กล่องรองเท้า

วันจันทร์ ไดแอน ไพรซ์ ยืนอยู่ที่ประตูร้านของฮามิดพร้อมกับจดหมายหนึ่งปึก เด็กทุกคนได้จดหมายหนึ่งฉบับตอนซ้อมเสร็จ “สำหรับพ่อแม่ของพวกเธอนะ” เธอพูด เธอให้ฉันหนึ่งฉบับด้วยเหมือนกัน

On Monday Diane Price stood at the door of Hamid’s shop with a pile of letters. Every child got one at the end of the rehearsal. “For your parents,” she said. She gave me one too.

ถึงพ่อแม่ทุกท่าน ฉันเสียใจที่ต้องบอกเรื่องนี้ คนที่เอาของไปจากรางหญ้าที่โบสถ์คือช่างไม้ คุณมาร์โก รุสโซ เขาไม่ได้ปฏิเสธ ตำรวจจะไปที่ห้องทำงานของเขาพรุ่งนี้เช้า ไดแอน ไพรซ์ สภาโบสถ์

Dear parents, I am sorry to tell you this. The person who took the things from the church crib is the carpenter, Mr Marco Russo. He has not said no. The police will visit his workshop tomorrow morning. Diane Price, Parish Council

ฉันอ่านจดหมายสองรอบ แล้วฉันก็เงยหน้าขึ้น อิเนสยืนอยู่ข้างกระสอบข้าวและถือจดหมายที่เปิดแล้วอยู่ในมือ ฉันเห็นตอนที่เธอเข้าใจเรื่องทั้งหมด หน้าของเธอไม่ขยับเลย มีแค่มือของเธอที่สั่น

I read it twice. Then I looked up. Inês stood by the rice with the letter open in her hands. I saw the moment when she understood. Her face didn’t move. Only her hands did.

เธอไม่ได้เดินมาหาฉัน เธอเดินไปหาอมารา

She didn’t come to me. She went to Amara.

พวกเขายืนอยู่ที่หลังร้าน หลังชั้นวางปลากระป๋อง อิเนสพูดเร็วมาก อมาราส่ายหน้า อิเนสจับแขนของเธอ อมาราส่ายหน้าอีกครั้ง แรงกว่าเดิม แล้วดึงแขนออก

They stood at the back of the shop, behind the shelf of tins. Inês talked fast. Amara shook her head. Inês took her arm. Amara shook her head again, harder, and pulled her arm away.

หลังจากนั้นอิเนสก็เดินมาหาฉัน หน้าของเธอเปียกน้ำตา

Then Inês came to me. Her face was wet.

“ครูโนวัคคะ พ่อไม่ได้ทำค่ะ”

“Miss Novak. It wasn’t Papa.”

“อิเนส...”

“Inês...”

“ไม่ใช่พ่อค่ะ ไม่เคยเป็นพ่อเลย หนูทำทูตสวรรค์หักค่ะ” เธอพูดออกมาทั้งหมดในครั้งเดียว “หลังจากการซ้อม ตอนที่โซฟีพูดบทเดิมซ้ำๆ หนูไปดึงทูตสวรรค์ออกจากรางหญ้าแล้วปีกก็หัก หนูเอาไปซ่อนไว้ในกระเป๋า หนูคิดว่าพ่อเจอค่ะ พ่อซ่อมให้หนู”

“It wasn’t him. Never. I broke the angel.” The words came out all at once. “After the rehearsal, when Sophie said the line again and again. I pulled the angel off the crib and the wing broke. I hid it in my bag. He found it, I think. He mended it. For me.”

“แล้วของชิ้นอื่นล่ะ”

“And the other things?”

เธอมองกลับไปที่อมารา ตอนนี้อมารากำลังร้องไห้ แบบไม่มีเสียง

She looked back at Amara. Amara cried now, without a sound.

“หนูสัญญาไว้ค่ะ” อิเนสพูด “หนูสัญญากับเธอไว้ แต่คนนี้คือพ่อนะคะ แล้วตำรวจจะไปพรุ่งนี้ พ่อไม่ยอมพูดอะไรก็เพราะหนู” เธอสูดหายใจเข้า “อมาราเป็นคนเอาไปค่ะ เอาไปให้พ่อของเธอ พ่อของเธอมาดูการแสดงไม่ได้ เธอเลยทำการแสดงให้พ่อดู ในกล่อง ที่โรงพยาบาล เธอปีนเข้าไปทางหน้าต่างบานเล็กข้างหลัง มันปิดไม่สนิท หนูเคยดูต้นทางให้เธอครั้งหนึ่ง ตอนวันเสาร์ แค่ครั้งเดียวค่ะ”

“I promised,” said Inês. “I promised her. But it’s Papa, and the police are going tomorrow, and he isn’t saying anything because of me.” She took a breath. “It was Amara. For her dad. He can’t come to the play, so she’s making the play for him. In a box. At the hospital. She climbs in by the little window at the back. It doesn’t close. I kept watch for her once, on the Saturday. Only once.”

หน้าต่างบานเล็กที่อยู่สูง รอยเท้าเล็กๆ ของมิสเตอร์ดอยล์ อีดิธเคยบอกว่า ให้ดูเด็กๆ อย่าไปดูแค่กุญแจ

The little high window. Mr Doyle’s small footprints. Edith: watch the children, not the keys.

ฉันหยิบรายการของฉันออกมา ฉันมองมันอยู่หนึ่งวินาที หลังจากนั้นฉันก็ฉีกมันออกเป็นสองส่วน แล้วก็ฉีกอีกครึ่งหนึ่ง แล้วทิ้งลงในถังขยะของฮามิด

I took out my list. I looked at it for one second. Then I tore it in half, and in half again, and put it in Hamid’s bin.