Pociąg do Leeds

Walter powoli schylił się i podniósł mokrą torbę zdrową ręką. Spojrzał do środka na zimny chleb. Potem minął Anę, wszedł do kuchni i wyrzucił go do kosza.

Walter bent down slowly and picked up the wet bag with his good hand. He looked inside at the cold bread. Then he walked past Ana, into the kitchen, and threw it in the bin.

Nic więcej nie powiedział. Ana nie pytała. Oboje wiedzieli, że w pokoju wiszą pytania, i oboje je tam zostawili.

He didn’t say anything more. Ana didn’t ask. They both knew there were questions in the room, and they both left them there.

Przy śniadaniu Jess zeszła na dół z listem w ręku. Jej twarz była różowa. „Dziadku. Ana. Muszę wam coś powiedzieć”. Spojrzała na Anę. Ana uśmiechnęła się do niej lekko.

At breakfast, Jess came down with a letter in her hand. Her face was pink. “Grandad. Ana. I have to tell you something.” She looked at Ana. Ana gave her a small smile.

„W sobotę na uniwersytecie w Leeds jest dzień otwarty. Można zobaczyć budynki i porozmawiać z nauczycielami. Na architekturze. Chcę tam pojechać”. Wzięła oddech. „I mam też list z Londynu. Chcą mnie zobaczyć na wiosnę”.

“There’s an open day at the university in Leeds on Saturday. You can see the buildings and talk to the teachers. For architecture. I want to go.” She took a breath. “And I have a letter from London too. They want to see me in the spring.”

Walter odstawił filiżankę. Długo patrzył na Jess. Ana bała się, że będzie zły. Ale powiedział tylko: „Architektura. Jak twoje rysunki”.

Walter put down his cup. He looked at Jess for a long time. Ana was afraid he was going to be angry. But he only said, “Architecture. Like your drawings.”

„Wiesz o moich rysunkach?”

“You know about my drawings?”

„Jestem stary, Jess. Nie jestem ślepy”. Napił się herbaty. „Nie mogę pojechać z tobą w sobotę. Ktoś musi upiec chleb, a moja ręka…”

“I’m old, Jess. I’m not blind.” He drank his tea. “I can’t go with you on Saturday. Somebody has to make the bread, and my hand…”

„Mogę pojechać z nią”, powiedziała Ana. „Po pieczeniu. Jeśli dasz radę sam zająć się sklepem”.

“I can go with her,” Ana said. “After the baking. If you can do the shop alone.”

Walter skinął głową. I na jedną sekundę Jess objęła dziadka. Potem pobiegła na górę, bardzo szybko, żeby nikt nie widział jej twarzy.

Walter nodded. And for one second, Jess put her arms round her grandad. Then she ran upstairs, very fast, so nobody could see her face.

W sobotę o ósmej piętnaście Ana i Jess były na stacji w Hollin Bridge. To była mała stacja na samej górze miasta, z dwoma peronami i jednym biletomatem.

On Saturday, at a quarter past eight, Ana and Jess were at Hollin Bridge station. It was a small station at the top of the town, with two platforms and one ticket machine.

„Dwa powrotne do Leeds, poproszę”, powiedziała Ana do automatu. Potem zaśmiała się. „Zawsze rozmawiam z automatami. Po angielsku rozumieją mnie lepiej niż ludzie”.

“Two returns to Leeds, please,” Ana said to the machine. Then she laughed. “I always talk to machines. In English, they understand me better than people.”

Jess spojrzała na rozkład jazdy. „Peron drugi. Ósma trzydzieści dwa. Podróż trwa pięćdziesiąt minut. Choć raz będziemy za wcześnie”.

Jess looked at the timetable. “Platform two. Eight thirty-two. The journey is fifty minutes. We’re going to be early for once.”

Pociąg jechał przez zielone wzgórza, małe kamienne miasteczka i pola z owcami. Ana była zmęczona po nocy w pracy, ale nie mogła spać. Patrzyła na Jess. Jess patrzyła w okno ze słuchawkami na szyi.

The train went through green hills, little stone towns and fields with sheep. Ana was tired after her night of work, but she couldn’t sleep. She watched Jess. Jess was watching the window, with her headphones round her neck.

„Mogę cię o coś zapytać?”, odezwała się nagle Jess. „Tęsknisz za tatą?”

“Can I ask you something?” Jess said suddenly. “Do you miss your dad?”