Ο πρίγκιπας βάτραχος

Ένα όμορφο απόγευμα, μια νεαρή πριγκίπισσα φόρεσε το καπελάκι της και τα τσόκαρά της και βγήκε να κάνει μια βόλτα μόνη της στο δάσος· κι όταν έφτασε σε μια δροσερή πηγή νερού, που ανάβλυζε στη μέση του, κάθισε να ξαποστάσει για λίγο.

One fine evening a young princess put on her bonnet and clogs, and went out to take a walk by herself in a wood; and when she came to a cool spring of water, that rose in the midst of it, she sat herself down to rest a while.

Στο χέρι της κρατούσε μια χρυσή μπάλα, που ήταν το αγαπημένο της παιχνίδι· και την πετούσε συνεχώς ψηλά στον αέρα και την έπιανε πάλι καθώς έπεφτε.

Now she had a golden ball in her hand, which was her favourite plaything; and she was always tossing it up into the air, and catching it again as it fell.

Μετά από λίγη ώρα, την πέταξε τόσο ψηλά που δεν πρόλαβε να την πιάσει καθώς έπεφτε· και η μπάλα αναπήδησε μακριά και κύλησε πάνω στο χώμα, ώσπου στο τέλος έπεσε μέσα στην πηγή.

After a time she threw it up so high that she missed catching it as it fell; and the ball bounded away, and rolled along upon the ground, till at last it fell down into the spring.

Η πριγκίπισσα κοίταξε μέσα στην πηγή ψάχνοντας την μπάλα της, αλλά ήταν πολύ βαθιά, τόσο βαθιά που δεν μπορούσε να δει τον πυθμένα της. Τότε άρχισε να θρηνεί για την απώλειά της και είπε: «Αλίμονο!

The princess looked into the spring after her ball, but it was very deep, so deep that she could not see the bottom of it. Then she began to bewail her loss, and said, ‘Alas!

Αν μπορούσα μόνο να πάρω πίσω την μπάλα μου, θα έδινα όλα μου τα όμορφα ρούχα και τα κοσμήματα, και ό,τι έχω στον κόσμο».

if I could only get my ball again, I would give all my fine clothes and jewels, and everything that I have in the world.’

Ενώ μιλούσε, ένας βάτραχος έβγαλε το κεφάλι του έξω από το νερό και είπε: «Πριγκίπισσα, γιατί κλαις τόσο πικρά;» «Αλίμονο!» είπε εκείνη. «Τι μπορείς να κάνεις εσύ για μένα, απαίσιε βάτραχε; Η χρυσή μου μπάλα έπεσε μέσα στην πηγή».

Whilst she was speaking, a frog put its head out of the water, and said, ‘Princess, why do you weep so bitterly?’ ‘Alas!’ said she, ‘what can you do for me, you nasty frog? My golden ball has fallen into the spring.’

Ο βάτραχος είπε: «Δεν θέλω τα μαργαριτάρια, τα κοσμήματα και τα όμορφα ρούχα σου· αν όμως με αγαπήσεις, και με αφήσεις να ζήσω μαζί σου και να τρώω από το χρυσό σου πιάτο, και να κοιμάμαι στο κρεβάτι σου, θα σου φέρω πίσω την μπάλα σου».

The frog said, ‘I want not your pearls, and jewels, and fine clothes; but if you will love me, and let me live with you and eat from off your golden plate, and sleep upon your bed, I will bring you your ball again.’

«Τι ανοησίες λέει αυτός ο ανόητος βάτραχος!» σκέφτηκε η πριγκίπισσα. «Δεν μπορεί καν να βγει ποτέ από την πηγή για να με επισκεφτεί, αν και ίσως μπορεί να μου φέρει την μπάλα μου· επομένως θα του πω ότι θα πάρει αυτό που ζητά».

‘What nonsense,’ thought the princess, ‘this silly frog is talking! He can never even get out of the spring to visit me, though he may be able to get my ball for me, and therefore I will tell him he shall have what he asks.’

Είπε λοιπόν στον βάτραχο: «Καλά, αν μου φέρεις την μπάλα μου, θα κάνω όλα όσα ζητάς».

So she said to the frog, ‘Well, if you will bring me my ball, I will do all you ask.’

Τότε ο βάτραχος έσκυψε το κεφάλι του και βούτηξε βαθιά κάτω από το νερό· και μετά από λίγο ανέβηκε ξανά, με την μπάλα στο στόμα του, και την πέταξε στην άκρη της πηγής.

Then the frog put his head down, and dived deep under the water; and after a little while he came up again, with the ball in his mouth, and threw it on the edge of the spring.

Μόλις η νεαρή πριγκίπισσα είδε την μπάλα της, έτρεξε να την πάρει· και ένιωσε τόση χαρά που την είχε πάλι στο χέρι της, που δεν σκέφτηκε καθόλου τον βάτραχο, αλλά έτρεξε στο σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

As soon as the young princess saw her ball, she ran to pick it up; and she was so overjoyed to have it in her hand again, that she never thought of the frog, but ran home with it as fast as she could.

Ο βάτραχος της φώναξε από πίσω: «Στάσου, πριγκίπισσα, και πάρε με μαζί σου όπως είπες!» Όμως εκείνη δεν στάθηκε να ακούσει λέξη.

The frog called after her, ‘Stay, princess, and take me with you as you said,’ But she did not stop to hear a word.

Την επόμενη μέρα, μόλις η πριγκίπισσα είχε καθίσει για δείπνο, άκουσε έναν παράξενο θόρυβο—ταπ, ταπ—πλατς, πλατς—σαν να ανέβαινε κάτι τη μαρμάρινη σκάλα: και λίγο αργότερα ακούστηκε ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα, και μια λεπτή φωνή φώναξε και είπε:

The next day, just as the princess had sat down to dinner, she heard a strange noise—tap, tap—plash, plash—as if something was coming up the marble staircase: and soon afterwards there was a gentle knock at the door, and a little voice cried out and said:

«Άνοιξε την πόρτα, αγαπημένη μου πριγκίπισσα, άνοιξε την πόρτα στην αληθινή σου αγάπη εδώ! Και θυμήσου τα λόγια που είπαμε εσύ κι εγώ δίπλα στη δροσερή πηγή, στον ίσκιο του καταπράσινου δάσους».

‘Open the door, my princess dear, Open the door to thy true love here! And mind the words that thou and I said By the fountain cool, in the greenwood shade.’