Not for Jonas

1

1

“If you do this, you needn’t bother coming home.” That’s what my father said, on a Tuesday in March, and then he shut the kitchen door so hard that the glasses rattled in the cupboard.

„Jeśli to zrobisz, nie masz po co wracać do domu”. Tak powiedział mój ojciec w pewien wtorek w marcu, a potem zamknął drzwi do kuchni tak głośno, że szklanki w szafce zadźwięczały.

My father’s name is Rolf Brandt. He is sixty years old, he has driven a bus in Kassel for thirty years, and he doesn’t say much. Since my mother died two years ago, he says even less. We live together in the small flat where I grew up, and most evenings we sit in front of the TV in silence.

Mój ojciec nazywa się Rolf Brandt. Ma sześćdziesiąt lat, od trzydziestu lat jeździ autobusem w Kassel i niewiele mówi. Odkąd moja mama zmarła dwa lata temu, mówi jeszcze mniej. Mieszkamy razem w małym mieszkaniu, w którym dorastałem, i przeważnie wieczorami siedzimy przed telewizorem i milczymy.

That Tuesday I showed him the letter. I had secretly applied to “The Golden Pan”, a cooking show on TV, and they had accepted me. Twelve amateur cooks, six weeks in Cologne, and at the end fifty thousand euros and a place at a cooking school in Lyon.

W ten wtorek pokazałem mu list. Zgłosiłem się w tajemnicy do „Złotej patelni”, telewizyjnego programu kulinarnego, i mnie przyjęli. Dwunastu kucharzy hobbystów, sześć tygodni w Kolonii, a na koniec pięćdziesiąt tysięcy euro i miejsce w szkole kucharskiej w Lyonie.

“You’ve got a good job at the insurance company,” my father said. “And you want to peel potatoes on TV?”

„Masz dobrą pracę w ubezpieczeniach” – powiedział mój ojciec. „I chcesz obierać ziemniaki w telewizji?”

“I want to cook, Dad. Like Mum.”

„Chcę gotować, tato. Tak jak mama”.

At that, his face went completely grey, and I didn’t understand why. My mother cooked for us every day, and everyone loved her food: the neighbours, my friends, even the priest. Only my father always ate in silence, without a word, as if food were just fuel for the body.

Wtedy jego twarz zrobiła się zupełnie szara, a ja nie rozumiałem dlaczego. Moja mama gotowała dla nas codziennie i wszyscy uwielbiali jej jedzenie: sąsiedzi, moi przyjaciele, nawet proboszcz. Tylko mój ojciec zawsze jadł w ciszy, bez słowa, jakby jedzenie było tylko benzyną dla ciała.

After he shut the door, I went to my room and pulled the box out from under my bed. Inside it lies my mother’s recipe book: a thick blue notebook with grease stains, full of recipes in her round handwriting. I took it from the kitchen after the funeral so that my father wouldn’t throw it away.

Kiedy zamknął drzwi, poszedłem do swojego pokoju i wyciągnąłem pudełko spod łóżka. W środku leży zeszyt z przepisami mojej mamy: gruby, niebieski zeszyt z plamami tłuszczu, pełen przepisów zapisanych jej okrągłym pismem. Zabrałem go z kuchni po pogrzebie, żeby ojciec go nie wyrzucił.

I opened it, as I so often did. But that evening I noticed something I had never seen before. The last ten pages were glued together, very carefully, along the edges. And on the first of them, in red ink, it said: Not for Jonas. Not yet.

Otworzyłem go, jak już tyle razy. Ale tego wieczoru zauważyłem coś, co nigdy wcześniej nie rzuciło mi się w oczy. Ostatnie dziesięć stron jest sklejonych, bardzo ostrożnie, przy brzegach. A na pierwszej z nich jest napisane czerwonym atramentem: Nie dla Jonasa. Jeszcze nie.