Red Gloves

Nobody tells you how dirty a church hall is. I swept it on Thursday evening, after the rehearsal, with Mr Doyle’s old broom. There were biscuits under the piano from 2019. There was a shoe. There was a very old sandwich.

ไม่มีใครบอกคุณว่าห้องโถงโบสถ์สกปรกแค่ไหน ฉันกวาดมันในเย็นวันพฤหัสบดี หลังจากการซ้อม ด้วยไม้กวาดเก่าของนายดอยล์ มีบิสกิตอยู่ใต้เปียโนตั้งแต่ปี 2019 มีรองเท้าหนึ่งข้าง มีแซนด์วิชเก่ามากหนึ่งชิ้น

Then I took some thin wire from the kitchen drawer and tied the tin star to the top of the little stable, round and round, very tight. Nobody could take that star now. I locked the door with my key, and I checked it twice. At seven Marco came with his key to build, and at ten he locked it again. I know, because I walked past at ten, in my coat, with my list. He didn’t see me. I felt stupid and I walked past anyway.

หลังจากนั้นฉันเอาลวดเส้นเล็กจากลิ้นชักในครัว แล้วผูกดาวดีบุกไว้บนยอดคอกสัตว์จำลอง พันไปรอบๆ แน่นมาก ตอนนี้ไม่มีใครเอาดาวดวงนั้นไปได้แล้ว ฉันล็อกประตูด้วยกุญแจของฉัน และฉันตรวจดูสองครั้ง ตอนเจ็ดโมงมาร์โกมาพร้อมกุญแจของเขาเพื่อสร้างฉาก และตอนสี่ทุ่มเขาก็ล็อกมันอีกครั้ง ฉันรู้ เพราะฉันเดินผ่านตอนสี่ทุ่ม ใส่เสื้อโค้ตและถือรายการของฉัน เขาไม่เห็นฉัน ฉันรู้สึกโง่แต่ฉันก็เดินผ่านไป

On Fridays Ruth’s choir practises in the hall. This Friday she came early. At half past three she came into my classroom, which she has never done before.

ในวันศุกร์คณะนักร้องประสานเสียงของรูธซ้อมในห้องโถง วันศุกร์นี้เธอมาเร็ว ตอนบ่ายสามโมงครึ่งเธอเข้ามาในห้องเรียนของฉัน ซึ่งเธอไม่เคยทำมาก่อน

“Miss Novak,” she said. “Your star is gone.”

“ครูโนวัค” เธอพูด “ดาวของคุณหายไปแล้ว”

The tin star was gone. My wire hung open from the corner of the stable. Somebody untied it, slowly, round and round, in the dark.

ดาวดีบุกหายไปแล้ว ลวดของฉันห้อยเปิดอยู่ตรงมุมคอกสัตว์จำลอง มีคนแก้มันออก ช้าๆ พันไปรอบๆ ในความมืด

“There are two keys now,” I said. “Mine and his.”

“ตอนนี้มีกุญแจสองดอก” ฉันพูด “ของฉันและของเขา”

“Yes,” said Ruth. “I can count too.”

“ใช่” รูธพูด “ฉันก็นับเป็นเหมือนกัน”

The end of my wire was sharp. On it there was something red. A short red wool thread. I took it off and put it in an envelope, and wrote the date on the envelope.

ปลายลวดของฉันคม บนนั้นมีบางอย่างสีแดง เส้นด้ายขนสัตว์สีแดงสั้นๆ หนึ่งเส้น ฉันเอามันออกแล้วใส่ในซองจดหมาย และเขียนวันที่ไว้บนซองจดหมาย

“Very good,” said Ruth. “Now you are a detective.”

“ดีมาก” รูธพูด “ตอนนี้เธอเป็นนักสืบแล้ว”

At half past four the parents came for the choir children. Diane Price came in red gloves. She always wears red gloves. They are very good gloves, of soft red wool.

ตอนสี่โมงครึ่งพ่อแม่มารับเด็กๆ คณะนักร้องประสานเสียง ไดแอน ไพรซ์มาพร้อมถุงมือสีแดง เธอใส่ถุงมือสีแดงเสมอ มันเป็นถุงมือที่ดีมาก ทำจากขนสัตว์สีแดงนุ่ม

Sophie told her mother about the star before Diane had her coat off. Diane looked at the crib and then at all the parents.

โซฟีบอกแม่ของเธอเรื่องดาวก่อนที่ไดแอนจะถอดเสื้อโค้ต ไดแอนมองดูรางหญ้าจำลองแล้วมองดูพ่อแม่ทุกคน

“This is a scandal,” she said loudly. “On Tuesday Father Tom told the council about one little doll. One doll, he said, and Miss Novak is looking for it. Now the angels and the star too?”

“นี่เป็นเรื่องอื้อฉาว” เธอพูดเสียงดัง “เมื่อวันอังคารคุณพ่อทอมบอกสภาเรื่องตุ๊กตาตัวเล็กตัวเดียว ตุ๊กตาหนึ่งตัว ท่านพูด และครูโนวัคกำลังตามหามัน ตอนนี้ทูตสวรรค์และดาวก็หายไปด้วยเหรอ”

“I am looking,” I said.

“ฉันกำลังตามหาอยู่ค่ะ” ฉันพูด

“You are looking,” said Diane, to everybody. “Well. The bishop is coming in three weeks. I am asking for a meeting of the parish council. On Monday evening.”

“เธอกำลังตามหา” ไดแอนพูดกับทุกคน “เอาละ บิชอปจะมาในอีกสามสัปดาห์ ฉันขอให้มีการประชุมสภาเขตวัด ในเย็นวันจันทร์”