The Signal-Man

I

I

“HALLOA! Below there!”

“HALLO! Daar beneden!”

When he heard a voice thus calling to him, he was standing at the door of his box, with a flag in his hand, furled round its short pole. One would have thought, considering the nature of the ground, that he could not have doubted from what quarter the voice came; but instead of looking up to where I stood on the top of the steep cutting nearly over his head, he turned himself about, and looked down the Line. There was something remarkable in his manner of doing so, though I could not have said for my life what. But I know it was remarkable enough to attract my notice, even though his figure was foreshortened and shadowed, down in the deep trench, and mine was high above him, so steeped in the glow of an angry sunset, that I had shaded my eyes with my hand before I saw him at all.

Toen hij een stem zo tot zich hoorde roepen, stond hij in de deuropening van zijn post, met een vlag in zijn hand, opgerold om de korte stok. Gezien de aard van het terrein zou men denken dat hij er geen moment aan kon twijfelen uit welke richting de stem kwam; maar in plaats van omhoog te kijken naar waar ik stond, boven op de steile sleuf, bijna recht boven zijn hoofd, draaide hij zich om en keek hij langs de Lijn naar beneden. Er was iets opmerkelijks in zijn manier van doen, hoewel ik voor mijn leven niet had kunnen zeggen wat. Maar ik weet dat het opmerkelijk genoeg was om mijn aandacht te trekken, ook al was zijn gestalte verkort en overschaduwd, diep beneden in de kloof, en de mijne hoog boven hem, zo badend in de gloed van een dreigende zonsondergang dat ik mijn ogen met mijn hand had afgeschermd voordat ik hem zelfs maar zag.

“Halloa! Below!”

“Hallo! Daar beneden!”

From looking down the Line, he turned himself about again, and, raising his eyes, saw my figure high above him.

Nadat hij langs de Lijn had gekeken, draaide hij zich weer om en zag, terwijl hij zijn ogen opsloeg, mijn gestalte hoog boven hem.

“Is there any path by which I can come down and speak to you?”

“Is er een pad waarlangs ik naar beneden kan komen om u te spreken?”

He looked up at me without replying, and I looked down at him without pressing him too soon with a repetition of my idle question. Just then there came a vague vibration in the earth and air, quickly changing into a violent pulsation, and an oncoming rush that caused me to start back, as though it had force to draw me down. When such vapour as rose to my height from this rapid train had passed me, and was skimming away over the landscape, I looked down again, and saw him refurling the flag he had shown while the train went by.

Hij keek zonder te antwoorden naar me op, en ik keek op hem neer zonder al te snel aan te dringen met een herhaling van mijn nutteloze vraag. Op dat moment kwam er een vage trilling in de aarde en de lucht, die snel overging in een hevige kloppende beweging en een naderend geraas waardoor ik achteruit schrok, alsof het de kracht had mij omlaag te trekken. Toen de damp die van deze snelle trein tot op mijn hoogte was opgestegen langs mij heen was getrokken en over het landschap weggleed, keek ik weer naar beneden en zag ik hoe hij de vlag, die hij had getoond terwijl de trein voorbijreed, weer oprolde.

I repeated my inquiry. After a pause, during which he seemed to regard me with fixed attention, he motioned with his rolled-up flag towards a point on my level, some two or three hundred yards distant. I called down to him, “All right!” and made for that point. There, by dint of looking closely about me, I found a rough zigzag descending path notched out, which I followed.

Ik herhaalde mijn vraag. Na een pauze, waarin hij me met strakke aandacht scheen te bekijken, wees hij met zijn opgerolde vlag naar een punt op mijn hoogte, op zo’n twee- of driehonderd yards afstand. Ik riep naar beneden: “Goed zo!” en liep naar dat punt. Daar vond ik, door goed om me heen te kijken, een ruw, zigzaggend pad naar beneden, in de helling uitgehouwen, dat ik volgde.

The cutting was extremely deep, and unusually precipitate. It was made through a clammy stone, that became oozier and wetter as I went down. For these reasons, I found the way long enough to give me time to recall a singular air of reluctance or compulsion with which he had pointed out the path.

De sleuf was buitengewoon diep en ongewoon steil. Hij was door klam gesteente gegraven, dat slijmeriger en natter werd naarmate ik daalde. Om die redenen vond ik de weg lang genoeg om me de tijd te geven terug te denken aan de eigenaardige tegenzin of dwang waarmee hij het pad had aangewezen.

When I came down low enough upon the zigzag descent to see him again, I saw that he was standing between the rails on the way by which the train had lately passed, in an attitude as if he were waiting for me to appear. He had his left hand at his chin, and that left elbow rested on his right hand, crossed over his breast. His attitude was one of such expectation and watchfulness that I stopped a moment, wondering at it.

Toen ik op het zigzagpad laag genoeg was gekomen om hem weer te zien, zag ik dat hij tussen de rails stond, op het spoor waarlangs de trein zojuist was gepasseerd, in een houding alsof hij wachtte tot ik zou verschijnen. Hij had zijn linkerhand tegen zijn kin, en die linkerelleboog rustte op zijn rechterhand, die over zijn borst was gekruist. Zijn houding was er een van zo veel verwachting en waakzaamheid dat ik even stilstond, verwonderd.