The Last Bus

Too late

Za późno

Diego lives in Buenos Aires. He is thirty-six. He is a waiter in a big, busy restaurant.

Diego mieszka w Buenos Aires. Ma trzydzieści sześć lat. Jest kelnerem w dużej, ruchliwej restauracji.

He works every night, from six to one in the morning. His feet hurt. His back hurts.

Pracuje każdej nocy, od szóstej do pierwszej w nocy. Bolą go stopy. Boli go kręgosłup.

It is Friday night. The restaurant is full. People eat meat and drink red wine. They talk and laugh.

Jest piątek wieczorem. Restauracja jest pełna. Ludzie jedzą mięso i piją czerwone wino. Rozmawiają i śmieją się.

“Diego! Table nine wants to pay!” says the boss. “And table four wants another bottle of wine!”

„Diego! Stolik numer dziewięć chce zapłacić!” mówi szef. „A stolik numer cztery chce kolejną butelkę wina!”

“Yes, boss,” says Diego. He runs to table nine. He runs to table four.

„Tak, szefie”, mówi Diego. Biegnie do stolika numer dziewięć. Biegnie do stolika numer cztery.

In the corner, there is a man with a guitar. He plays for the people at the tables. Nobody listens to him.

W rogu stoi mężczyzna z gitarą. Gra dla ludzi przy stolikach. Nikt go nie słucha.

Diego listens. “Nice,” he thinks. He always listens to the music.

Diego słucha. „Ładnie”, myśli. Zawsze słucha muzyki.

Diego has a guitar at home. It is in the cupboard in his bedroom. He never opens that cupboard.

Diego ma gitarę w domu. Stoi w szafie w sypialni. Nigdy nie otwiera tej szafy.

His old dream is music. But a waiter has no time for music. A waiter has tables.

Jego dawne marzenie to muzyka. Ale kelner nie ma czasu na muzykę. Kelner ma stoliki.

“Diego! Why are you standing there? Table two wants coffee!”

„Diego! Dlaczego tam stoisz? Stolik numer dwa chce kawę!”

“Sorry, boss.”

„Przepraszam, szefie”.

A woman at table two smiles at him. “You look tired,” she says.

Kobieta przy stoliku numer dwa uśmiecha się do niego. „Wygląda pan na zmęczonego”, mówi.

“I am always tired,” says Diego. “Two coffees?”

„Zawsze jestem zmęczony”, mówi Diego. „Dwie kawy?”