The Train to Leeds

Walter bent down slowly and picked up the wet bag with his good hand. He looked inside at the cold bread. Then he walked past Ana, into the kitchen, and threw it in the bin.

Walter heeft langzaam gebukt en heeft de natte zak met zijn goede hand geraapt. Hij heeft naar binnen gekeken naar het koude brood. Daarna is hij langs Ana gelopen, de keuken in, en heeft het in de vuilnisbak gegooid.

He didn’t say anything more. Ana didn’t ask. They both knew there were questions in the room, and they both left them there.

Hij heeft niets meer gezegd. Ana heeft niets gevraagd. Ze wisten allebei dat er vragen in de kamer waren, en ze hebben ze daar allebei gelaten.

At breakfast, Jess came down with a letter in her hand. Her face was pink. “Grandad. Ana. I have to tell you something.” She looked at Ana. Ana gave her a small smile.

Bij het ontbijt is Jess naar beneden gekomen met een brief in haar hand. Haar gezicht was roze. “Opa. Ana. Ik moet jullie iets vertellen.” Ze heeft naar Ana gekeken. Ana heeft haar een kleine glimlach gegeven.

“There’s an open day at the university in Leeds on Saturday. You can see the buildings and talk to the teachers. For architecture. I want to go.” She took a breath. “And I have a letter from London too. They want to see me in the spring.”

“Er is zaterdag een open dag op de universiteit in Leeds. Je kunt de gebouwen zien en met de docenten praten. Voor architectuur. Ik wil gaan.” Ze heeft ademgehaald. “En ik heb ook een brief uit Londen. Ze willen me in de lente zien.”

Walter put down his cup. He looked at Jess for a long time. Ana was afraid he was going to be angry. But he only said, “Architecture. Like your drawings.”

Walter heeft zijn beker neergezet. Hij heeft lang naar Jess gekeken. Ana was bang dat hij boos wilde worden. Maar hij zei alleen: “Architectuur. Net als je tekeningen.”

“You know about my drawings?”

“Weet je van mijn tekeningen?”

“I’m old, Jess. I’m not blind.” He drank his tea. “I can’t go with you on Saturday. Somebody has to make the bread, and my hand…”

“Ik ben oud, Jess. Ik ben niet blind.” Hij heeft zijn thee gedronken. “Ik kan zaterdag niet met je meegaan. Iemand moet het brood maken, en mijn hand…”

“I can go with her,” Ana said. “After the baking. If you can do the shop alone.”

“Ik kan met haar meegaan,” zei Ana. “Na het bakken. Als u de winkel alleen kunt doen.”

Walter nodded. And for one second, Jess put her arms round her grandad. Then she ran upstairs, very fast, so nobody could see her face.

Walter heeft geknikt. En voor één seconde heeft Jess haar armen om haar opa heen geslagen. Daarna is ze heel snel naar boven gerend, zodat niemand haar gezicht kon zien.

On Saturday, at a quarter past eight, Ana and Jess were at Hollin Bridge station. It was a small station at the top of the town, with two platforms and one ticket machine.

Op zaterdag, om kwart over acht, waren Ana en Jess op het station van Hollin Bridge. Het was een klein station boven in de stad, met twee perrons en één kaartjesautomaat.

“Two returns to Leeds, please,” Ana said to the machine. Then she laughed. “I always talk to machines. In English, they understand me better than people.”

“Twee retourtjes naar Leeds, alstublieft,” zei Ana tegen de automaat. Toen heeft ze gelachen. “Ik praat altijd tegen apparaten. In het Engels begrijpen ze me beter dan mensen.”

Jess looked at the timetable. “Platform two. Eight thirty-two. The journey is fifty minutes. We’re going to be early for once.”

Jess heeft naar de dienstregeling gekeken. “Perron twee. Acht uur tweeëndertig. De reis duurt vijftig minuten. We gaan voor één keer vroeg zijn.”

The train went through green hills, little stone towns and fields with sheep. Ana was tired after her night of work, but she couldn’t sleep. She watched Jess. Jess was watching the window, with her headphones round her neck.

De trein is door groene heuvels, kleine stenen dorpen en velden met schapen gegaan. Ana was moe na haar nacht werken, maar ze kon niet slapen. Ze heeft naar Jess gekeken. Jess heeft naar het raam gekeken, met haar koptelefoon om haar nek.

“Can I ask you something?” Jess said suddenly. “Do you miss your dad?”

“Mag ik je iets vragen?” vroeg Jess opeens. “Mis je je vader?”