หมาล่าเนื้อแห่งบาสเกอร์วิลล์

คุณเชอร์ล็อก โฮล์มส์

Mr Sherlock Holmes

ปกติคุณเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ตื่นสายมากในตอนเช้า บางครั้งเขาไม่นอนเลย แต่เช้าวันนั้นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าแล้ว

Mr Sherlock Holmes usually got up very late in the morning. Sometimes he did not go to bed at all. But that morning he was already at the breakfast table.

ผมยืนอยู่ข้างเตาผิงและถือไม้เท้าอันหนึ่งไว้ในมือ มีแขกคนหนึ่งมาหาเราเมื่อวานตอนเย็น แต่พวกเราไม่อยู่ เขาคอยอยู่หนึ่งชั่วโมง แล้วเขาก็กลับไป เขาลืมไม้เท้าของเขาไว้

I stood by the fire with a walking stick in my hands. A visitor came to see us the evening before, but we were out. He waited for an hour, and then he left. He forgot his stick.

มันเป็นไม้เท้าที่ดีและหนา หัวไม้เท้ากลมและหนัก ใต้หัวไม้เท้ามีแถบเงินกว้าง บนนั้นมีคำเขียนไว้ว่า: ถึง เจมส์ มอร์ติเมอร์, เอ็ม.อาร์.ซี.เอส. จากเพื่อนๆ ที่ ซี.ซี.เอช. และมีปีเขียนไว้ด้วย: 1884 ตัวอักษร เอ็ม.อาร์.ซี.เอส. บอกผมอย่างหนึ่งว่า ชายคนนี้เป็นหมอ

It was a good, thick stick with a heavy round head, and under the head there was a wide silver band. On it were these words: TO JAMES MORTIMER, M.R.C.S., FROM HIS FRIENDS OF THE C.C.H. And there was a year: 1884. The letters M.R.C.S. showed me one thing: the man was a doctor.

มันเป็นไม้เท้าแบบที่หมอประจำครอบครัวสูงอายุชอบถือ มันดูน่าเชื่อถือ แข็งแรง และปลอดภัย

It was the kind of stick that old family doctors carried. It looked serious, solid and safe.

“ว่าไง วัตสัน คุณบอกอะไรเกี่ยวกับมันได้บ้าง”

“Well, Watson, what can you tell me about it?”

โฮล์มส์นั่งหันหลังให้ผม ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ และไม่ได้ทำเสียงดังเลย

Holmes was sitting with his back to me. I did not say a word, and I did not make a sound.

“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังทำอะไรอยู่” ผมถาม “ผมคิดว่าคุณมีตาอยู่ข้างหลังศีรษะนะ”

“How do you know what I’m doing?” I asked. “I think you have eyes in the back of your head.”

“เปล่าหรอก แต่ผมมีกาน้ำแฟเงินอยู่ข้างหน้า” เขาพูด “มันเงาเหมือนกระจก และผมมองเห็นคุณในนั้น เอาล่ะ วัตสัน บอกผมเรื่องไม้เท้าของแขกเราหน่อย เราไม่ได้เจอเขา และเราไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร ไม้เท้านี้จึงสำคัญมาก มันบอกอะไรคุณเกี่ยวกับชายคนนี้บ้าง”

“No, but I have a silver coffee pot in front of me,” he said. “It shines like a mirror, and I can see you in it. Now, Watson, tell me about our visitor’s stick. We missed him, and we don’t know what he wants. So this stick is important. What does it tell you about the man?”

ผมพยายามใช้วิธีของเพื่อนผม “ผมคิดว่าหมอมอร์ติเมอร์เป็นหมอสูงอายุที่ประสบความสำเร็จ” ผมพูด “คนชอบเขา เพื่อนๆ จึงให้ของขวัญชิ้นนี้แก่เขา”

I tried to use my friend’s methods. “I think Dr Mortimer is a successful older doctor,” I said. “People like him. That is why his friends gave him this present.”

“ดี!” โฮล์มส์พูด “เก่งมาก!”

“Good!” said Holmes. “Excellent!”

“ผมคิดอีกด้วยว่าเขาเป็นหมอในชนบท เขาเดินไปหาคนไข้ของเขา”

“I also think that he is a country doctor. He visits his patients on foot.”

“ทำไมล่ะ”

“Why?”

“เพราะว่าเมื่อก่อนไม้เท้านี้สวยมาก แต่ตอนนี้มันเก่าและพังแล้ว หมอในเมืองไม่ถือไม้เท้าแบบนี้หรอก แล้วดูลูกยางโลหะที่ปลายสิ มันสึกไปมาก แสดงว่าเขาใช้มันเดินเยอะมาก”

“Because the stick was once very beautiful, but now it is old and damaged. A doctor in the city doesn’t carry a stick like this. And look at the metal end. It is worn down, so he walks a lot with it.”