Ο Σηματωρός

I

I

«ΈΙ! Εσείς εκεί κάτω!»

“HALLOA! Below there!”

Όταν άκουσε μια φωνή να τον καλεί έτσι, στεκόταν στην πόρτα της καλύβας του, με μια σημαία στο χέρι, τυλιγμένη γύρω από το κοντό κοντάρι της. Θα νόμιζε κανείς, αν σκεφτεί τη φύση του εδάφους, ότι δεν θα μπορούσε να αμφιβάλλει από ποια μεριά ερχόταν η φωνή· όμως, αντί να κοιτάξει ψηλά, εκεί όπου στεκόμουν εγώ στην κορυφή της απότομης τομής, σχεδόν πάνω από το κεφάλι του, γύρισε και κοίταξε κατά μήκος της Γραμμής. Υπήρχε κάτι αξιοσημείωτο στον τρόπο που το έκανε, αν και δεν θα μπορούσα να πω, ούτε για να σώσω τη ζωή μου, τι ακριβώς. Ήξερα όμως ότι ήταν αρκετά αξιοσημείωτο ώστε να τραβήξει την προσοχή μου, παρότι η μορφή του φαινόταν συντομευμένη και σκιασμένη, εκεί κάτω στη βαθιά τάφρο, ενώ η δική μου βρισκόταν ψηλά από πάνω του, τόσο βυθισμένη στη λάμψη ενός οργισμένου ηλιοβασιλέματος, που είχα σκιάσει τα μάτια μου με το χέρι πριν καν τον διακρίνω.

When he heard a voice thus calling to him, he was standing at the door of his box, with a flag in his hand, furled round its short pole. One would have thought, considering the nature of the ground, that he could not have doubted from what quarter the voice came; but instead of looking up to where I stood on the top of the steep cutting nearly over his head, he turned himself about, and looked down the Line. There was something remarkable in his manner of doing so, though I could not have said for my life what. But I know it was remarkable enough to attract my notice, even though his figure was foreshortened and shadowed, down in the deep trench, and mine was high above him, so steeped in the glow of an angry sunset, that I had shaded my eyes with my hand before I saw him at all.

«Έι! Εσείς κάτω!»

“Halloa! Below!”

Αφού κοίταξε κατά μήκος της Γραμμής, γύρισε πάλι και, σηκώνοντας τα μάτια, είδε τη μορφή μου ψηλά από πάνω του.

From looking down the Line, he turned himself about again, and, raising his eyes, saw my figure high above him.

«Υπάρχει κάποιο μονοπάτι από το οποίο μπορώ να κατεβώ και να σας μιλήσω;»

“Is there any path by which I can come down and speak to you?”

Με κοίταξε ψηλά χωρίς να απαντήσει, κι εγώ τον κοίταξα από ψηλά χωρίς να τον πιέσω πολύ γρήγορα επαναλαμβάνοντας την άσκοπη ερώτησή μου. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μια αόριστη δόνηση στη γη και στον αέρα, που γρήγορα έγινε βίαιος παλμός και μια ορμή που πλησίαζε, και με έκανε να τραβηχτώ πίσω, σαν να είχε τη δύναμη να με τραβήξει κάτω. Όταν οι ατμοί που ανέβηκαν ως το ύψος μου από το γρήγορο τρένο με προσπέρασαν και απομακρύνονταν πάνω από το τοπίο, κοίταξα πάλι κάτω και τον είδα να τυλίγει ξανά τη σημαία που είχε δείξει ενώ περνούσε το τρένο.

He looked up at me without replying, and I looked down at him without pressing him too soon with a repetition of my idle question. Just then there came a vague vibration in the earth and air, quickly changing into a violent pulsation, and an oncoming rush that caused me to start back, as though it had force to draw me down. When such vapour as rose to my height from this rapid train had passed me, and was skimming away over the landscape, I looked down again, and saw him refurling the flag he had shown while the train went by.

Επανέλαβα την ερώτησή μου. Μετά από μια παύση, κατά τη διάρκεια της οποίας φάνηκε να με παρατηρεί με προσηλωμένη προσοχή, έδειξε με την τυλιγμένη σημαία του ένα σημείο στο δικό μου επίπεδο, περίπου διακόσιες ή τριακόσιες γιάρδες μακριά. Του φώναξα: «Εντάξει!» και κατευθύνθηκα προς εκείνο το σημείο. Εκεί, κοιτάζοντας προσεκτικά γύρω μου, βρήκα ένα ακατέργαστο μονοπάτι κατάβασης σε ζιγκ-ζαγκ, χαραγμένο στο βράχο, και το ακολούθησα.

I repeated my inquiry. After a pause, during which he seemed to regard me with fixed attention, he motioned with his rolled-up flag towards a point on my level, some two or three hundred yards distant. I called down to him, “All right!” and made for that point. There, by dint of looking closely about me, I found a rough zigzag descending path notched out, which I followed.

Η τομή ήταν εξαιρετικά βαθιά και ασυνήθιστα απότομη. Ήταν ανοιγμένη μέσα σε μια υγρή, κολλώδη πέτρα, που γινόταν πιο λασπωμένη και πιο υγρή όσο κατέβαινα. Γι’ αυτούς τους λόγους, ο δρόμος μού φάνηκε αρκετά μακρύς ώστε να έχω χρόνο να ανακαλέσω τον ιδιαίτερο αέρα απροθυμίας ή εξαναγκασμού με τον οποίο μου είχε δείξει το μονοπάτι.

The cutting was extremely deep, and unusually precipitate. It was made through a clammy stone, that became oozier and wetter as I went down. For these reasons, I found the way long enough to give me time to recall a singular air of reluctance or compulsion with which he had pointed out the path.

Όταν κατέβηκα αρκετά χαμηλά στο ζιγκ-ζαγκ ώστε να τον δω ξανά, είδα ότι στεκόταν ανάμεσα στις ράγες, στο σημείο απ’ όπου είχε περάσει πριν από λίγο το τρένο, σε στάση σαν να περίμενε να εμφανιστώ. Είχε το αριστερό χέρι στο πηγούνι και αυτός ο αριστερός αγκώνας στηριζόταν στο δεξί χέρι, διπλωμένο πάνω στο στήθος του. Η στάση του ήταν τόσο γεμάτη προσδοκία και επαγρύπνηση, που σταμάτησα για μια στιγμή, απορώντας.

When I came down low enough upon the zigzag descent to see him again, I saw that he was standing between the rails on the way by which the train had lately passed, in an attitude as if he were waiting for me to appear. He had his left hand at his chin, and that left elbow rested on his right hand, crossed over his breast. His attitude was one of such expectation and watchfulness that I stopped a moment, wondering at it.