The Speckled Band

A Visitor in Black

แขกชุดดำ

My name is John Watson, and I am a doctor. For eight years I watched my friend Sherlock Holmes at work. Holmes was a detective, and I have notes on more than seventy of his cases.

ผมชื่อจอห์น วัตสัน เป็นหมอ ผมดูเพื่อนของผมคือเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ทำงานอยู่แปดปี โฮล์มส์เป็นนักสืบ และผมมีบันทึกคดีของเขามากกว่าเจ็ดสิบคดี

Holmes loved his work more than money, so he took only unusual cases. But no case in my notes is stranger than the case of the Roylotts of Stoke Moran, an old family in Surrey.

โฮล์มส์รักงานมากกว่าเงิน เขาจึงรับแต่คดีแปลก ๆ แต่ในบันทึกของผมไม่มีคดีไหนแปลกกว่าคดีของตระกูลรอยล็อตต์แห่งสโตกโมรัน ตระกูลเก่าแก่ในเมืองเซอร์รีย์

It happened in the early days, when Holmes and I lived together at 221B Baker Street in London. Until now I could not tell the story, because of a promise. But the promise is not important any more, so here it is.

เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงแรก ๆ ตอนที่ผมกับโฮล์มส์อยู่ด้วยกันที่เลขที่ 221B ถนนเบเกอร์ ในลอนดอน จนถึงตอนนี้ผมเล่าเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะสัญญาข้อหนึ่ง แต่ตอนนี้สัญญานั้นไม่สำคัญแล้ว ผมจึงเล่าให้ฟังตรงนี้

It was early in April, in the year 1883. One morning I woke up, and Sherlock Holmes was standing by my bed. He was already dressed. Usually Holmes got up late. I looked at the clock above the fire. It was only a quarter past seven, and I was surprised and a little annoyed.

ตอนนั้นเป็นต้นเดือนเมษายน ปี 1883 เช้าวันหนึ่งผมตื่นขึ้นมา เชอร์ล็อก โฮล์มส์ยืนอยู่ข้างเตียงของผม เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ปกติโฮล์มส์ตื่นสาย ผมมองนาฬิกาเหนือเตาผิง เพิ่งเจ็ดโมงสิบห้านาที ผมแปลกใจและรู้สึกรำคาญนิดหน่อย

“I’m very sorry to wake you, Watson,” he said. “A visitor woke Mrs Hudson, and she woke me. Now I am waking you.”

“ขอโทษที่ปลุกนะ วัตสัน” เขาพูด “มีแขกมาปลุกนางฮัดสัน นางฮัดสันมาปลุกผม ตอนนี้ผมก็มาปลุกนาย”

“What is it?” I asked. “A fire?”

“มีอะไรเหรอ” ผมถาม “ไฟไหม้เหรอ”

“No, a client. A young lady is here, and she is very excited. She wants to see me now. She is waiting in the sitting room. And you will want to follow the case from the start, I’m sure.”

“ไม่ใช่ เป็นลูกความ มีสุภาพสตรีคนหนึ่งมา เธอตื่นเต้นมาก เธออยากพบผมตอนนี้เลย เธอรออยู่ในห้องนั่งเล่น และนายคงอยากตามคดีนี้ตั้งแต่ต้นแน่ ๆ”

“My dear Holmes, I don’t want to miss it for anything.”

“โฮล์มส์เพื่อนรัก ผมไม่อยากพลาดคดีนี้เลย”

I put on my clothes in a few minutes and went down with him to the sitting room.

ผมใส่เสื้อผ้าในไม่กี่นาที แล้วลงไปที่ห้องนั่งเล่นกับเขา

A lady was sitting by the window. She was dressed in black, and she wore a veil. She stood up when we came in.

สุภาพสตรีคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เธอแต่งชุดดำและสวมผ้าคลุมหน้า เธอลุกขึ้นยืนตอนเราเข้าไป

“Good morning, madam,” Holmes said cheerfully. “My name is Sherlock Holmes. This is my good friend Dr Watson. Please sit near the fire. I’ll order you a cup of hot coffee, because I can see that you are shaking.”

“สวัสดีตอนเช้าครับคุณผู้หญิง” โฮล์มส์พูดอย่างร่าเริง “ผมชื่อเชอร์ล็อก โฮล์มส์ คนนี้คือเพื่อนสนิทของผม หมอวัตสัน เชิญนั่งใกล้ ๆ เตาผิงครับ ผมจะสั่งกาแฟร้อนให้สักถ้วย เพราะผมเห็นว่าคุณตัวสั่น”

“It isn’t the cold,” the woman said quietly.

“ไม่ได้หนาวหรอกค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นพูดเบา ๆ

“What is it, then?”

“แล้วเป็นเพราะอะไรครับ”