Big Enough

“Four years,” said Father Tom. “You have taught at this school for four years, Miss Novak. And you have never once said no to me.”

«Τέσσερα χρόνια», είπε ο πατέρας Τομ. «Διδάσκετε σε αυτό το σχολείο τέσσερα χρόνια, δεσποινίς Νόβακ. Και ποτέ δεν μου είπατε όχι.»

He sat on one of the children’s chairs in my classroom. It was much too small for him, and he laughed at it, his big, happy laugh. It was half past three. My Year 4 children were gone. Outside, it was already getting dark over St Nicholas Square.

Κάθισε σε μια από τις καρέκλες των παιδιών στην τάξη μου. Ήταν πολύ μικρή για αυτόν και γέλασε μαζί της, με το δυνατό, χαρούμενο γέλιο του. Ήταν τρεις και μισή. Τα παιδιά της τέταρτης τάξης μου είχαν φύγει. Έξω είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει πάνω από την St Nicholas Square.

“What do you want, Father?”

«Τι θέλετε, πάτερ;»

“The Christmas play.”

«Τη χριστουγεννιάτικη παράσταση.»

I put down my pen.

Άφησα κάτω το στυλό μου.

“Every Christmas Eve, at five o’clock, the children of the parish do the nativity in the church,” he said. “Mary, Joseph, the baby, the angels, the shepherds. For twenty years Edith Green ran it. Then she stopped, and I have run it myself.”

«Κάθε παραμονή Χριστουγέννων, στις πέντε, τα παιδιά της ενορίας παίζουν τη Γέννηση στην εκκλησία», είπε. «Η Μαρία, ο Ιωσήφ, το μωρό, οι άγγελοι, οι βοσκοί. Είκοσι χρόνια την οργάνωνε η Edith Green. Μετά σταμάτησε και την οργανώνω εγώ ο ίδιος.»

“I know. I was there last year.”

«Το ξέρω. Ήμουν εκεί πέρσι.»

“Then you know.” He stopped laughing. “In 2023 the lights went out. In 2024 somebody brought a real sheep. In 2025 I left the script on the 24 bus. The parish council has spoken to me. One more disaster, they say, and there will be no more children’s play. Ever. Diane Price said those words twice.”

«Τότε ξέρετε.» Σταμάτησε να γελά. «Το 2023 έσβησαν τα φώτα. Το 2024 κάποιος έφερε ένα αληθινό πρόβατο. Το 2025 ξέχασα το κείμενο στο λεωφορείο 24. Το ενοριακό συμβούλιο μου μίλησε. Ακόμα μία καταστροφή, λένε, και δεν θα υπάρχει ξανά παιδική παράσταση. Ποτέ. Η Diane Price το είπε δύο φορές.»

I looked at the pile of books on my desk. I have thirty children, reports to write and no free evenings. But when I first came to this school, from my small town, Edith Green still came in every Friday. She heard the children read. She knew every child’s name in a week. I wanted to be a teacher like her.

Κοίταξα τη στοίβα με τα βιβλία στο γραφείο μου. Έχω τριάντα παιδιά, εκθέσεις να γράψω και καμία ελεύθερη βραδιά. Αλλά όταν ήρθα πρώτη φορά σε αυτό το σχολείο, από τη μικρή μου πόλη, η Edith Green ερχόταν ακόμα κάθε Παρασκευή. Άκουγε τα παιδιά να διαβάζουν. Σε μια εβδομάδα ήξερε το όνομα κάθε παιδιού. Ήθελα να γίνω δασκάλα σαν εκείνη.

It was Edith’s play.

Ήταν η παράσταση της Edith.

“Yes,” I said.

«Ναι», είπα.

“Thank God,” said Father Tom. “The first meeting is at six. In the church hall.”

«Δόξα τω Θεώ», είπε ο πατέρας Τομ. «Η πρώτη συνάντηση είναι στις έξι. Στην αίθουσα της εκκλησίας.»

The church hall is a long, cold room behind the church. It has a small kitchen, an old piano and a high little window at the back. In one corner stands the church’s old crib. It is a wooden stable as big as a suitcase. Inside there is a baby Jesus doll the size of my hand, two little angels with wire wings, a tin star and three wooden sheep, on real straw, with a small lamp. Father Tom says it is a hundred years old.

Η αίθουσα της εκκλησίας είναι ένα μακρύ, κρύο δωμάτιο πίσω από την εκκλησία. Έχει μια μικρή κουζίνα, ένα παλιό πιάνο και ένα ψηλό, μικρό παράθυρο στο βάθος. Σε μια γωνία στέκεται η παλιά φάτνη της εκκλησίας. Είναι ένας ξύλινος στάβλος, μεγάλος σαν βαλίτσα. Μέσα έχει μια κούκλα μωρό Ιησού, μικρή σαν το χέρι μου, δύο μικρούς αγγέλους με φτερά από σύρμα, ένα αστέρι από τενεκέ και τρία ξύλινα πρόβατα, πάνω σε αληθινό άχυρο, με μια μικρή λάμπα. Ο πατέρας Τομ λέει ότι είναι εκατό χρονών.

Ruth Adler was already at the piano. She leads the children’s choir. She is seventy, tall and very straight, with short silver hair.

Η Ruth Adler ήταν ήδη στο πιάνο. Διευθύνει τη χορωδία των παιδιών. Είναι εβδομήντα χρονών, ψηλή και πολύ στητή, με κοντά ασημένια μαλλιά.