มนุษย์ล่องหน

ชายแปลกหน้ามาถึง

The Strange Man Arrives

ชายแปลกหน้ามาถึงไอพิงตอนปลายเดือนกุมภาพันธ์ ท่ามกลางลมหนาวและหิมะหนา มันเป็นหิมะสุดท้ายของปี เขาเดินข้ามเนินเขามาจากสถานีแบรมเบิลเฮิร์สต์ พร้อมกระเป๋าใบเล็กสีดำ

The stranger came to Iping at the end of February, through cold wind and heavy snow. It was the last snow of the year. He walked over the hills from Bramblehurst station with a small black bag.

เสื้อผ้าคลุมเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และหมวกนุ่มๆ ปิดหน้าเขาไว้ เห็นแค่ปลายจมูกที่เป็นมัน

Clothes covered him from head to foot, and his soft hat hid his face. Only the shiny tip of his nose showed.

เขาแทบล้มเข้าไปทางประตูโรงแรมโคชแอนด์ฮอร์สเซส

He almost fell through the door of the Coach and Horses inn.

“ไฟ!” เขาตะโกน “ช่วยกรุณาหน่อย! ขอห้องกับไฟ!”

“A fire!” he shouted. “Please, be kind! A room and a fire!”

นางฮอลล์เป็นเจ้าของโรงแรม เขาสะบัดหิมะออกที่บาร์ แล้วเดินตามเธอเข้าไปในห้องรับแขก เขาพูดน้อยมาก แต่โยนเหรียญทองสองเหรียญลงบนโต๊ะ เงินนั้นจ่ายค่าห้องของเขา

Mrs. Hall owned the inn. He shook off the snow in the bar and followed her into the guest parlour. He said very little, but he threw two gold coins on the table. They paid for his room.

นางฮอลล์ก่อไฟแล้วไปทำอาหารให้เขาเอง แขกในหน้าหนาวเป็นโชคดีมาก และแขกคนนี้ก็ไม่เถียงเรื่องเงิน

Mrs. Hall lit the fire and went to cook his meal herself. A guest in winter was wonderful luck, and this one did not argue about money.

มิลลี คนรับใช้สาวของเธอทำงานช้า นางฮอลล์จึงบอกเธอตรงๆ ว่าคิดอย่างไร แล้วก็ยกจานกับแก้วเข้าไปในห้องรับแขกและจัดโต๊ะ

Her young servant Millie was slow, so Mrs. Hall told her exactly what she thought. Then she carried plates and glasses into the parlour and laid the table.

ไฟลุกดี แต่ชายแปลกหน้ายังสวมหมวกและเสื้อคลุมอยู่ เขายืนที่หน้าต่างมองออกไปที่หิมะ

The fire was burning well, but the stranger still wore his hat and coat. He stood at the window and looked out at the snow.

“ให้ฉันเอาหมวกกับเสื้อคลุมไปไหมคะ คุณ” เธอถาม “ฉันเอาไปผึ่งให้แห้งในครัวได้ค่ะ”

“Can I take your hat and coat, sir?” she asked. “I can give them a good dry in the kitchen.”

“ไม่” เขาพูด และไม่หันมา

“No,” he said, and he did not turn.

เธอเปิดปากจะถามอีก เขาหันหัวมามองเธอข้ามไหล่ “ผมอยากใส่ไว้อย่างนี้” เขาพูดชัดเจนมาก

She opened her mouth to ask again. He turned his head and looked at her over his shoulder. “I prefer to keep them on,” he said very clearly.

ตอนนี้เธอเห็นแว่นตากันลมสีฟ้าใหญ่ของเขา มีกระจกที่ด้านข้างด้วย ผมหนาๆ ยาวลงมาปิดปกเสื้อและซ่อนแก้มของเขา

Now she saw his big blue goggles, with glass at the sides too. Thick hair came down over his coat collar and hid his cheeks.

“ได้ค่ะ คุณ” เธอพูด “ ตาม ใจคุณเลยค่ะ”

“Very well, sir,” she said. “ As you like.”