รอยเท้าเล็กๆ

“อย่ากลัวเลย” โซฟี ไพรซ์ พูดกับคนเลี้ยงแกะ

“Do not be afraid,” said Sophie Price to the shepherds.

“อย่ากลัวเลย” เธอพูดกับพวกกษัตริย์ที่ประตู

“Do not be afraid,” she said to the kings, at the door.

“อย่ากลัวเลย” เธอพูดกับเปียโนของรูธ กับห้องครัว และกับแกะตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้กลัวอะไรเลยจนถึงตอนนั้น

“Do not be afraid,” she said to Ruth’s piano, and to the kitchen, and to a small sheep who was not afraid at all until then.

วันนั้นเป็นวันอังคารที่ 1 ธันวาคม ตั้งแต่เวลาบ่ายสามโมงสี่สิบห้า โซฟีพูดบทสำคัญนั้นประมาณ 30 ครั้ง ทุกครั้งเธอพูดได้ดีมาก ฉันอยากจะอุ้มเธอไปวางไว้ในรางหญ้ากับกองฟางเลย

It was Tuesday, the first of December. Since a quarter to four Sophie said the big line about thirty times. Every time it was very good. I wanted to put her in the crib with the straw.

อย่างน้อยพวกแกะก็มองเห็น มีคนเจาะรูที่หัวแกะทั้ง 6 หัวให้ใหญ่ขึ้นอย่างเรียบร้อยมาก ใต้กระดาษโน้ตของฉัน มีคนเขียนด้วยตัวหนังสือสี่เหลี่ยมตัวใหญ่ว่า “ใหญ่พอหรือยัง” ฉันเก็บกระดาษโน้ตนั้นไว้ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน

The sheep could see, at least. Somebody had cut bigger holes in all six sheep heads, very neatly. Under my note, in big square letters, somebody wrote: “Big enough?” I kept the note. I don’t know why.

อิเนสยืนอยู่ข้างเธอตลอดการซ้อม เธอไม่ได้พูดอะไรตอบเลย ตอนบ่ายสี่โมงครึ่งพวกเด็กๆ วิ่งไปหยิบเสื้อโค้ต และท่ามกลางเสียงดังนั้น อิเนสก็ไปอยู่ที่ประตูทันทีเป็นคนแรก ตาของเธอแดง และเธอกอดกระเป๋านักเรียนไว้แน่นกับอกด้วยแขนทั้งสองข้าง ฉันร้องบอกลา เธอไม่ตอบ

Inês stood next to her the whole rehearsal. She didn’t say anything back. At half past four the children ran for their coats, and in the noise Inês was suddenly at the door, first of everyone. Her eyes were red, and she held her school bag tight against her chest, with both arms. I called goodbye. She didn’t answer.

ตอนหนึ่งทุ่มฉันกลับมาที่ห้องประชุม มาร์โกอยู่ที่นั่นคนเดียวพร้อมกับกุญแจของเขา ใต้แสงไฟดวงใหญ่ เขาไม่ได้กำลังสร้างฉาก เขานั่งอยู่บนกล่องพร้อมกับมีดเล่มเล็กและเศษไม้ชิ้นหนึ่ง และมีเศษไม้เกลื่อนอยู่รอบๆ รองเท้าบูทของเขา ในมือของเขามีลาตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่านิ้วโป้งของฉัน

At seven I came back to the hall. Marco was there with his key, alone, under the big light. He wasn’t building. He sat on a box with a small knife and a piece of wood, and wood shavings lay round his boots. In his hand was a little donkey, no bigger than my thumb.

“สำหรับรางหญ้าหรือคะ” ฉันถาม

“For the crib?” I asked.

“ไม่ใช่ ไม่ใช่สำหรับรางหญ้าหรอก” เขาเอามันใส่กระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว “มันเอาไว้สำหรับตอนกลางคืน ตอนที่ผมหลับไม่ลง”

“No. Not for the crib.” He put it in his pocket, fast. “It’s for the nights, when I can’t sleep.”

ตรงกลางห้องมีกรอบไม้ตั้งอยู่ สูงเท่ากับประตู มันมีกลิ่นเหมือนไม้ใหม่

In the middle of the room stood a wooden frame as tall as a door. It smelled of new wood.

“คุณรุสโซ ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหมคะ”

“Mr Russo. Can I ask you something?”

“คุณถามได้” เขาหยิบค้อนขึ้นมาแล้วเดินกลับไปที่กรอบไม้

“You can ask.” He picked up his hammer and went back to the frame.

“คืนวันพฤหัสบดีหลังซ้อมเสร็จ คุณดอยล์บอกว่ารถตู้ของคุณจอดอยู่ที่นี่จนถึงสี่ทุ่ม”

“On Thursday night, after the rehearsal. Mr Doyle says your van was here until ten.”

เขาวางค้อนลง

He put down his hammer.