”

«Είμαι μεγάλος, Τζες. Δεν είμαι τυφλός.» Ήπιε το τσάι του. «Δεν μπορώ να έρθω μαζί σου το Σάββατο. Κάποιος πρέπει να φτιάξει το ψωμί, και το χέρι μου…»

“I can go with her,” Ana said. “After the baking. If you can do the shop alone.”

«Μπορώ να πάω εγώ μαζί της», είπε η Άνα. «Μετά το ψήσιμο. Αν μπορείς να ανοίξεις το μαγαζί μόνος σου.»

Walter nodded. And for one second, Jess put her arms round her grandad. Then she ran upstairs, very fast, so nobody could see her face.

Ο Γουόλτερ έγνεψε. Και για ένα δευτερόλεπτο, η Τζες αγκάλιασε τον παππού της. Μετά έτρεξε επάνω, πολύ γρήγορα, για να μην δει κανείς το πρόσωπό της.

On Saturday, at a quarter past eight, Ana and Jess were at Hollin Bridge station. It was a small station at the top of the town, with two platforms and one ticket machine.

Το Σάββατο, στις οκτώ και τέταρτο, η Άνα και η Τζες ήταν στον σταθμό του Χόλιν Μπριτζ. Ήταν ένας μικρός σταθμός στην κορυφή της πόλης, με δύο αποβάθρες και ένα μηχάνημα εισιτηρίων.

“Two returns to Leeds, please,” Ana said to the machine. Then she laughed. “I always talk to machines. In English, they understand me better than people.”

«Δύο εισιτήρια με επιστροφή για το Λιντς, παρακαλώ», είπε η Άνα στο μηχάνημα. Μετά γέλασε. «Πάντα μιλάω στα μηχανήματα. Στα αγγλικά με καταλαβαίνουν καλύτερα από τους ανθρώπους.»

Jess looked at the timetable. “Platform two. Eight thirty-two. The journey is fifty minutes. We’re going to be early for once.”

Η Τζες κοίταξε το πρόγραμμα. «Αποβάθρα δύο. Οκτώ και τριάντα δύο. Η διαδρομή είναι πενήντα λεπτά. Για μια φορά θα φτάσουμε νωρίς.»

The train went through green hills, little stone towns and fields with sheep. Ana was tired after her night of work, but she couldn’t sleep. She watched Jess. Jess was watching the window, with her headphones round her neck.

Το τρένο πέρασε μέσα από πράσινους λόφους, μικρές πέτρινες πόλεις και χωράφια με πρόβατα. Η Άνα ήταν κουρασμένη μετά τη νυχτερινή δουλειά της, αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Κοίταξε την Τζες. Η Τζες κοίταζε το παράθυρο, με τα ακουστικά στον λαιμό της.

“Can I ask you something?” Jess said suddenly. “Do you miss your dad?”

«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;» είπε ξαφνικά η Τζες. «Σου λείπει ο μπαμπάς σου;»